PIHTU

Lumumba-salami

2010-04-28T18:08:00.002+02:00

Je kan er niet naast kijken de laatste tijd. Congo is in. En sexy. Black is beautiful. Het is alleen nog geen toeristische trekpleister. Voor expats is het conflictgebied een avontuurlijke bestemming. Ze voelen zich soms als oud-kolonialen, met een pint naast het zwembad, maar dat gebeurt niet alleen in Congo de dag van vandaag. Ook in Senegal hebben buitenlanders volop vertier. Ik was er vaak getuige van, maar ging liever met mijn Senegalese vrienden naar een voetbalmatch kijken op televisie. In België kijk ik nooit voetbal, maar in Senegal stelde ik mijn televisie graag ter beschikking van mijn lokale vrienden die er geen hadden. Het was altijd dolle pret. Een gescheld en gebrul ook. Of vreugdekreten, als Senegal de match won. Ik koos altijd voor de tegenstander, om tegendraads te doen, anders was de pret er vlug af.

Maar soit, daar gaat het nu niet om. Waar het dan wel om gaat? De 50-jarige verjaardag van de onafhankelijkheid van Congo, waar je nu dus niet naast kan kijken in de Belgische media. 50 jaar geleden was het nochtans geen grote viering. Ik herinner me nog altijd de tv-beelden van de geschokte Belgische koning Boudewijn wanneer de nieuwe Congolese premier Patrice Lumumba zijn redevoering houdt. Lumumba zou dan ook niet lang leven. Het verhaal gaat de ronde dat hij in stukken gesneden werd als een salami en dat men in België daarom in de jaren zestig sprak van “Lumumba-salami”. Een vrouw van in de vijftig wist me dat eens te vertellen, zij bestelde als kind altijd Lumumba-salami bij de beenhouwer, ze kon er nog goed om lachen. Ik vond het een gruwelijke vergelijking. Ik weet niet of haar verhaal waar is of het een kinderfantasie is. Het klopt in elk geval met de tijdsgeest van de post-koloniale jaren in België. Mijn ouders herinneren zich nog levendig de spaarpotten bij lokale handelaars die Congolese jongetjes uitbeelden. Wanneer je er een muntje instak, knikte het hoofd. Een gedweeë buiging van een onderdrukte ‘inlander’, zoals het koloniale België gewoon was. Gelukkig heb ik zo’n spaarpotten nooit gekend. Ik ben opgegroeid met naslagwerken over de moord op Lumumba - ik was 16 toen ik het boek van Ludo De Witte las - en de Lumumba-commissie van de Belgische Kamer van volksvertegenwoordigers. Dat is andere koek dan salami en denigrerende spaarpotten.

De vergane glorie van de Senegalese democratie

2009-02-13T13:14:00.003+01:00

Senegal, het land van de gastvrijheid en een donor darling. Het Westen overlaadt zijn lieveling met ontwikkelingsgeld: “Want het is toch zo’n goede leerling in vergelijking met de andere landen van het Afrikaanse continent.” Inderdaad, Senegal is een van de meest stabiele landen in een Afrika dat verscheurd is door oorlog, hongersnood en andere humanitaire crisissen. Maar de democratische koers die het West-Afrikaanse land na zijn onafhankelijkheid steeds gevaren heeft, staat de laatste jaren sterk onder druk. En dat is te danken aan zijn hoogbejaarde president Abdoulaye Wade, die sinds 2000 aan de macht is.

Net als zoveel andere Afrikaanse landen, sloeg Senegal het Franse koloniale juk van zich af in 1960. Maar in tegenstelling tot de meeste onafhankelijke Afrikaanse staten vergleed het land niet in opeenvolgende dictatoriale regimes en staatsgrepen. Het West-Afrikaanse land heeft altijd een overwegend democratische koers gevaren, zodat vele Senegalezen nu hun wenkbrauwen fronsen als ze de huidige president aan het werk zien. Van vooruitgang op het vlak van vrijheden en rechten is geen sprake, wél van achteruitgang, en men kan zich afvragen waarom het Westen niet reageert als zijn donor darling elk jaar slechtere punten scoort op de internationale ranglijsten van corruptie.

Deze neerwaartse spiraal van een democratische naar een autoritaire staat gaat hand in hand met het beleid van Abdoulaye Wade, die dankzij vrije verkiezingen in 2000 de oppositiebank inruilde voor de presidentsstoel. Abdou Diouf, de tweede president van Senegal die bijna een decennium aan de macht was geweest, gaf toen vredevol de scepter over aan zijn politieke rivaal. Met zijn “sopi”-campagne (sopi betekent verandering in het Wolof) had Wade bij de Senegalezen veel hoop gecreëerd. Hij beloofde de levensstandaard van de mensen op te krikken en basisvoedsel zoals rijst goedkoper te maken. Zeven jaar later werd hij, ondanks de grote teleurstelling bij de bevolking – noodzakelijke levensmiddelen zijn alleen maar duurder geworden en meer mensen dan vroeger lijden honger – herverkozen. Verkiezingen die zonder geweld verliepen, maar waar volgens de oppositie wel onregelmatigheden konden worden vastgesteld. In Thies, de thuisbasis van een politieke tegenstander van Wade, kregen duizenden kiezers niet op tijd hun kiezerskaart, waardoor ze op de dag van de verkiezingen hun stem niet konden uitbrengen.

Zoals zoveel Afrikaanse machthebbers, houdt Wade krampachtig vast aan de macht en het prestige van het presidentschap. “Goor gi”, le vieux, hij is oud en veel mensen vragen zich af of hij nog wel in staat is het land te regeren. Hij heeft vaak gelogen over zijn leeftijd, maar het staat vast dat hij over de tachtig jaar is. Op internationale fora doet hij zich voor als dé democratische Afrikaanse president die vrijheid van denken en meningsuiting hoog in het vaandel draagt. Maar noem mij één journalist in Senegal die niet is uitgesnauwd door de president, toen hij hem een kritische vraag stelde. Ik vind er geen.

Pers is de dupe

Intimidaties tegen de onafhankelijke pers zijn in augustus 2008 tot escalatie gekomen, toen Farba Senghor, de minister van Ambachten en Luchttransport en tevens een beschermeling van Wade, in een toespraak op televisie openlijk de pers aanviel en niet veel later de lokalen van twee niet-regeringsgezinde kranten werden kapot geslagen. De moord op een journalist kon juist vermeden worden. Er werden een aantal heethoofden opgepakt, waaronder een chauffeur en twee lijfwachten van Senghor. De daders hadden voor hun aanval gebruik gemaakt van een auto van de Senegalese administratie. Een aantal dagen na de inbraken ontsloeg Wade zijn minister. De banden tussen Senghor en de aanslagen bleken te nauw en de president wou zijn handen niet te hard verbranden aan deze affaire. Een tiental verdachten werden veroordeeld tot enkele jaren effectieve gevangenisstraf, maar de ex-minister bleef buiten schot, hoewel verschillende daders hem aanwezen als het brein achter de operatie. Het dossier van Senghor werd naar het Hooggerechtshof gestuurd waar acht parlementsleden onder leiding van een magistraat de zaak zullen oplossen. Het ziet er naar uit dat Senghor buiten beschuldiging gesteld zal worden door een hof dat in hoofdzaak uit politieke vriendjes van Wade bestaat.

Ik ben de uit gratie geraakte minister een week na de aanslagen tegengekomen vlakbij zijn geboortedorp op het platteland, zijn terreinwagen met kapotte ruit lag naast de weg, hijzelf stond in het graanveld te bellen. Achteraf bleek het om een stom verkeersincident te gaan en de pers had meer aandacht voor de vogel die ze – ongedeerd – in de koffer aantroffen. Het ging om een zeldzame vogel die door marabouts - moslimleiders die in Senegal vooral gekend zijn en geraadpleegd worden omwille van hun magische krachten – gebruikt worden. Het stond vast dat de minister een marabout was gaan raadplegen – zoals hij wel eens vaker deed – om een vloek te laten uitspreken over zijn vijanden en zijn eigen toekomst veilig te stellen.

Bovendien biedt de strafwet verschillende mogelijkheden om journalisten op te sluiten op basis van wat ze schrijven, hoewel vrijheid van pers en meningsuiting in de grondwet zijn vastgelegd. Malick Seck, hoofdredacteur van de onafhankelijke krant 24 Heures Chrono, werd in september van vorig jaar tot drie jaar effectieve gevangenisstraf veroordeeld, nadat hij een artikel had gepubliceerd over een witwasoperatie waarbij Wade en zijn zoon betrokken zouden zijn. De beschuldiging luidde: het in diskrediet brengen van het staatshoofd, valse berichtgeving en het bedreigen van de publieke orde. Wade belooft al jaren om de strafwet aan te passen – toen hij in de oppositie zat werd hij zelf ook eens opgesloten op basis van deze strafwet – maar het blijft bij loze beloftes.

En de grondwet? Die heeft Wade herleid tot een vodje papier. Ze wordt om de vijf botten bijgeschaafd en bijgevijld. Op acht jaar tijd heeft de president 14 keer de grondwet veranderd, wat neerkomt op een gemiddelde van één keer per semester. En als Wade dan eens een op het eerste zicht democratisch initiatief neemt, zoals het creëren van een tweekamerstelsel, dan hangt daar altijd wel een autoritaire angel aan vast. De Senaat die vorig jaar in het leven werd geroepen bestaat enkel en alleen uit politiek benoemde senatoren en het bureau van die Senaat leidt het jaarlijkse congres van beide kamers. Als dat niet eens democratie op zijn kop is! Net als het lanceren van een nationale campagne om de landbouwproductie op te voeren (Goana) en dan na een schitterend regenseizoen zeggen dat de schitterende oogst te danken is aan het schitterende Goana-programma. Wade zou eens moeten leren om de weergoden te bedanken, of heeft hij hen ook al omgekocht?

Corruptie

Corruptie, dat wil Wade wel bestrijden, zolang hij maar niet in eigen boezem moet kijken. 2009 is nog niet goed bezig of hij klaagt zijn afgedankte beschermeling Macky Sall aan voor fraude. In de wandelgangen wordt gefluisterd dat de teloorgang van de ooit zo succesvolle eerste minister en Kamervoorzitter te wijten is aan zijn enthousiasme om de verdachte praktijken van de zoon van de president, Karim Wade, aan een parlementair onderzoek te onderwerpen. Karim staat aan het hoofd van ANOCI (Agence Nationale pour l’Organisation de la Conférence Islamique), de organisatie die heel Dakar heeft omgebouwd om vorig jaar de top van islamitische landen te kunnen ontvangen. Er is veel geld door zijn handen gepasseerd en men verdenkt hem ervan dat er daarvan ook geld in zijn zakken is terecht gekomen. Macky Sall is niet de enige die zo’n lot beschoren is, ook Idrissa Seck, een vroegere bondgenoot van de president werd met zijn klikken en klakken buiten gegooid. Wat beiden gemeen hebben, is dat ze zo succesvol werden dat ze een bedreiging vormden voor de president.

Het allerlaatste wat papa Wade wil, is dat het imago van zoonlief Karim besmet raakt, want hij heeft hem al uitgekozen als troonsopvolger. Wade heeft beslist dat hij zijn ambtstermijn niet zal uitzitten en de macht zal overdragen aan Karim. Hij is volop bezig met het creëren van een “gunstige omgeving” door alle lastposten uit de regeringspartij en zijn entourage te gooien en te vervangen door Karim-gezinde politici. Karim is zelfs al op audiëntie geweest bij de Franse president Nicolas Sarkozy, tenminste dat zou een foto van beide heren moeten bewijzen die wijdverspreid werd in de Senegalese media, maar de persdienst van het Elysée zei niet op de hoogte te zijn van een dergelijke ontmoeting.

Schone schijn en leugens. Het zijn er zoveel geworden dat ze de teloorgang betekenen van de Senegalese democratie. Of in de woorden van de professor en grondwetspecialist El Hadji Mbodj: “La démocratie au Sénégal est malade.” Als ze niet genezen wordt van haar Wade-kwaal dan is ze ten dode opgeschreven.

Ik woonde en werkte de voorbije twee jaar in Senegal (pihtusenegal.blogspot.com).

Ontwikkelingshulp faalt. Is participatie het redmiddel? (Nadia Molenaers & Robrecht Renard)

2007-10-19T12:33:00.000+02:00

De donorgemeenschap ontkent niet dat ontwikkelingshulp de voorbije decennia gefaald heeft. Meer nog, ze ontwikkelde een nieuwe benadering die een antwoord biedt op de tekortkomingen van projecthulp en structurele aanpassingsprogramma’s. Maar kan het nieuwe hulpparadigma van de Poverty Reduction Strategy Papers (PRSP’s) de ontwikkelingslanden werkelijk uit het slop halen?

Ontwikkelingshulp in de vorm van projecten en structurele aanpassingsprogramma’s lag op het einde van de afgelopen eeuw fel onder vuur. Projecten veranderden niets aan de beleidsbeslissingen van het ontwikkelingsland op macrovlak, ze waren in handen van de donoren en ondermijnden de ontvangende staat door de hoge administratieve en andere kosten die werden veroorzaakt door overdreven donoreisen die bovendien onderling niet op elkaar afgestemd waren. De structurele aanpassingsprogramma’s van de jaren tachtig ramden politiek delicate hervormingen door het strot van de ontwikkelingslanden en werden dan ook gekenmerkt door een gebrek aan eigenaarschap van het ontvangende land.

Rond de eeuwwisseling onderschreef de donorgemeenschap een nieuwe benadering, waarbij de nadruk ligt op eigenaarschap en armoedebestrijding: het ontwikkelingsland moet zijn eigen beleidsprioriteiten formuleren in de vorm van een Poverty Reduction Strategy Paper, die de internationale hulp kanaliseert, en zijn eigen beleid uitvoeren. Budgethulp of begrotingssteun is dan ook het instrument bij uitstek om het nieuwe donorbeleid vorm te geven. De benadering gaat er ook vanuit dat goed bestuur en transparantie cruciaal zijn voor ontwikkeling, wat de participatie van het middenveld impliceert.

De auteurs hebben zo hun twijfels over de PRSP-benadering. Nochtans zijn ze zeer lovend over het besluit van de donoren om meer nadruk te leggen op eigenaarschap door het ontvangende land, proarme economische groei en participatie van de civiele maatschappij. Maar in de praktijk is de benadering moeilijk haalbaar, onder meer omdat de politieke realiteit in de ontwikkelingslanden (vb. patronage) vaak botst met de diepgaande institutionele hervormingen. Bovendien zien de donoren te laks toe op de conditionaliteiten die ze de landen hebben opgelegd, want ze hebben er belang bij om in bepaalde landen invloed te kunnen blijven uitoefenen. Laten we er geen doekjes om winden: de PRSP-benadering en de onderliggende filosofie werden ontworpen in de kantoren van de Wereldbank in Washington.

De donoren zien de slechte kwaliteit en naleving van de PRSP’s door de vingers. In feite wordt de benadering in de praktijk uitgehold en dreigt het een lege doos te worden. In het merendeel van de ontwikkelingslanden die een PRSP hebben, gebeurt de hulp voornamelijk nog zoals vroeger, ondanks de PRSP dus. Dat komt omdat donoren soepel zijn in het goedkeuren van PRSP’s, maar bepaalde landen toch nog niet klaar vinden voor het toepassen van budgethulp. Het uitwerken en uitvoeren van een PRSP vereist namelijk een minimale institutionele kwaliteit, die in de meeste landen grondig te wensen overlaat.

De nieuwe benadering mist duidelijke definities, onder andere op het vlak van de participatie van de civiele maatschappij. In bepaalde omstandigheden kan participatie kwaad berokkenen. Wat als de overheid van het ontwikkelingsland geen politieke wil vertoont om naar de civiele samenleving te luisteren maar om de donoren te sussen wel een participatieronde houdt en daarbij enkel de organisaties uitnodigt die gunstig staan tegenover zijn beleid? Wat als de enorme kosten voor organisaties uit het middenveld die een participatieronde voorbereiden en eraan deelnemen zonder enig resultaat zijn en de overheid geen rekening houdt met de aanbevelingen uit het middenveld? Ondertussen geeft zo’n participatieoefening wel een geur en kleur van legitimiteit aan de overheid.

Voor de auteurs is een fundamenteel pijnpunt in de PRSP-aanpak de geur- en kleurloze visie op armoede. De keuze voor armoede wordt voorgesteld als een kwestie van ‘betere kwaliteit van beleid’, alsof het om een technocratisch iets gaat. Armoede wordt losgekoppeld van de politiek, terwijl in de meeste lage-inkomenslanden armoedebestrijding wel degelijk een politieke keuze behelst. Want heel vaak heeft armoede een etnisch gezicht, een regionale stempel of een religieuze tint en gaat het om diepgewortelde patronen van sociale uitsluiting.

Nadia Molenaers en Robrecht Renard, beiden academici verbonden aan het Instituut voor Ontwikkelingsbeleid en -Beheer van de Universiteit Antwerpen, bieden de lezer een evenwichtig onderzoek aan over de nieuwe hulpbenadering. Ze behandelen zowel de voordelen als de nadelen van de nieuwe hulpbenadering. Het boek leest vlot en is ook verstaanbaar voor de leek die zich wil verdiepen in de huidige ontwikkelingssamenwerking, zonder daarbij de voorgeschiedenis uit het oog te verliezen.

Deze recensie staat ook op Politics.be.

De geschiedenis van België in woord en beeld (Marc Reynebeau)

2006-10-19T22:23:00.000+02:00

Na 175 jaar Belgische onafhankelijkheid vond journalist Marc Reynebeau de tijd rijp om nog maar eens de geschiedenis van België neer te schrijven en hiermee de bestaande uitgebreide lijst van geschiedenisboeken te vervoegen. Zijn boek oogt visueel mooi en is vlot leesbaar, maar is inhoudelijk zeker niet volledig.

"De geschiedenis van België in woord en beeld biedt een totaaloverzicht van de wording en de groei van het land, op een zo breed mogelijke manier" meldt de achterflap van het boek. Dat brede totaaloverzicht is echter ook de zwakte van Reynebeau’s werk. Het blijft een algemeen verhaal. Bepaalde zaken komen uitgebreid aan bod, andere dan weer niet. De Koningskwestie na de Tweede Wereldoorlog krijgt veel aandacht, maar de tweede schoolstrijd die een aantal jaren daarna losbarst niet. De evolutie van het stemrecht wordt altijd in de tekst behandeld, maar wanneer vrouwen het recht krijgen om te stemmen wordt dat enkel op de tijdslijn, ter inleiding van een hoofdstuk, vermeld. De lezer leert dat onderzoeksrechter Connerotte van het dossier-Dutroux werd gehaald door het zogenaamde 'spaghetti-arrest' van het Hof van Cassatie, maar het blijft gissen naar de achterliggende reden van dat arrest. Het laatste hoofdstuk, dat de periode 1993-2005 behandelt, vermeldt nauwelijks iets over paars-groen en zelfs niets over de voorafgaande dioxinecrisis die leidde tot het ontslag van twee ministers. Marc Reynebeau vervalt daarnaast vaak in een ideologische en sociaal-economische beschrijving die de context van vele feiten schetst, maar vaak worden die feiten niet verder uitgediept of toch niet allemaal. Je moet met name al iets over de geschiedenis van België weten vooraleer je aan Reynebeau's boek begint, anders blijf je op je honger zitten en verdwaal je doordat bepaalde feiten niet goed worden uitgelegd.

Het boek is nochtans een leuk hebbeding dat vlot leest en niet té dik is, in tegenstelling tot menig droog naslagwerk dat de geschiedenisleken onder ons niet kan verleiden. Reynebeau's boek verleidt wél, met foto’s, tijdslijnen, grafieken en achtergrondkaders. Met zijn A4-formaat en dikke kaft is het een groot, log boek dat vast en zeker een doorn in het oog is van de mobiele lezer, maar hij moet dan ook iets overhebben voor de prachtige lay-out.

Deze recensie staat ook op Politics.be.

Jef Sleeckx vindt de tijd rijp voor een andere politiek

2006-09-21T20:15:00.000+02:00

'Niemand gelooft nog het woord'

Gewezen sp.a-parlementslid Jef Sleeckx (69) mag dan op pensioen zijn, begin augustus schudde hij politiek Vlaanderen wakker met zijn Comité voor een Andere Politiek. Eind oktober, niet toevallig een jaar na de nationale vakbondsbetoging tegen het generatiepact, mondt deze beweging misschien uit in een politieke partij. “Iedereen die tegen het neoliberale beleid is, uit welke hoek hij ook komt, is welkom in de nieuwe beweging.” Politics.be sprak met één van de bezielers van het nieuwe initiatief.

Volgens Derk-Jan Eppink behoort Jef Sleeckx tot het tribune-socialisme. Hij neemt geen blad voor de mond en zijn woorden komen recht uit de buik. In het Vlaams Parlement beschouwden de christen-democraten hem als een pastoor en de socialisten hem als een communist. “Ik was alleen met de sukkelaars bezig,” vertelt Sleeckx over zijn 21 jaar in het Vlaamse halfrond. Samen met gewezen nationaal secretaris van de ABVV Georges Debunne en ex-europarlementslid Lode Van Outrive (sp.a) staat hij nu aan de wieg van een nieuwe beweging die de politiek tot bij de mensen wil brengen. Het Comité voor een Andere Politiek meent dat een andere politiek nodig is en kan door andere accenten in het beleid te leggen. “We moeten terug naar de mensen gaan om te vragen wat het probleem is. Ze moeten zich betrokken voelen, dat is het grote opzet van de beweging”, zegt Sleeckx. Voor hem heeft de sp.a afgedaan. “De socialisten zijn geen socialisten meer, maar eigenlijk roze liberalen, zij zijn niet meer bezig met de kleine man. Als socialisten moeten ze de mensen hoop brengen in plaats van mee te helpen aan een systeem dat de mensen onderdrukt en de solidariteit wegneemt. De sp.a gaat niet meer naar de probleemwijken. Ze heeft als het ware schrik gekregen van de wijken waar haar natuurlijk publiek zit. De sp.a is medemaker van het Vlaams Belang omdat ze niet meer lijfelijk aanwezig is in de probleemwijken. Maar ik versta dat, ga maar eens met een werkloze praten over tewerkstelling als je zelf drie jobs hebt. Ik heb vroeger geweigerd om burgemeester van Mol te worden omdat ik op hetzelfde moment niet parlementslid én burgemeester wilde zijn. Dat is een cumulatie van macht en ik vind dat een parlementair een voorbeeldfunctie heeft. Als hij zegt dat hij voor tewerkstelling is, dan mag hij zelf maar één job hebben.”

Maar u bent nog wel lid van de sp.a?

“Ik heb mijn lidgeld betaald in het begin van ’t jaar, maar ik ben van plan om het niet te vernieuwen. Ik verlaat trouwens de sp.a niet, de sp.a heeft mij al verlaten. Ik ben vroeger bij de BSP (Belgische Socialistische Partij) gegaan om bepaalde principes te verdedigen, maar die principes vind ik niet meer terug in de huidige socialistische partij. De socialistische partij moet in de eerste plaats een partij zijn die zich bezig houdt met de kleine man, maar daar is ze niet meer mee bezig. Alle partijen zijn opgeschoven naar het centrum en ze zitten daar allemaal te vissen. De mensen weten niet meer wie wat voor hen doet. De partijen zijn veel te weinig geprofileerd en hebben veel te weinig ideologie, ze zeggen te weinig wat ze voor de mensen doen. Heel wat mensen gebruiken de partijen voor een carrièreopbouw. Flor Coninckx zegt dat hij eigenlijk geen socialist is, maar dat hij bij de sp.a opgekomen is omdat Steve Stevaert hem heeft gevraagd. Ik hoor Ivo Belet zeggen: ‘Had Steve Stevaert het eerst aan mij gevraagd, dan was ik bij de sp.a opgekomen, maar nu ben ik opgekomen bij de CD&V want zij hebben mij eerst gevraagd.’ Waar zijn we dan mee bezig? Patrick Vankrunkelsven zegt dat zijn hart bij de groenen ligt maar hij komt op bij de VLD. Als politici van de ene naar de andere partij overlopen, dan moet je niet verschieten dat de mensen gaan shoppen, dat ze kiezen voor personen zonder dat er eigenlijk een ideologie achterzit. Ik stel bovendien vast dat de sp.a een familiebedrijf is geworden. Je moet ‘zoon of dochter van’ zijn om nog te kunnen opklimmen binnen de partij.”

Wat was de directe aanleiding voor het oprichten van een nieuwe beweging?

“Op een bepaald ogenblik was de Europese grondwet daar. Ik was blij dat er een grondwet was, want je kan 455 miljoen mensen en 25 landen niet efficiënt besturen zonder een grondwet. Tot ik vernam dat de bevolking in Nederland en Frankrijk de tekst verwierp. Ikzelf kreeg de vraag om een verzoekschrift in te dienen in het Vlaams Parlement, dat als laatste parlement in België moest stemmen over de Europese grondwet. Daar heb je minstens 15.000 handtekeningen voor nodig. Samen met Georges Debunne en Lode Van Outrive heb ik meer dan 15.000 handtekeningen bij elkaar gekregen. De mensen wisten niet wat de grondwet inhield en ze wilden er iets meer over weten. Ik heb toen in het Vlaams Parlement een uiteenzetting gegeven voor de commissie Buitenlandse Aangelegenheden en voorgesteld om maatschappelijke debatten te organiseren. Ik ben echter tot de vaststelling gekomen dat de parlementsleden zelf niet wisten wat er in de grondwet stond en dat heeft mij enorm geshockeerd. In de grondwet staat welke politiek er gevoerd moet worden, namelijk een neoliberale politiek. Terwijl een grondwet eigenlijk de spelregels vastlegt en niet het spel.”

“En dan was er de vakbondsbetoging van 28 oktober tegen het generatiepact. De mensen kwamen tijdens de betoging naar me toe en zeiden: ‘Voor wie moeten we nu nog stemmen? Ze houden geen rekening met ons.’ Een aantal vakbondsafgevaardigden hebben me vlakaf gezegd dat ze een foertstem gingen uitbrengen voor het Vlaams Belang.”

“Zo heb ik vastgesteld dat er een ruimte is voor een andere politiek. De mensen willen iets anders. De sp.a is teveel naar het centrum opgeschoven en is onvoldoende bezig met de mensen.”

Heeft de beweging een breed draagvlak?

“Ik ben op verschillende plaatsen gaan spreken, voor vakbondsafgevaardigden, zelfs uit christelijke hoek, voor klein-links… Mensen van ABVV en ACOD bellen me op en zeggen dat ze het goed vinden dat er een alternatief ontstaat omdat ze niet meer weten op wie ze moeten stemmen. Het voorlopig Comité voor een Andere Politiek – op de conferentie van 28 oktober zal er een definitief comité gevormd worden – bestaat vooral uit ABVV’ers, maar er zit ook iemand bij die niet partijgebonden is, iemand van LSP en KP en een ACV’er die geen délégué is. Bij de KWB heb ik ook mensen gehoord die een alternatief willen.”

“De pers heeft altijd geschreven: ‘Jef Sleeckx wil een nieuwe partij oprichten met klein-links.’ Dat is niet waar, klein-links mág meedoen. Iedereen die tegen het neoliberale beleid is, uit welke hoek hij ook komt, is welkom in de nieuwe beweging. Natuurlijk heeft klein-links me uitgenodigd om te spreken: de PvdA, de LSP, de KP… En ik heb vastgesteld dat er inhoudelijk geen enkel verschil is, maar dat we tactisch niet kunnen samenwerken omdat men maar blijft discussiëren over het grote gelijk van de eigen zuil. Ik zeg ook altijd tegen hen dat ze eigenlijk niet met de mensen bezig zijn maar met zichzelf. Als we iets voor de mensen willen doen, moeten we kunnen toegeven en moeten we rond een aantal krachtlijnen waar iedereen het over eens is, kunnen samenwerken. Iedereen behoudt zijn eigen identiteit. Of iemand nu komt uit christelijke hoek, klein-linkse hoek of uit de ABVV. Al wie wil samenwerken aan een beweging die zich afzet tegen het neoliberale beleid, is welkom. Ik zit niet op mijn knieën voor klein-links. Er zijn zelfs mensen die me bellen en vragen om ze eruit te stampen omdat ze een belemmering gaan vormen. Maar dat doe ik niet, want ik vind dat iedereen die wil meedoen moet kunnen meedoen.”

De PvdA zetelt niet in het voorlopig comité?

“Een aantal van de linkse groepen hebben zich akkoord verklaard, behalve de PvdA. Zij doet niet mee want ze wil apart opkomen bij de verkiezingen. De PvdA’ers vinden het idee achter het initiatief wel goed, maar hebben toch beslist om apart op te komen, in elk geval tot nu toe want dat kan nog allemaal veranderen.”

Zal er een nieuwe partij ontstaan op 28 oktober?

“Dat weet ik niet. Op 28 oktober hebben wij een conferentie waar zowel Vlamingen, Walen als Brusselaars bij elkaar komen en zullen beslissen wat de volgende stap zal zijn. Komt daar een politieke formatie uit? Dat kan best zijn, maar dat kan ik niet beslissen, dat zullen de mensen beslissen. Als ik één verdienste heb, dan is het wel dat ik Vlamingen, Walen en Brusselaars bij elkaar heb gebracht, zowel intellectuelen als gewone mensen. Op 26 augustus zijn ze in Luik samengekomen om een aantal thema’s te behandelen zoals fiscaliteit, huisvesting en délégués. Als we een programma maken, bijvoorbeeld over een betere bescherming van délégués, dan mag dat niet in kamers gebeuren, maar dan moet dat gebeuren met afgevaardigden uit verschillende bedrijven die zeggen wat de problemen zijn. En dat heeft niets met populisme te maken, dat heeft te maken met ‘terug naar de mensen gaan’. Een andere politiek is nodig en kan, door andere accenten te leggen. Hoe kan je over problemen van daklozen praten als zij er zelf niet bij betrokken zijn? Daklozen kunnen met ons meediscussiëren over huisvesting. Mensen die werken met de vierde wereld en met daklozen hebben mij zelf gecontacteerd. De nieuwe beweging is breder dan alleen arbeiders.”

Hoe ziet de samenwerking met de Walen er juist uit?

“De bedoeling is dat we zouden samenwerken met Une Autre Gauche en dat er een Belgische beweging zou zijn. Mét een gezamenlijk programma, dat we samen uitwerken. De belangen van de arbeiders in Wallonië zijn namelijk identiek aan de belangen van de arbeiders in Vlaanderen en Brussel. Als de vakbonden splitsen dan maakt men hen voor een stuk vleugellam en begint men onmiddellijk met de privatisering van de sociale zekerheid. De vakbond is voor mij de enige waarborg voor de sociale zekerheid, die er gekomen is vanuit een strijd die vooral in Wallonië gevoerd is. Ik wil een nationale beweging, maar die kan verschillende snelheden hebben. De Walen hebben duidelijk gezegd dat ze al starten. Une Autre Gauche heeft beslist om met een politieke partij op te komen in Wallonië, maar wij hebben nog niets beslist. Ik heb altijd voor een beweging gepleit en wat daaruit voortvloeit zullen de mensen beslissen, niet een paar intellectuelen. Ik wil iets in beweging brengen en daar ben ik blijkbaar in gelukt.”

Hebt u al veel respons gekregen?

“Ik ben verschoten van de reactie, die was veel meer dan verwacht. Wij wilden alleen een drukkersgroep vormen, maar door het feit dat er zoveel reactie kwam is ook het idee gegroeid om een politieke formatie op te richten. Onze website bestaat nog maar sinds begin augustus, midden augustus waren er al meer dan 30.000 bezoekers geregistreerd. Duizend mensen hebben zich al ingeschreven op onze nieuwsbrief. Ik krijg telefoons uit de meest verscheidene hoeken van mensen die mij vragen wat de beweging juist inhoudt, die vinden dat er iets moet gebeuren en dat er een alternatief moet ontstaan. Ik denk dat er veel volk zal zijn op de conferentie van 28 oktober.”

U hoopt met een eventuele politieke partij ook stemmen van het Vlaams Belang af te snoepen?

“Ja, dat is mijn motivatie. De mensen zeiden me tijdens de vakbondsbetoging tegen het generatiepact: ‘Jef, ze kunnen allemaal mijn kloten kussen, ze houden met ons toch geen rekening dus ga ik op het Vlaams Belang stemmen.’ Dat heeft mij enorm geraakt, tot tranen toe. Persoonlijk heb ik geen enkele ambitie. Ik heb 21 jaar in het Parlement gezeten, ik ben zeventien jaar lid van het partijbureau geweest en ik ben drie jaar voorzitter van de commissie Buitenlandse Aangelegenheden geweest. Ik heb ongeveer alles meegemaakt wat je kan meemaken in het Vlaams Parlement. Mijn enige ambitie is, met de beperkte middelen waarover ik beschik, een klein steentje bij te dragen om de opgang van het Vlaams Belang af te remmen. Als we zouden opkomen en we kunnen twee procent afpakken van het Vlaams Belang dan zou dat een enorme psychologische overwinning zijn. Want het zal de eerste keer zijn dat de stijging van de extreemrechtse partij omgebogen wordt in een daling. Dat beschouw ik als een belangrijke psychologische overwinning.”

“Een alternatief is nodig. We geloven niet meer in de partijen en de politiek zoals ze nu zijn. De huidige politieke partijen zijn niet meer in staat stemmen af te pakken van het Vlaams Belang, omdat ze een aantal verwachtingen hebben gecreëerd die ze niet waarmaken en ook omdat ze dingen zeggen die niet kloppen. Het woord is zo ontkracht dat niemand nog het woord gelooft. Vandaar dat de mensen volledig apolitiek worden en geen belang meer hechten aan het politieke gebeuren, want ‘het zijn toch alleen maar zakkenvullers.’”

Vier jaar geleden zei u nog: ‘ik heb geen nieuwe partij willen oprichten, partijen hebben afgedaan.’ Vanwaar die ommekeer?

“In die tijd geloofde ik niet dat er ruimte was voor een nieuwe politieke partij. Je hebt in de maatschappij een aantal sleutelmomenten, het generatiepact was zo’n sleutelmoment waar mensen plots politiek bewust worden. Vier jaar geleden was er geen sleutelmoment en nu wel. De mensen zoeken een alternatief, dat was toen niet. Ik vertolk alleen wat er bij de mensen leeft, ze voelen zich niet meer thuis bij de huidige partijen omdat er met hen geen rekening wordt gehouden. Ik heb trouwens nog altijd niet gezegd dat er een nieuwe partij komt, er is een beweging opgericht. Ik ben alleen maar een beetje de spreekbuis. De mensen van de vakbond zeggen dat ik de enigste politicus ben die tot het werkvolk kan spreken. Ik wordt 70 jaar en ik verschiet hoeveel jonge gasten naar zo’n oude vent als ik komen luisteren. Ik spreek dan ook over andere dingen dan de materie. Het geluk zit niet altijd in de materie, maar in de ander, in de solidariteit.”

Zou u teleurgesteld zijn moest er geen politieke partij uit de beweging voortkomen?

“Nee, waarom zou ik? Het zijn de mensen die dat moeten beslissen. Sommigen vragen mij om de lijst te trekken, maar dat wil ik niet. De jonge mensen moeten dat doen. Ik heb dat ook tegen de Walen gezegd: ‘Je suis seulement le stimulateur, après le 28 octobre je suis le spectateur. Ce sont les jeunes qui doivent le faire, pas les vieux, les vieux peuvent aider.’ Ze waren wel een beetje ontgoocheld.”

En als de beweging wilt dat u opkomt met de verkiezingen, zou u dat dan doen?

“Dat weet ik niet. Ik vind dat het jongeren moeten zijn. Het mag zeker niet iets worden van één persoon, daar ben ik radicaal tegen. Ik heb enkel iets op gang willen brengen. De toekomst is niet voor mensen van 70 jaar, wat niet wil zeggen dat ik de beweging niet meer zal ondersteunen. Ik heb echt geen persoonlijke ambitie op dat vlak.”

Dit interview werd afgenomen voor Politics.be.

The Kings of Jazz

2006-08-09T17:30:00.000+02:00

'The Kings of Jazz' vervoegt het koninkrijk van 'The Kings of House', 'The Kings of Hip Hop' en 'The Kings of Funk'. De jazzcompilatie kon dan ook niet langer uitblijven als je bedenkt dat jazz een belangrijke invloed had en heeft op andere muzikale stromingen. Voor de jazznummers die geschiedenis hebben geschreven, zorgt Gilles Peterson. Jazzanova staat in voor de selectie van huidige muziek die her en der een vleugje jazz bevat. Beide cd’s geven de luisteraar een evenwichtig beeld van wat jazz is en vooral van wat jazz kan.

Het zijn iconen van de hedendaagse jazzscène, die een nieuw en jonger publiek warm hebben gekregen voor jazz, die hun archieven uitspitten op zoek naar een majestueuze selectie van jazzplaten. Gilles Peterson heeft zelf nooit een noot op papier gezet, maar hij was als labeleigenaar van Talking Loud en met zijn BBC1 (en later wereldwijd verdeelde) radioshows een ambassadeur voor acid jazz, world fusion en hedendaagse jazz. Het Berlijnse collectief Jazzanova bestaat uit bewierookte dj's-muzikanten-labeleigenaars die de link legden tussen dance en jazz.

Van swing tot ballads, van de jaren vijftig tot de jaren tachtig, met of zonder zang, van bekende namen uit de jazzgeschiedenis tot minder aanbeden artiesten… Gilles Peterson heeft een gevarieerde collectie in zijn archief zitten. Hij vermijdt clichés en geeft het minder bekende werk van Charles Mingus, Art Blakey, John Coltrane en Bill Evans. De cd begint met het aanstekelijke percussie- en pianospel in Roy Haynes’ Quiet Fire, om vervolgens over te gaan tot een hammondorgel in Randy Weston’s In Memory Of en Anthenagin van Art Blakey. De zangnummers beginnen bij spirituele zang en eindigen met de klassieker My Favorite Things, hier gebracht door Mark Murphy. De selectie van Peterson kent veel ritmische en up-tempo hoogstandjes, maar eindigt in schoonheid met de rustige piano van Bill Evans in Peace Piece.

Bij de selectie van Jazzanova zitten opvallend meer zangnummers, maar deze zijn enorm gevarieerd. Van de mysterieuze ballad Butterflies van Nikki O tot het frisse en opzwepende ritme van Bembe Segue’s Mother Of The Future. Bij The Matthew Herbert Big Band lijkt het wel of je weer de geschiedenis ingestuurd wordt door de uitgebreide blazerssectie. Jazzanova haalt ook jazz-house en zelfs electronica uit zijn jazzarchief. Bij At Les van Innerzone Orchestra is de link met jazz moeilijk te vinden, maar het is wel een prachtig upbeat electronisch nummer dat geleidelijk tot stand komt en uitdooft. Er komen ook klassieke invloeden voor bij Jazzanova's keuze, zoals de strijkers bij Spirits In Transit van 4 Hero of het kamerorkest en klokkenspel in Muster Für Kammerorchester van Carlo Fashion. Hedvig Hanson's Afro White heeft dan weer een een vleugje latin en de fluitsolo doet je meteen terugdenken aan St. Germain's So Flute.

Deze albumrecensie staat ook op damusic.

Schemertijd (Jodi Bieber)

2006-07-02T13:34:00.000+02:00

De Zuid-Afrikaanse fotografe Jodi Bieber brengt de rauwste wijken van Johannesburg in beeld, waar drugs, diefstal en gangs het dagelijkse straatbeeld domineren, maar waar mensen ook de hoop op een beter leven vinden in muziek, dans en acrobatie.

Schemertijd is het resultaat van ruim tien jaar werk van Jodi Bieber, dat in 1994 begon, direct na de eerste democratische verkiezingen in Zuid-Afrika. Haar boek belicht vooral jongeren die opgroeien aan de rand van de Zuid-Afrikaanse samenleving en elke dag moeten strijden voor hun leven. Rivaliserende bendes bestoken elkaar met kogels en dealen drugs. "De Fast Guns waren mannen van in de twintig, voor zover ze het geluk hadden dat ze zo oud werden," schrijft de fotografe. Zelfs jongeren tussen elf en zestien jaar hebben hun eigen bende, als voorbereiding op de Fast Guns. Bieber won het vertrouwen van de bendeleden en dat levert duistere foto's op, van drinkebroers rond een kampvuur tot kinderen die met een geweer spelen alsof er water inzit.

Bieber toont ook foto's die de leefwereld van David illustreren, een negentienjarige uit een arme blanke buurt van Johannesburg. De meerderheid van de bevolking leeft er van een uitkering en woont in een huis of flat van de gemeente. De jongeren houden zich bezig met diefstal of prostitutie. "Je kunt uit Fritas weggaan, maar Fritas gaat niet weg uit jou," zegt David.

De fotografe shockeert met meer dan één foto, de rauwste foto toont een emmer waarin een levensloos babylichaampje drijft. Het blijft echter niet bij uitzichtloze beelden alleen. Het boek sluit symbolisch af met foto's van zingende, dansende en spelende kinderen en verwoede acrobaten. Zo laat Bieber zien dat iedereen zijn dromen heeft om te kunnen ontsnappen aan de realiteit.

Het boek bevat weinig woorden en dompelt de lezer onmiddellijk onder in de leefwereld van de Zuid-Afrikaanse protagonisten die in beeld komen. De laatste pagina’s bieden uitleg bij de foto's, waardoor je wel wat vingerwerk nodig hebt als je het verhaal, doorspekt met citaten, achter iedere foto wil weten. Het boek grijpt je aandacht en laat deze niet zo gauw los.

Deze recensie staat ook op Politics.be.

De arrogantie van de macht (Noam Chomsky)

2006-06-17T16:28:00.000+02:00

Volgens Noam Chomsky is het buitenlandse beleid van de Verenigde Staten catastrofaal voor onze planeet. Het Amerikaanse streven naar hegemonie houdt bepaalde conflicthaarden brandend en werkt een nucleaire confrontatie in de hand.

De Amerikaanse politieke commentator hekelt het expansieve beleid dat de regeringen van zijn land al meer dan een halve eeuw lang voeren. De inmenging van Reagan in Latijns-Amerika tijdens de Koude Oorlog is niemand onbekend. Tijdens het conflict dat de wereld in twee delen splitste, van elkaar gescheiden door een IJzeren Gordijn, hebben de VS democratisch verkozen regeringen geboycot omdat ze het 'communistische gevaar' tot in hun achtertuin dreigden te brengen. Zo steunde Reagan jarenlang de Contra-rebellen, die de Sandinistische regering in Nicaragua bestreden. Chomsky toont aan dat de VS toen al een war on terror voerden. Ook ten aanzien van andere landen stelden de VS zich arrogant op. Het feit dat Haïti niet uit een spiraal van geweld en armoede geraakt, is te wijten aan het neoliberale beleid dat de opeenvolgende Amerikaanse regeringen aan de leiders van het land oplegden. In 1962 stond de wereld aan de rand van een kernoorlog toen de VS ontdekten dat de Sovjet-Unie Cuba hielp bij het opzetten van een raketbasis. Maar hoe is het tot de Cubaanse rakettencrisis kunnen komen? Was Kennedy dan vergeten dat Amerikaanse raketten in Turkije gericht stonden op de Sovjet-Unie en dat de dreiging van een Amerikaanse aanval op Cuba reëel was na ettelijke aanslagen tegen Castro en de mislukte invasie van de Varkensbaai?

Volgens Chomsky eigenen de VS zich het recht toe om naar eigen goeddunken een preventieve oorlog te beginnen en geweld te gebruiken. Hij vraagt zich af waarom zij dit recht hebben en anderen niet. "Als […] het Westen het universaliteitsprincipe huldigt, dan volgt daaruit dat Cuba en Nicaragua (en in feite nog veel meer landen) […] tegen de Amerikaanse regering nog veel grover geweld kunnen gebruiken. Het staat buiten kijf dat de terreur en andere illegale acties van de VS tegen Cuba en Nicaragua een aanval waren op essentiële waarden van de aangevallen samenleving – veel ingrijpender nog dan 11 september – en dat was ook de bedoeling," schrijft Chomsky.

De diplomatieke triomf van president Carter tijdens de Camp David-onderhandelingen, doet de Amerikaanse intellectueel af als een diplomatieke catastrofe, omdat de Camp David-akkoorden (1978-1979) gebaseerd zijn op een Egyptisch vredesvoorstel dat de VS en Israël in 1971 afwezen. Egypte beantwoordde Israëls bezetting van Egyptisch gebied daarom met een oorlog die bijna op een ramp voor Israël uitliep.

Volgens Chomsky volgt de huidige regering-Bush de traditie van haar voorgangers en gaat zij daarin verder dan ooit, in het besef dat zij de enige supermacht ter wereld is. De VS hadden geen andere redenen om Irak binnen te vallen dan controle te bemachtigen over de olievoorraden en een uitvalsbasis te hebben in het Midden-Oosten. Het nucleaire argument bleek onwaar en het huidige argument om een democratie te vestigen in Irak is volgens Chomsky een doekje voor het bloeden om de mislukking van het nucleaire argument te verdoezelen.

Door hun arrogantie verminderen de VS de terreurdreiging niet, maar maken ze ze alleen maar groter. Geweld creëert meer geweld. Steeds meer landen willen het hoofd bieden aan de Amerikaanse dreiging en een eigen kernwapenprogramma op poten zetten, zoals Iran. Zo’n vijandig klimaat komt ook de Amerikaanse regering goed uit, want hierdoor verhoogt de vaderlandsliefde van de Amerikaanse burgers en worden de binnenlandse problemen, zoals een slecht functionerende gezondheidszorg, vergeten.

Noam Chomsky verbergt zijn kritiek op de buitenlandse politiek van de VS niet. Dat zorgt ervoor dat zijn boek doordrongen is van een anti-Amerikaanse teneur, die daarentegen wel met een heleboel argumenten gestaafd wordt en daarom het lezen waard is. Het is zeker interessant om de rode draad en verborgen agenda in het Amerikaanse buitenlandse beleid doorheen de decennia te zien.

Deze recensie staat ook op Politics.be.

Nieuws vanuit Yogyakarta

2006-06-16T11:20:00.000+02:00

"Het aantal daklozen is opgelopen tot één miljoen. In Atjeh waren er na de tsunami 'slechts' 500.000 daklozen, eenvoudigweg omdat de meeste mensen overleden waren. Verhoudingsgewijs zijn er hier na de aardbeving veel meer gekwetsten en ook bijna het dubbele aantal daklozen. De meeste mensen slapen nog steeds in tenten, wat vaak gepaard gaat met zware verkoudheden, buikloop en andere ongemakken.

De opruimfase is volop aan de gang, alle straten liggen bezaaid met puin. Onder andere het leger staat in voor de opruiming van dit puin. Maar geld voor de wederopbouw is er voor de meerderheid van de mensen (nog) niet. De meeste nood is er aan bouwmaterialen en werktuigen: cement, pleister, schoppen, hamers... De mensen zijn volop bezig het materiaal te sorteren dat ze nog kunnen gebruiken (volledige dakpannen, houten balken, stenen...). Met wat hen rest en het nieuwe materiaal waarmee wij hen proberen te helpen, kunnen ze dan geleidelijk beginnen aan de wederopbouw. Eén of twee kamers zal voor de meeste mensen in het begin het maximum haalbare zijn, maar zo hebben ze dan toch terug een dak boven het hoofd en ook wat privacy, wat psychologisch een niet te onderschatten factor is.

Vandaag heb ik in de krant gelezen dat er al 2.354 schooltjes vernield zijn. Ondertussen zie je dat de meeste lessen hervat zijn en dat er les gegeven wordt onder een groot tentzeil.

De voedselbedeling wordt afgebouwd en is op vele plaatsen al stilgelegd. Men wil vermijden dat de bevolking zit te wachten tot iemand hen komt helpen. De mensen moeten terug actief aan het werk gaan en voor hun eigen voedselvoorziening instaan. Maar omdat duizenden Indonesiërs hun werk kwijtgespeeld zijn of nog niet terug aan de slag kunnen, blijven wij toch nog voedselpakketten uitdelen waar we weten dat er echt nood aan is. Geleidelijk zullen ook wij dit afbouwen."

Ludo Wauters vanuit Yogyakarta, 13 juni 2006.

Koop een zak cement voor Yogyakarta

2006-06-09T23:50:00.000+02:00

Na de aardbeving op het Indonische eiland Java hebben verschillende Vlamingen die in Yogyakarta wonen en/of werken, de handen in elkaar geslagen. Via de verkoop van postkaarten willen ze cement aankopen voor de heropbouw van de toeristische wijk Prawirotaman, waar veel inwoners uit het meest getroffen Bantul werken. "De mensen die in Prawirotaman werken moeten hun leven terug kunnen opnemen, want ze hebben hun inkomen broodnodig," meldt vzw Nusa Indah.

Zaterdag 27 mei 2006: een aardbeving met een sterkte van 6,2 op de schaal van Richter treft het Indonesische eiland Java. Het epicentrum ligt ongeveer 25 kilometer ten zuiden van de stad Yogyakarta. De balans: meer dan 6.000 doden en 50.000 gewonden, 650.000 daklozen, 60.000 volledig verwoeste en 250.000 ernstig beschadigde huizen en 1.207 beschadigde scholen.

Een aantal Vlamingen die in Yogyakarta wonen en/of werken, stampten na de aardbeving een initiatief uit de grond om de stad zo vlug mogelijk herop te bouwen. "Koop een zak cement voor Yogyakarta" gaat uit van deze Vlamingen en de vzw Nusa Indah - Trefpunt Indonesia.

"Yogya is een stad die leeft van het toerisme. De wijk Prawirotaman is zowat door elke Vlaming bezocht die ooit in Yogyakarta was. Je vindt er restaurants, hotels, winkels, een internetcafé, een massagesalon, toeristenbureaus, maar ook een kleuterschool, een lagere school, een moskee en een markt," aldus de vzw.

Mie Cornoedus van het ViaVia Reiscafé startte als eerste met de heropbouw in de toeristenwijk Prawirotaman. Ludo Wauters van het Prambanan Guesthouse volgde haar voorbeeld. Deze twee Vlamingen alleen verschaffen al aan minstens 25 families een inkomen uit het toerisme. "Mie en Ludo zijn een stimulans voor de hele wijk om aan de heropbouw te beginnen. Iedereen heeft er alle belang bij dat de toeristen in Prawirotaman terug die aangename, ongedwongen sfeer van voor de aardbeving terugvinden. De mensen die in deze wijk werken, maar meestal wonen in het zwaarst getroffen gebied Bantul, moeten hun leven terug kunnen opnemen, want ze hebben hun inkomen broodnodig."

Waarom een zak cement?
Stenen en hout zijn na de aardbeving dikwijls nog herbruikbaar voor de wederopbouw, maar cement en nagels ontbreken en zijn wegens de grote vraag ook redelijk duur.

Hoe kan jij je steentje (zak cement) bijdragen?
Alle financiële hulp is welkom. Voor elke storting van minstens 12 € stuurt vzw Nusa Indah je een set van vijf postkaarten toe. Deze foto’s zijn genomen in de wijk Prawirotaman, enkele dagen na de aardbeving.

Stort een steunbedrag op rekening nr. 230-0040524-95 op naam van vzw Nusa Indah - Trefpunt Indonesia, met vermelding "Yogya"

Wil je op de hoogte gehouden worden van de vorderingen, stuur dan je e-mailadres naar: nusa-indah@hotmail.com.

Lees ook het persbericht op de website van vtm. Op vrijdag 2 juni wijdde het VTM-journaal van 19u aandacht aan het Vlaamse initiatief.

Ojos de Brujo

2006-06-05T10:33:00.000+02:00

Gitaren, percussie en samples. Het Spaanse collectief Ojos de Brujo produceert rumba, zigeunermuziek en flamenco met af en toe een Oosterse noot.

Ze noemen zichzelf 'flamenquillos' of flamenco-lovers, maar het blijft niet bij flamenco alleen. De ritmesectie van de band bevat steevast bij elk nummer een cajón, het typische Peruviaanse percussie-instrument. Wanneer de zogenaamde 'monsters van de cajón' zich volledig laten gaan, slaan de drie percussionisten hun handen bijna kapot op het instrument. De muziek wordt daarnaast regelmatig doordrenkt in een Oosterse invloed wanneer je de fijne klank van de tablas hoort. De deejay van de groep plaatst her en der samples in het geheel en af en toe explodeert de muziek, vooral wanneer één van de percussionisten zich met zijn stem waagt aan een rapversie van het nummer. Dat rappen is er af en toe wel teveel aan en de muziek verdrinkt daarbij soms in een dikke brij van samples.

De band was in Brussel om zijn nieuwe cd voor te stellen, Techarí. Maar Ojos de Brujo speelde ook vanalles uit de vorige cd Barí, zoals Tiempo de Soleá.

Het optreden van Ojos de Brujo in de Ancienne Belgique bood veel meer dan geluid alleen. Eén van de achtergrondzangeressen stond regelmatig in de spotlights door haar flamencodans en een groot scherm achter de muzikanten toonde grafische experimenten. Zangeres Marina huppelde voortdurend over het podium en was uitgedost met veren en kleurrijke kledingstukken. Haar zwarte haar en dreadlocks puilden uit boven haar hoofd.

Gezien op 4 juni in de AB, Brussel. Dit concertverslag mét fotoreportage staat ook op damusic. Met dank aan Wendy Dictus voor de foto's.

De feiten over globalisering (Wayne Ellwood)

2006-05-25T15:21:00.000+02:00

Globalisering bestaat al van oudsher, maar is de laatste decennia in een stroomversnelling terechtgekomen. Wayne Ellwood analyseert in zijn boek vooral de liberalisering van de wereldhandel en de evolutie van de financiële markten vanaf de jaren negentig. Hij geeft een interessante, maar nogal eenzijdige en beknopte visie op het recente globaliseringsproces.

Niemand kan nog naast het globaliseringsproces kijken dat zijn wortels heeft in de ontdekkingsreis van Columbus en het Europese kolonialisme. De Westerse mogendheden lieten hun ogen vallen op de grondstoffen van de landen die hun koloniën zouden worden, en kregen er zo bovendien nieuwe afzetmarkten bij. Vijf eeuwen later kan je ongeveer overal ter wereld van een flesje cola slurpen terwijl je naar een film kijkt die aan de andere kant van de aardbol ook bekeken wordt. Globalisering is dus een oud proces, dat de afgelopen vijfentwintig jaar in een stroomversnelling is terechtgekomen door de explosie van de computertechnologie, de ontmanteling van handelsbarrières in het kader van de Wereldhandelsorganisatie en de groeiende politieke en economische macht van multinationals.

Het idee achter globalisering is dat een vrije markt alle problemen oplost als je hem zijn gang laat gaan. Door het laisser faire-kapitalisme zou iedereen profiteren van de toegenomen internationale handel. Maar de voorwaarden voor het goed functioneren van deze vrije markt, zoals Adam Smith hem voor ogen had, ontbreken en de liberalisering zorgt voor externe kosten van milieubelasting.

Na de Tweede Wereldoorlog richtte de internationale gemeenschap de Bretton Woods-instellingen op: het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Internationale Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling (IBRD). Deze laatste vormt sinds de jaren zeventig samen met de Internationale Ontwikkelingsassociatie (IDA) de belangrijkste ontwikkelingspoot van de Wereldbankgroep. De instellingen moesten oorspronkelijk de naoorlogse economieën nieuw leven inblazen en voor financiële stabiliteit zorgen na de Grote Depressie van de jaren dertig. Nu spitsen ze zich vooral toe op de ontwikkelingslanden. De opvolger van de GATT (Algemene Overeenkomst over Tarieven en Handel), de Wereldhandelsorganisatie (WTO), vervoegde in de jaren negentig het rijtje van internationale financiële instellingen (IFI’s) die de liberalisering van de wereldhandel bepleiten.

Ellwood toont met een hoop cijfermateriaal aan dat het economische model van de IFI’s de situatie niet verbeterd heeft en zelfs financiële crisissen in de hand heeft gewerkt, zoals de Aziatische crisis eind jaren negentig. De Structurele Aanpassingsprogramma’s (SAP’s) verplichtten de ontwikkelingslanden te snijden in hun uitgaven voor gezondheidszorg en onderwijs en speculanten hebben vrij spel. In het mondiale casino, zoals de auteur de internationale financiële markten noemt, dringt ongecontroleerde speculatie de productieve langetermijninvesteringen naar de achtergrond. "Het grootste deel van de buitenlandse beleggingen heeft niets te maken met het produceren van echte goederen en diensten voor echte mensen," schrijft Ellwood.

Volgens gegevens van de Verenigde Naties hebben veel mondiale ondernemingen nu meer macht dan nationale staten: vijftig van de honderd grootste economieën ter wereld worden bestuurd door multinationals en niet door landen. In 1997 was General Motors groter dan Griekenland, Noorwegen en Zuid-Afrika.

Ter afsluiting van het boek bundelt de auteur verschillende voorstellen voor een andere en betere globalisering, waaronder meer burgerparticipatie in de IFI's, wereldwijde bindende milieunormen en een 'Tobin Tax' op internationale financiële transacties.

Als je aan dit boek begint, zal je niets teweten komen over culturele of politieke globalisering. Enkel het economische aspect van het globaliseringsproces komt uitgebreid aan bod. En dat is ook de opzet van de schrijver, zo blijkt uit zijn voorwoord. Maar zijn visie is nogal gekleurd. Het valt direct op dat Ellwood het huidige globaliseringsproces niet goedkeurt en dat komt regelmatig expliciet in zijn verhaallijn terug. Het traditionele vijandbeeld schittert op iedere pagina, wat de geloofwaardigheid van zijn voor de rest goed gedocumenteerde betoog ondermijnt. Het boek bevat daarom meer dan louter (objectieve) feiten.

Maar het blijft toch een interessante verhandeling, zeker voor hen die het fijne willen weten over het proces van economische liberalisering. Hoewel Ellwood meer nadruk had kunnen leggen op de recente aanpassingen van het beleid van de IFI's. De SAP's zijn namelijk officieel naar de prullenmand verwezen en vervangen door PRSP's (Poverty Reduction and Strategy Papers). De Wereldbankgroep en het IMF zien hun fouten van het verleden in en trachten met het nieuwe beleid meer aandacht te schenken aan de sociale en ecologische gevolgen van economische ontwikkeling. Of dat beleid meer dan enkel een mooie verpakking is moet nog blijken.

Deze recensie staat ook op Politics.be.

Jongerenproject Jackyland biedt podium aan uiteenlopende kunstendisciplines

2006-05-25T15:13:00.000+02:00

"Wij willen mensen prikkelen in onze gekheid"

Na een jaar verbouwen en schilderen in Jackyland, een oude loods langs het kanaal Dessel-Schoten, pakt het gelijknamige jongerencollectief uit met zijn eerste project. Tijdens vier weekends betreedt jong geweld het podium om het publiek te laten kennismaken met muziek die weinig aan bod komt in de grotere cultuurzalen. "Het maakt niet uit wat ze brengen, zolang er maar een idee inzit," zegt Schotenaar Niels Dupon (24), één van de bezielers en drijvende krachten achter het project.

"Jackyland kan je niet thuisbrengen onder één noemer. Het is een project dat continu in beweging is en niet louter een concertzaal of atelier," legt Niels gedreven uit. "Het is een ontmoetingsplaats, een sociaal kunstwerk dat zich aanpast aan de mensen. Het is een proces, morgen kan alles weg zijn." De jongerenbende achter Jackyland volgt met zijn cultureel project duidelijk niet het ruime aanbod van de cultuurcentra. "Zij moeten vooral in de breedte programmeren en van alles iets aanbieden. Wij willen dieper ingaan op bepaalde alternatieve wegen en de blinde vlekken opvullen. Door middel van verschillende kleinschalige projecten willen we zo een gevarieerd kwalitatief aanbod creëren dat niet steeds de norm volgt."

Maar dat wil niet zeggen dat Jackyland een eventuele samenwerking met het cultuurcentrum van Schoten niet ziet zitten. "We willen samenwerken met anderen zolang we onze onafhankelijkheid niet verliezen. We willen in het wild kunnen ronddansen," zegt Niels. De meeste vrijwilligers van Jackyland stonden trouwens mee aan de wieg van het Beleg van Schoten, dat dit jaar aan zijn derde editie toe is. "Het Beleg is uit dezelfde filosofie als Jackyland ontstaan en wou experimenteel zijn. Maar het werd te groot en we hebben ons eruit terug getrokken."

Het eerste concrete project van Jackyland loopt over vier maanden, waarbij telkens één weekend per maand gevestigde waarden naast opkomend talent het podium betreden. Voor dit project ontvangt het jongerencollectief subsidies van JINT en de Vlaamse Gemeenschap. Tijdens het eerste weekend in februari stonden vooral experimentele pop, rock en klassieke muziek centraal. Het tweede weekend focuste meer op elektronica en in april kwamen woord, folk en funk aan bod. "Wij willen kansen geven aan kunstenaars en muzikanten die op weinig plaatsen kansen krijgen," aldus Niels.

Vrijwilligerswerk

De projecten van Niels en de andere vrijwilligers kunnen sinds kort plaatsvinden in Jackyland, een pand langs de Schotense vaart met een ver verleden als roeiclub, magazijn en werkplaats. Nadat ze de loods grondig onder handen hebben genomen, opende Jackyland in februari voor het eerst zijn deuren. "Er is nog werk aan de winkel, maar dat beperkt zich tot kleine schoonheidsaanpassingen. Er staat een toilet en er is water, dat is het belangrijkste," lacht de jongeman. Het gebouw ligt wat verscholen tussen het groen en niets doet vermoeden dat hier 's avonds volop gefeest wordt.

"We hebben een goede relatie met de buurt," zegt Niels. "De oude vakantiewoningen langs het kanaal zijn sterk onderhevig aan verkrotting. Door ons initiatief geven we een positief signaal naar de buurt toe en brengen we terug leven in de brouwerij." Ze hebben veel hulp gekregen van de buurt en dat waardeert Niels duidelijk. "De buren komen meehelpen en lenen dingen uit. Wij nodigen hen steevast uit op onze activiteiten."

Jackyland wordt draaiende gehouden door een kern van vier vrijwilligers. Al het werk dat de jongeren verrichten is vrijwilligswerk. "Dat kost tijd, maar is enorm leerzaam," vindt Niels. "Door één jaar in Jackyland te werken en alles zelf te doen heb ik geleerd hoe ik roofing moet branden." En dat is maar één voorbeeld van de duizenden die Niels opsomt. Samen met zijn kompaan Pieter Beckers (27) heeft hij de knepen van het vak geleerd.

Ze hebben de nodige werken allemaal zelf gefinancierd. Het benefietfestival dat Jackyland vorige zomer organiseerde om geld in te zamelen liep af op een sisser. Er kwam weinig volk opdagen en winst werd er al helemaal niet gemaakt. Maar Niels gelooft toch dat het iets heeft uitgehaald en dat ze naambekendheid hebben verworven.

Jackyland - Brechtsebaan 156 - 2900 Schoten - www.jackyland.be - jackyland@telenet.be

Dit artikel heb ik geschreven voor Info Schoten, het gemeentelijke magazine van Schoten (mei).

Verbouwingssubsidie voor veiligere jeugdlokalen

2006-05-25T14:52:00.000+02:00

Dakpannen die wegwaaien, deuren die slecht sluiten, miserabel sanitair, geen verwarming, onveilige elektriciteitsbedrading… De Schotense jeugdverenigingen zaten een aantal jaar geleden met de handen in het haar, ze moesten dringend investeren in veiligere lokalen. Sindsdien geeft het gemeentebestuur financiële steun voor deze grote verbouwingswerken. Tegen eind dit jaar zullen vrijwel alle jeugdverenigingen in Schoten een verbouwingssubsidie gekregen hebben.

In 2000 kreeg het gemeentebestuur van Schoten een aantal signalen van jeugdbewegingen dat er grote onderhoudswerken op til stonden. "Verschillende jeugdverenigingen vroegen of de gemeente financieel kon bijspringen. De gebouwen waarin ze werkten en speelden waren niet meer veilig genoeg, vooral op het gebied van brandveiligheid," zegt schepen van Jeugd Nico Vissers. De subsidie voor kleine aanpassingswerken bood geen oplossing, vermits de kosten van de werken dan niet hoger dan 5.000 euro mogen liggen. De verbouwingen die de jeugdlokalen veiliger moesten maken, zouden een grote hap uit het budget van de jeugdverenigingen nemen.

Het gemeentebestuur kwam tegemoet aan de vraag van de verenigingen en creëerde een subsidie voor verbouwingswerken waarvan de kostprijs meer dan 5.000 euro bedraagt. "Als ook de laatste aangekondigde dossiers worden ingediend, zullen tegen eind 2006 alle jeugdbewegingen met verbouwingsplannen een subsidie gekregen hebben," aldus Nico Vissers. Maar hij is er van overtuigd dat in de toekomst nieuwe subsidieaanvragen zullen opduiken: "De jeugdverenigingen dienden een dossier in naargelang hun financiële toestand. Ze moeten de werken namelijk voorfinancieren, de subsidie krijgen ze achteraf. Nu zijn de meest essentiële aanpassingen aan de lokalen gebeurd, in de toekomst zal er nog nood zijn aan verdere verbouwingen."

Levensgevaarlijke gasbrander

"Zonder financiële steun van de gemeente is dit niet mogelijk," meent Guy Gielis, tot voor kort voorzitter van de steungroep van KSA St. Jan Berchmans en VKSJ Gudrun die zich ontfermt over de verbouwingen. "De situatie was erbarmelijk: we hadden geen verwarming, enkel een levensgevaarlijke gasbrander; we hadden slechts één toilet; en sinds 1969 was er aan de elektriciteit in het jongenslokaal niets veranderd." Zes jaar geleden stampte hij met een aantal ouders een steungroep uit de grond die de nodige verbouwingen aan de lokalen van KSA voorbereidde en uitvoerde. "We hebben met de steungroep zoveel mogelijk verbouwingswerken zelf gedaan. Het grote werk, zoals het plaatsen van de verwarming en de ramen, hebben we uitbesteed aan een aannemer."

Het voorfinancieren van de werken vergde wel wat inspanningen. "We haalden onze inkomsten uit drie activiteiten per jaar," aldus Guy. "Maar op het einde moesten we naar lucht happen totdat we het geld van de subsidie kregen." De gemeenteraad keurde het verbouwingsdossier van KSA eind 2002 goed en begin 2004 ontving de vereniging de beloofde subsidie.

Eind vorig jaar heeft de steungroep een nieuw dossier ingediend, nu voor verbouwingswerken aan de lokalen van VKSJ. "Er komt dubbele beglazing, een nieuwe deur, verlichting, elektriciteit en verwarming," vertelt Guy.

Vallende dakpannen

Chiro Don Bosco zat financieel iets minder krap bij kas. "De parochie heeft ons veel financiële hulp geboden," zegt Jelle Smessaert, die het verbouwingsdossier van Chiro Don Bosco opvolgde. De werken zijn afgerond en in september 2005 heeft Don Bosco zijn subsidie ontvangen. Er werden vooral aanpassingen aangebracht aan de buitenkant van het gebouw: het dak, de ramen en de deur werden vernieuwd en de gevel gevoegd. "Er vielen geregeld dakpannen naar beneden en de vensters en de deur sloten niet meer goed," aldus de oud-leider. Het lokaal kreeg ook een nieuwe verflaag.

Het opstellen van het dossier liep minder gemakkelijk. "Door mijn jonge leeftijd kende ik niets van verbouwingen. Gelukkig hebben de jeugddienst en de kerkraad, die eigenaar is van het gebouw en de grond, me geholpen bij het opstellen van het dossier," lacht Jelle. De kerkraad ontfermde zich over de offertes en de jeugddienst volgde het dossier mee op.

Nadat Chiro Don Bosco zijn dossier had ingediend bij de gemeente, zag het er even naar uit dat de verbouwingen niet konden doorgaan. Plots liet het OCMW weten dat het serviceflats op de grond van de parochie wilde zetten. Toen dat voorstel het uiteindelijk niet haalde, werd het dossier goedgekeurd en kon Don Bosco aan zijn verbouwingen beginnen. "Hadden we dat oponthoud niet gehad, dan hadden we een jaar eerder met de werken kunnen beginnen," zegt Jelle.

De werken mogen nu dan wel achter de rug zijn, volgens Jelle zijn er zeker nog dingen die aangepast moeten worden voor een betere veiligheid. "De brandveiligheid is nog niet tip top in orde en aan de elektriciteit kan ook nog wat gedaan worden."

Voorschotten

Net zoals Chiro Don Bosco, heeft Jongenschiro Sint-Filippus het merendeel van de werken uitbesteed. "We hebben onze nieuwe houten barak zelf van elektriciteit voorzien, maar de rest heeft een aannemer gedaan," zegt Koen Mertens, de 'volwassen begeleider van de jeugdbeweging'. In die functie ondersteunt hij de jongeren bij het welslagen van de werking van de chiro. Een werkgroep van ongeveer tien mensen, die voornamelijk uit ouders bestaat maar daarnaast ook uit oud-leiding, staat in voor de kleinere verbouwingswerken. De werken, die in 2002 zijn begonnen en nu in hun laatste fase zitten, omvatten de vernieuwing van het dak, een nooduitgang in ieder lokaal, en het uitbouwen van een nieuw lokaal en de nieuwe houten barak met onder andere verwarming en elektriciteit . De laatste fase bestaat uit een grondige vernieuwing van het sanitair. "We staan op het punt om het sanitair uit te breken, maar we wachten nog op de nodige financiële middelen," aldus Koen.

Nadat Jongenschiro Sint-Filippus telkens één vierde van de werken gefinancieerd had, kon het aan de gemeente een voorschot van 25% op zijn subsidie vragen. Tot op vandaag hebben ze al drie voorschotten ontvangen en kunnen ze de laatste subsidieschijf van 25% pas krijgen als de verbouwingen beëindigd zijn en ze de allerlaatste factuur binnenbrengen. "We hopen dat we na onze volgende fuif voldoende geld hebben om de laatste fase te financieren," zegt Koen. "We kunnen de sanitaire werken nu al wel voorfinancieren, maar dan zouden we geen geld overhouden voor onze dagelijkse werking."

Dit artikel heb ik geschreven voor Info Schoten, het gemeentelijke magazine van Schoten (maart).

Subsidiereglement jeugdlokalen

2006-05-25T14:00:00.000+02:00

Het bedrag van de totaalsubsidie wordt berekend aan de hand van de binnengebrachte kosten en hangt af van de schijf waarin ze vallen:

€ 0 tot € 25.000 -> 60% subsidie
€ 25.001 tot € 50.000 -> 45% subsidie
€ 50.001 tot € 100.000 -> 35% subsidie
€ 100.001 tot € 125.000 -> 25% subsidie

(Bron: jeugddienst gemeente Schoten, huishoudelijk reglement werkgroep jeugdlokalen, art. 12 )

Eén zetel voor het Europees Parlement?

2006-05-15T11:36:00.000+02:00

Het Europees Parlement vraagt zijn voorzitter, Josep Borrell, om de zetelkwestie van het Parlement aan te kaarten bij de Europese staatshoofden en regeringsleiders, in de marge van de Europese top volgende maand in Brussel. Vele parlementsleden willen van Brussel de enige, echte zetel van hun instelling maken.

Het EP is verbolgen over de manier waarop de stad Straatsburg haar jarenlang opgelicht heeft voor de huur van enkele gebouwen. De socialistische fractieleider, Martin Schulz, heeft daarop een heropening gevraagd van de 'zetelkwestie'.

Het Europees Parlement kan zelf niet beslissen over zijn zetel, daarvoor is een verdragswijziging en dus een unanieme beslissing van de staatshoofden en regeringsleiders nodig.

Een groep europarlementsleden, verenigd in de Campaign for Parliamentary Reform, heeft een website (www.oneseat.eu) gelanceerd waarop het één miljoen handtekeningen wil verzamelen voor één zetel in Brussel. Ze baseren zich hiervoor op artikel 47 van de voorgestelde Europese grondwet.

Straatsburg licht Europees Parlement op

2006-04-28T17:02:00.000+02:00

Europees Parlement heeft zes maanden de tijd om Straatsburg-schandaal te onderzoeken

Het Europees Parlement stuurt het verslag van het Duitse europarlementslid Markus Ferber (EVP-ED) over de Parlementsbegroting voor het begrotingsjaar 2004 terug naar de commissie budgetcontrole. Het heeft nu zes maanden de tijd om het schandaal rond de gebouwen in Straatsburg te onderzoeken. Tijdens onderhandelingen over de aankoop van twee gebouwen die het Parlement huurt van de Franse stad, was aan het licht gekomen dat Straatsburg ongeveer een kwart van de huur in eigen zak steekt.

Het EP heeft donderdag met 591 stemmen voor, 3 stemmen tegen en 13 onthoudingen, de kwijting van de Parlementsbegroting voor 2004 verworpen. Het Parlement benadrukt dat er niets mis is met zijn rekeningen, maar dat het het vermeende schandaal rond de gebouwen in Straatsburg tot op het bot wil uitspitten. Het Europees Parlement heeft nu zes maanden de tijd om de zaak te onderzoeken.

Tijdens onderhandelingen over de aankoop van twee gebouwen die het Europees Parlement huurt van de stad Straatsburg, was aan het licht gekomen dat de Franse stad ongeveer een kwart van de huur in eigen zak steekt. Het gaat om de gebouwen 'Winston Churchill' en 'Salvador de Madriaga', die het EP al sinds 1979 huurt van Straatsburg. Ze zijn eigendom van het Nederlandse pensioenfonds SCI Erasmus. Het Parlement betaalt aan de stad zo'n 10,5 miljoen euro per jaar, terwijl Straatsburg maar 7,7 miljoen euro per jaar doorstort aan het pensioenfonds.

De onderhandelingen waren gebaseerd op de jaarlijkse huurprijs. De verkoopprijs zou 136 miljoen euro bedragen, terwijl Straatsburg zelf maar 107 miljoen euro moet neertellen om eigenaar te worden. Het EP besliste om de procedure voor de aankoop van de twee gebouwen onmiddellijk stop te zetten tot er meer duidelijkheid is. Het Parlement heeft ook de betaling van de huur aan Straatsburg bevroren.

De stad verantwoordt die 25 procent extra onder andere met het risico dat het EP op termijn uit de Elzas vertrekt. Het Parlement is nochtans gebonden door het verdrag van Amsterdam om 12 keer per jaar in Straatsburg te vergaderen. Een wijziging zonder instemming van Frankrijk is dus onmogelijk. Anderzijds is het ook bekend dat een groeiende meerderheid van de europarlementsleden af wil van de maandelijkse verplaatsingen vanuit Brussel, die de Unie zo'n 200 miljoen euro per jaar kosten. Verschillende parlementsleden en de rapporteur hebben donderdag tijdens de stemming over de begroting echter benadrukt dat ze in dit dossier de zetel van het EP in Straatsburg niet in vraag stellen.

Europese 1 aprilgrap

2006-04-06T23:25:00.000+02:00

Ook het Europees Parlement heeft haar eigen 1 aprilgrappen. En dit jaar waren het er twee. Eén hekelt de schriftelijke verklaringen binnen het EP en wil ze met een allerlaatste schriftelijke verklaring bannen uit het interne reglement. De andere mail, verzonden om 0u07 (de afzender had deze grap blijkbaar zeer goed voorbereid), lanceert een wedstrijd om de "Zwanenbar" in het EP in Straatsburg te hernoemen als voorzorgsmaatregel in de strijd tegen de oprukkende vogelgriep.

Written declaration on Written Declarations

The European Parliament,

– having regard to Rule 116 of its Rules of Procedure,

– having regard to all other all other existing Rules in the European Parliament

A. Whereas the signatories are fed up with the hooliganism which manifests itself in the form of lobbying on useless written declarations,

B. Whereas it is impossible to cross the bridge towards the Plenary Chamber in Strasbourg without being harassed and violated by lobbyists, Members of the European Parliament, their assistants, and various other forms of creatures,

C. Whereas the free movement of labour of Members of the European Parliament is under continuous threat by Written Declarations,

D. Whereas the sole purpose of Written Declarations is keeping Parliament's services and translators busy,

E. Whereas there are still countless endangered animals and other species that deserve a better fate then to be degraded by the existence of unsuccessful Written Declarations,

F. Whereas extraterrestrial beings have never been the subject of Written Declarations,

G. Whereas we have better things to do in the exercise of our democratic duty then signing Written Declarations,

1. Proposes upon the acceptance of this Written Declaration to ban all future Written Declarations,

2. Proposes, upon the acceptance of this Written Declaration, that all other Written Declarations will become null and void,

3. Instructs its President to forward this Written Declaration, together with the names of the signatories, to the Bureau of the European Parliament.

The fight against avian flu

Grand competition to rename the "Swans' Bar" at the EP in Strasbourg.

Whilst the current situation is serious but not dramatic, it is preferable that the European Parliament takes all necessary precautions in the fight against avian flu.

As the psychological factor is important, it has been decided to un-name the "Swans' Bar" of the EP in Strasbourg and to find another name for it (these webbed-footed birds have been found to be carriers in certain regions of Europe !)

To this end, a competition is launched for all those who use the Strasbourg buildings, and it is hoped that everyone will use their imagination to find a fitting name for this location which holds an important place in our parliamentary life.

Amparanoia

2006-04-06T22:56:00.000+02:00

Fiesta!

Iedereen die het concert van het zuiderse collectief Amparanoia in Brussel heeft bijgewoond, kon onder een - weliswaar artificiële - sterrenhemel genieten van een uitbundig maar ook bij momenten romantisch optreden.

De Spaanse zangeres Amparo Sanchez bracht schoon volk mee naar de Ancienne Belgique, hoewel ze nooit met zoveel waren als op de nieuwe cd 'La Vida Te Da'. De Cubaanse trompettist was echter zo goed dat hij een heel mariachi-orkest verving. Idem dito voor zijn landgenote die basgitaar speelde. Maar zij werd wel bijgestaan door drums, de traditionele Zuid-Amerikaanse cajón en elektrische gitaar. Door de kleine bezetting waren de nummers minder volgestouwd dan op de cd, wat eigenlijk wel een opluchting was.

De avond begon rustig, kleine sfeerlampjes zorgden voor een heuse sterrenhemel. Naarmate het concert vorderde, volgden de nummers sneller op elkaar en speelde Amparanoia een werkelijke marathon die eindigde in een feestelijke climax. Van salsa tot reggae en Mexicaanse ranchero, alles passeerde de revue. Het viel wel op dat Amparanoia weinig nummers van het nieuwe album bracht. You Know What I mean, La Vida Te Da en Permitas Madrecita kwamen mooi tot hun recht met een bezetting van vijf muzikanten.

De avond ging (te) vlug voorbij en een half uur voor het einde begon Amparo al afscheid te nemen. Na het publiek nog eens te overladen met een goede lading feestmuziek, begon ze alleen vergezeld door haar akoestische gitaar aan een set bisnummers, waaronder Redemption Song dat die avond veel mooier en oprechter klonk dan de zwakke albumversie.

Gezien op 2 april in de AB, Brussel. Je vindt het concertverslag en een fotoreportage ook op damusic. Met dank aan Wendy Dictus voor de foto's.

Amparanoia - La Vida Te Da

2006-03-26T16:16:00.000+02:00

Het zesde album van Amparanoia brengt de zomer iets vlugger in onze huiskamer. De vrolijke mix van mariachi, rumba, ska, rock en jazz op La Vida Te Da werkt zeer aanstekelijk. Met een zangeres als de Spaanse Amparo Sanchez, opgegroeid met Billie Holiday en Manu Chao, kan dat ook moeilijk anders.

Schetterende trompetten, conga's en flamencogitaren zijn maar een aantal ingrediënten die je terugvindt in het nieuwe pikante gerecht dat Amparanoia ons voorschotelt. Frontvrouw Amparo Sanchez uit Andalusië zingt vol energie en latijns-Amerikaanse warmte nummers gaande van een bolero tot reggae. Ze vindt haar inspiratie in de muziek van onze zwarte voorouders, met Billie Holiday als groot voorbeeld. Pure jazz zal je op dit album niet vinden, maar de pure stem van Amparo verraadt wel haar muzikale achtergrond.

De reizen van Amparo naar Mexico en Cuba blijven niet onopgemerkt. Het album is doorspekt met salsa, son en de traditionele Mexicaanse 'ranchera'. Permitas Madrecita roept direct de sfeer op van tequila en latino's met sombrero. De mariachi-muzikanten komen ook terug in Valkan Mex, een korstondige muzikale uitbarsting in snel tempo met een vleugje Oost-Europese blazers. Tiempo Pa Mi begint daarentegen zeer zwoel als bolero om dan te eindigen in een rumba.

Amparo zingt hoofdzakelijk in het Spaans, maar een beetje Frans en Engels komen er ook aan te pas. Dat geeft het reggaenummer Little Think een schattig karakter, hoewel het eigenlijk overbodig is. Maar goed dat het bij een aantal zinnen blijft. Nog meer overbodig is de zwakke versie van Redemption Song. Bob Marley goed coveren is een zware opdracht en Amparanoia had beter zijn handen afgehouden van één van de prachtigste en puurste nummer van de reggaelegende.

Bij het album hoort een dvd waarop je behalve het verhaal achter de band ook de opnamen, die in Spaans Baskenland gemaakt werden, kunt meebeleven. Er werkten allerlei gasten mee aan La Vida Te Da, waaronder Dani MonoLoco van Macaco wiens nasale en scherpe stem in Ven opduikt.

De Spaanse groep zoekt voortdurend naar een nieuwe en fascinerende sound en dat maakt het nieuwe album enorm veelzijdig. Het zou te gemakkelijk zijn Amparanoia in één adem te noemen met Manu Chao. Amparo is méér dan louter een vrouwelijke variant van hem. Haar keuze voor de mix van muziekstijlen is anders, maar het feestkarakter van de groep ligt volledig in lijn met de Mano Negra-traditie. De rode draad doorheen La Vida Te Da is niet voor niets levensvreugde: het leven geeft je zoveel dingen, geniet ervan, luidt het motto.

Deze recensie staat ook op damusic.

Kurt Van Herck Trio - the music of Karl Van Deun

2006-03-12T16:53:00.000+01:00

Melodieuze en frisse jazz

Het Kurt Van Herck Trio heeft voor een onverwachte primeur in Rataplan gezorgd. Hun gitarist, Jacques Pirotton, kreeg een appelflauwte en Karl Van Deun, die in het publiek zat om naar de vertolking van zijn composities te luisteren, nam terug een gitaar in handen na jarenlang niet gespeeld te hebben. Van Deun is terug. En hoe.

De composities van Karl Van Deun zijn allerminst saai te noemen. Ieder nummer roept een andere sfeer op. Rustige of schreeuwende unisolo's, afwisselende improvisaties die om de grootste absurditeit strijden, frisse akkoorden… Door een toenemende overgevoeligheid voor geluid en decibels trok de componist-gitarist zich een aantal jaar geleden echter terug uit de muziekwereld. Kurt Van Herck haalt zijn prachtige en originele composities nu vanonder het stof.

Het trio van de Belgische saxofonist, dat verder bestaat uit gitarist Jacques Pirotton en drummer Mimi Verderame, is de ideale bezetting om de composities van Karl Van Deun te vertolken. Met het optreden in Rataplan lanceerde het trio hun nieuwe cd Le Mariage: the music of Karl Van Deun, volledig gewijd aan de muziek van de componist.
Na het eerste nummer van de tweede set verliet Jacques Pirotton echter het podium omdat hij zich niet goed voelde. Van Herck probeerde de tijd te vullen met een grap, maar omdat zijn humoristische kennis maar één mop ver rijkt gaf hij het publiek een prachtige saxsolo cadeau. Dan kwam het slechte nieuws dat Pirotton "volledig out is" en speelden Van Herck en Verderame in duo verder… totdat Karl Van Deun op het podium verscheen. "Ik heb vijf jaar niet meer gespeeld," liet hij zich ontvallen, maar de muzikale rijkdom die daarop volgde sloeg iedereen met verstomming. Van Deun bracht zijn composities op een onschatbare manier weer tot leven: het wondermooie Lina's Gift, Blues for MG Jackson, Principe A en Le Marriage werden die avond door de componist himself gebracht.

Maar geen slecht woord over Pirotton, die net als de andere muzikanten de juiste sfeer van de nummers wist op te roepen. Toen hij nog niet op zijn benen wankelde van misselijkheid, bracht hij een impressionante solo in het allesbehalve evidente Piece of Cake, waarbij hij volop gebruik maakte van gitaareffecten. In deze compositie hield Verderame een strak ritme aan, maar in andere nummers speelde hij dan weer heel veelzijdig, wat vooral tot uiting kwam in zijn prachtige drumsolo tijdens Ups & Downs.

Gezien op 11 maart in Rataplan, Borgerhout. Met dank aan Wendy Dictus voor de foto's. Je vindt het concertverslag en een uitgebreide fotoreportage terug op damusic.

Mellow Moods

2006-03-11T09:32:00.000+01:00

Zangeres Yvonne Walter kiest voor 'rijpere' jazz, geen slechte keuze gezien haar warme en diepe stem. In de Sounds Jazz Club in Brussel zong ze een gevarieerd programma van ballades tot swingende jazz en van minder bekende composities tot standards. Ze werd omringd door Pascal Schumacher (vibrafoon), Chris Joris (percussie), Paolo Radoni (gitaar) en Theo De Jong (elektrische bas).

Hoe later de avond, hoe rijper de muziekkeuze van Yvonne Walter. De Nederlandse zangeres houdt er van om huidige Europese jazzcomponisten aan te halen. Ook haar eigen composities ontbraken niet. Zo zong ze over de moeilijkheid van iemand met het sterrenbeeld weegschaal om een evenwicht in het leven te vinden, een nummer waarin gitaar en zang elkaar perfect ondersteunden. En wat spookt er door je hoofd als er een aantrekkelijke treinreiziger tegenover je zit? "Do you look at me?", zong Yvonne, gevolgd door een percussiesolo van Chris Joris. Deze percussionist gebruikte iedere mogelijkheid en nuance die door zijn instrumenten geboden werden, van djembe tot allerlei belletjes. Het quintet bracht ook een compositie van Chris Joris, Anette, die Yvonne van tekst voorzag en omdoopte tot Dawn. Het nummer begon zacht, kende een hoogtepunt en kwam dan weer tot rust, om vervolgens deze cyclus te herhalen. Het schiep de dramatische sfeer van een man die zijn slapende schoonheid dreigt te verliezen en uiteindelijk ook verliest.

Het was een genot om Yvonne Walter te horen zingen. Je zag hoe haar stem en lichaam zich overgaven aan de sfeer van een compositie. De warme gitaarklank van Paolo Radoni was onmisbaar voor het rijpingsproces van de muziek. Hij speelde met dezelfde overgave en dezelfde finesse als de rest van de muzikanten. Pascal Schumacher speelde zeer melodieus op vibrafoon en Theo De Jong verdiepte de muziek met de ritmische en melodische reikwijdte van zijn elektrische bas.

Gezien op 10 maart in Sounds Jazz Club, Brussel. Neem ook eens een kijkje op de website van Yvonne Walter en Pascal Schumacher. Je kan het concertverslag ook lezen op damusic.

Politieke ontmijning van Bolkestein-richtlijn

2006-02-12T21:28:00.000+01:00

Compromis spreekt niet meer over land van oorsprong

Na twee jaar gepalaver brengt het Europees Parlement deze week haar stem uit over de Bolkestein-richtlijn, die een vrij verkeer van diensten in Europa moet bevorderen. Als we de grootste politieke fracties mogen geloven, dan zal Frits Bolkestein, de toenmalige Europese commissaris voor Interne Markt die de dienstenrichtlijn ontwierp, zijn wetsvoorstel niet meer herkennen. Of is dat maar schone schijn?

Toen het Europees Parlement vorige maand in Straatsburg de havenrichtlijn voor de tweede keer verwierp, gingen er bezorgde en verheugde stemmen op dat de dienstenrichtlijn hetzelfde lot zou ondergaan. Het Europese halfrond stemt op donderdag 16 januari in eerste lezing over de zogenaamde Bolkestein-richtlijn. Nochtans lijkt het er op dat, een week voor de stemming, de twee grootste fracties – EVP en PSE - het eens zijn over de meest controversiële aspecten van de dienstenrichtlijn. Maar vooral binnen de christen-democratische groep heerst nog geen eensgezindheid en blijkbaar is de socialistische fractie niet zo tevreden over een bepaald compromisamendement.

ETUC "redelijk gelukkig"

De Bolkestein-richtlijn heeft sinds haar voorstelling door de Europese Commissie in 2004 hevige reacties veroorzaakt. West-Europese vakbonden verdedigen met hand en tand hun sociale verworvenheden en de nieuwe EU-lidstaten voelen zich geviseerd. Het Nederlandse europarlementslid Toine Manders (ALDE), lid van de commissie Interne Markt en Consumentenbescherming, liet zich echter ontvallen dat de Europese vakbondskoepel ETUC "redelijk gelukkig" was met het rapport dat de commissie op 22 november goedkeurde. Dit rapport komt op de agenda van de plenaire zitting. Naast de commissie Interne Markt en Consumentenbescherming (IMCO) zijn er nog negen adviescommissies, maar in het kader van de 'versterkte samenwerkingsprocedure' gaan de amendementen van de commissie Werk en Sociale Zaken rechtstreeks naar de plenaire vergadering, zonder voorafgaande stemming in de IMCO-commissie.

Toepassingsgebied

Een week voor de stemming in Straatsburg hebben de twee grootste politieke groepen een aantal compromisamendementen ondertekend die komaf moeten maken met de meest controversiële knelpunten, namelijk het toepassingsgebied en het beginsel van het 'land van oorsprong'. Het IMCO-rapport beperkt het toepassingsgebied door onder andere de volgende sectoren uit te sluiten: gokactiviteiten, audiovisuele diensten, gezondheidszorg en diensten van algemeen belang die van overheidswege verstrekt worden. De compromisamendementen sluiten nog meer diensten uit, zoals havendiensten en diensten van algemeen economisch belang. Maar er bestaat discussie over deze laatste vorm van diensten. Hoewel het desbetreffende compomisamendement zowel door EVP als PSE ondertekend is, willen verschillende christen-democratische europarlementsleden dat deze diensten wél onder de richtlijn vallen.

Land van oorsprong

Het beginsel van het 'land van oorsprong' is als begrip uit de richtlijn gehaald. Maar het principe blijft gehandhaafd: een dienstverlener met een zetel in een EU-lidstaat kan overal in de Unie zijn diensten aanbieden onder de voorwaarden die gelden in het land waar de dienstverlener zetelt – in plaats van het land waar hij zijn diensten aanbiedt. Het beginsel geldt niet voor diensten van algemeen belang die door private ondernemingen worden verstrekt, zoals postdiensten, water-, gas- en elektriciteitsdistributie, en afvalbehandeling. Het compromisamendement dat betrekking heeft op dit beginsel, voegt een aantal beperkingen toe, waaronder sociaal beleid en consumentenbescherming. De lidstaat waarin de dienst aangeboden wordt, kan de dienstverlener dus verplichten zich te schikken naar het sociaal beleid en de graad van consumentenbescherming die gelden in de lidstaat. De christen-democratische fractie ziet deze bijkomende barrières op de liberalisering van de dienstensector het liefst verdwijnen, hoewel ze volgens het Engelse europarlementslid Malcolm Harbour (EVP) "geen reden zijn om de hele richtlijn te laten vallen". De christen-democraten ergeren zich vooral aan het gebruik van ruime bewoordingen, die veel ruimte voor interpretatie laten en zo de deur openzetten voor een beperking van de liberalisering.

Het blijft dus nog even koffiedik kijken of het IMCO-rapport en de compromisamendementen een meerderheid halen. De groene fractie schaart zich niet achter het compromis. "De tekst spreekt niet meer over het beginsel van het land van oorsprong, maar er blijft nog veel van de achterliggende inhoud over", zei een woordvoerder van Verts/ALE. De groenen zullen de richtlijn in zijn geheel verwerpen en kunnen hiervoor rekenen op de steun van GUE/NGL.

De website van het Europees Parlement wijdt de komende maanden een serie artikelen aan de verschillende fracties binnen het Parlement. Je vind er ook een lijst van de Europese politieke fracties.

Je kan de plenaire zitting in Straatsburg live volgen. De stemming over de dienstenrichtlijn is gepland voor donderdag 16 februari om 10u.

Ray Davies - Other People's Lives

2006-02-11T16:37:00.000+01:00

Het eerste studioalbum van Ray Davies, de founding father van The Kinks, is een feit. "Other People's Lives" bevat enkel maar goede Britse pop- en rocknummers. Het wachten was dus de moeite waard.

Hoe meer je naar de godsvruchten van de singer-songwriter luistert – hij wordt ook wel vereerd met de titel 'Godfather of Brit Pop' – hoe groter je honger wordt. En Ray Davies stelt niet teleur met "Other People's Lives", zijn eerste soloalbum opgenomen in een studio, ruim veertig jaar na zijn periode bij The Kinks. Wervelende rocknummers en lekker zittende pop, dat zijn de ingrediënten van zijn nieuwe plaat.

Zijn diepe stem in After The Fall geeft de muziek een zekere maturiteit mee, terwijl zijn Brits accent in onder andere Next Door Neighbour een glimlach opwekt. Zijn teksten gaan over vrouwen, stand-up comedians, buren en het leven na een typisch Brits ontbijt. Ieder nummer is anders en dat maakt "Other People’s Lives" zo boeiend. De blazersectie in Over My Head past wonderwel, om nog maar te zwijgen over de warme en aangrijpende saxsolo in Creatures Of Little Faith. Ray Davies zingt spottend over touristen in The Tourist, een nummer dat balanceert tussen rustige grooves en uitbarstingen. In het titelnummer Other People’s Lives vervoegt een Spaanstalige muze zich met haar stem bij Ray Davies en zo krijgt de song een opzwepend ritme met flamenco-invloeden. In dat nummer bindt Davies de strijd aan met zwart-witdenken en schandalen in de pers.

Met zijn eerste soloalbum brengt Ray Davies oprechte en heerlijke muziek met een humoristisch rocktintje. Hadden we anders verwacht van de 'Godfather of Brit Pop'?

Deze recensie kan je ook lezen op damusic.

Teun Verbruggen's Nozzle Slag

2006-02-05T18:24:00.000+01:00

Slaat de bal niet mis

Het voorprogramma zorgde voor suizende oren, maar het hoofdprogramma bracht een snelkloppend hart en kippenvel. De muzikanten die drummer Teun Verbruggen - gekend van bij onder andere Jef Neve en Flat Earth Society - rondom zich had verzameld zorgden voor een unieke ontmoeting in de jazzwereld. Van rustige jazz tot scheurende gitaren en weirdo samples, het is moeilijk om het kind van Verbruggen een naam te geven. De bende van Teun liet een diepe indruk na.

Na het voorprogramma van The Love Substitutes kreeg ik even een paniekaanval. Gaat Teun Verbruggen ons inhoudsloze en scheurende rockmuziek voorschotelen? Met veel respect voor de uitbundigheid van Mauro Pawlowski – hoewel er niets van een glimlach te bekennen viel, maar ik was die avond niet gekomen voor een veel te luide brei van distortion en schreeuwende mannenstemmen. Sommige nummers begonnen nochtans hoopvol, met een funky baslijn en zwoele stem, maar al vlug vonden The Love Substitutes het nodig om deze finesse te overspoelen met ruig gitaar- en drumwerk. Als ze een substituut voor liefde willen zijn is er nog veel werk aan de winkel.

De jonge Belgische jazzdrummer Teun Verbruggen liet echter geen grasmachines horen. Hij bracht oprechte jazz, vermengd met funk, fusion en rock. Het is moeilijk om het kind een naam te geven, maar het zat ritmisch, melodisch en harmonisch ijzersterk in elkaar. De gitaar van Hilmar Jensson schreeuwde om liefde en kreeg die ook. De Ijslander speelde volop met zijn effecten en bracht vooral veel inhoud, prachtige solo’s en aanstekelijke grooves. De Belg Jozef Dumoulin goochelde met samples en weirdo geluiden op zijn Fender Rhodes. Hij was vaak verwikkeld in een muzikale strijd met Jensson, waarbij het soms leek of Dumoulin de Ijslander imiteerde. De Amerikaanse bassist Trevor Dunn, die onder andere met John Zorn heeft samengespeeld, zorgde voor een heerlijke saus over al dit lekkers. Hij voorzag de eclectische geluiden van de anderen van een diepe en onmisbare ondersteuning. Iedere muzikant kwam uitgebreid aan bod en Teun Verbruggen speelde gedreven en gediversifieerd. De avond zat vol met improvisaties. Teun keek er naar en zag dat het goed was.

Gezien op 1 februari in AB, Brussel. Het concertverslag staat ook op damusic.

Toekomst van Europa

2006-01-22T13:08:00.000+01:00

De toekomst van Europa volgens de Belgische lijsttrekkers van 1979

Van 'eurogepassioneerd' tot 'eurogefrustreerd', de Belgen die in 1979 voor het eerst rechtstreeks verkozen werden in het Europees Parlement, hebben op 9 januari gedreven gedebatteerd over de weg die Europa heeft afgelegd en nog zou moeten afleggen.

Het Informatiebureau van het Europees Parlement te Brussel en de Europese Beweging België organiseerden het debat in het EP naar aanleiding van de onlangs verschenen brochure "De Belgen in het Europees Parlement sinds 1979." Deze brochure, geschreven door de journalisten Johan Cuppens en Michel Theys, bevat een overzicht van alle Belgische europarlementsleden sinds 1979.

Vier van de lijsttrekkers van de allereerste rechtstreekse Europese verkiezingen in 1979 namen deel aan het debat. "Het was de mooiste verkiezingscampagne van mijn leven," herinnerde Antoinette Spaak (FDF/RW) zich. "De kandidaten waren enorm gemotiveerd en er heerste een optimistische sfeer." Volgens haar heeft Europa tot op vandaag een opmerkelijke weg afgelegd.

Minder positief was Ernest Glinne (PS), die zichzelf een 'eurogefrustreerde' noemde. "In 1979 koesterde ik veel illusies, later bleken dat desillusies te zijn," zei hij. "Mijn hart blijft optimistisch over Europa, maar mijn verstand niet."

Leo Tindemans (CVP), die destijds triomfeerde met bijna één miljoen voorkeurstemmen, hoopte toen dat de rechtstreekse Europese verkiezingen van de burger een bewuste Europeaan zouden maken.

André Damseaux (PRL) op zijn beurt blikte tevreden terug op het reeds afgelegde traject: het openen van de grenzen tussen de lidstaten, de invoering van de euro, de uitbreiding... Maar hij stak zijn ontevredenheid over de vetomacht in de Raad van ministers niet onder stoelen of banken: "Door het veto van bepaalde grootmachten is de Europese Grondwet een ingewikkelde en complexe tekst geworden."

Tot zover het verleden. Hoe ziet de 'oude garde' de toekomst van Europa? Volgens Tindemans kan alleen het Europees Parlement een uitweg bieden uit de huidige crisis, die na de afwijzing van de Grondwet in Nederland en Frankrijk pijnlijk duidelijk werd. Hierbij moet het Parlement volgens hem opboksen tegen een vijandig klimaat van economisch protectionisme, nationalisme en antiparlementarisme. "Maar als het Europees Parlement op een historisch moment iets moet doen, dan is dat moment nu wel aangebroken," aldus Tindemans.

Spaak vergeleek de huidige crisis met de publieke opinie na de Tweede Wereldoorlog: "Veel burgers waren toen tegen een Europa waarbij de verliezers van de oorlog op gelijke voet met de winnaars in een Europees project zouden stappen. Maar we hadden goede argumenten waarmee we hen konden overtuigen." En misschien is het dat wel wat Europa vandaag de dag mist: een verhaal dat op een boeiende manier wordt gebracht. "We hebben sterke argumenten, want Europa is het enige antwoord op de huidige mondialisering. Maar blijkbaar kunnen we de burger niet overtuigen," verzuchtte Spaak.

Dit artikel kan je ook lezen op de website van het Europees Parlement.

Dayna Kurtz - Another Black Feather

2006-01-14T18:30:00.000+01:00

Pop en rock met een knipoog naar folk, blues en jazz. Zo zou je Another Black Feather van de muzikale duizendpoot Dayna Kurtz kunnen omschrijven. Zelf vindt ze het fijn dat mensen haar niet in een bepaalde muzikale hoek kunnen duwen: "I'm not of the jazz, blues, folk, R&B, rock or pop worlds enough to belong to any one of them, but all of those things are in there."

Doorheen de muzikale diversiteit van haar nummers komt steeds een doorleefde stem naar boven met een hoog melancholisch gehalte. De Amerikaanse singer-songwriter uit New Jersey is niet aan haar proefstuk toe, ze heeft al twee albums op haar palmares staan. De meeste nummers op Another Black Feather heeft ze zelf geschreven en begeleidt ze op gitaar. Kurtz schreef bijna alle nummers van haar nieuwe album tijdens een verblijf van een maand in de woestijn zonder telefoon of andere communicatiemiddelen. De eenzaamheid en lyrische schoonheid van die plek klinkt door in prachtig gecomponeerde nummers over Venezolaanse lovers (Venezuela), ruzies met de goden (It’s The Day Of Atonement, 2001) en hartverscheurende odes aan haar favoriete steden en plekken (Nola).

Haar album mag dan beginnen met het stevige openingsnummer From The Bottom Up, de liedjes die daarop volgen worden steeds rustiger, met af en toe nog een kleine uitbarsting, zoals het klezmerorkest in It’s The Day Of Atonement, 2001. Je bent telkens verbaasd van de muzikale verscheidenheid van Kurtz en van de manier waarop ze verschillende muziekgenres combineert. Deze dame heeft veel in haar mars, ook op haar nieuwste cd.

Deze recensie staat ook op damusic.

Als sluiers vallen (Nadia Dala)

2006-01-07T14:42:00.000+01:00

Nadia Dala laat in haar boek tien moslimvrouwen uit Vlaanderen en Nederland aan het woord. De journaliste wil weten wat deze vrouwen bezielt om al dan niet een hoofddoek of jihab te dragen. Ze schreef de verhalen neer die verscholen liggen achter de sluier. Want van meet af aan maakt ze duidelijk dat het niet om één verhaal gaat maar om tien verschillende en unieke levensverhalen.

Volgens Khadija zegt de koran dat een vrouw zich moet bedekken om zich te beschermen tegen de verleidelijke blikken van mannen. "De vrouwen van de profeet waren ook helemaal bedekt," zegt de moslima. En Khadija is niet de enige van de tien vrouwen die er van overtuigd is dat de koran naar de sluier verwijst. Maar anderzijds zijn er ook moslima’s die pleiten voor een moderne koraninterpretatie waar de emancipatie van de vrouw centraal staat. Zoals Basema, die zichzelf een moderate thinker noemt. Zij wil islamitische vrouwen assertief maken via workshops en lezingen.

Sommige vrouwen hebben de hoofddoek gedragen onder dwang van hun echtgenoot of familie. Andere moslima’s daarentegen, die vroeger een wild leven kenden, ruilden hun minirokjes voor lange, wijde kleding en een sluier. Voor deze laatsten ligt hun vrijheid juist in de islam, want ze hebben zich er bewust in verdiept en voor de sluier gekozen. Het zijn vaak tieners en twintigers die op zoek zijn naar een eigen identiteit en beseffen dat ze eigenlijk niet veel afweten van de islam en niet bij hun ouders terecht kunnen. Ze wijzen het traditionele volksgeloof van hun ouders af en verdiepen zich in de koran en de hadiths – de gedocumenteerde overlevering van de lessen en de daden van de profeet Mohammed. Nochtans staan niet alle echtgenoten van deze vrouwen te springen voor zo’n ommekeer. Voor hen hoeft een hoofddoek niet altijd.

De tien vrouwen geven dus geen eenduidige antwoorden. Er is sprake van verdrukking, maar ook van zelfontplooiing en generatieverschillen. En dat maakt het boek boeiend. Elke vrouw draagt een levensverhaal met zich mee. En Nadia Dala laat haar kritische vragen niet achterwege. Wanneer ze nattigheid voelt vraagt ze door. Het boek doet sluiers vallen, zowel bij de tien vrouwen als bij de lezer, die met zijn algemene conclusies over hoofddoeken geen blijf meer weet. "Om uw en mijn tunnelvisie op deze kwestie een heel klein beetje te helpen verbreden," schrijft de journaliste. "Een doekje is toch maar een doekje? En mij maak je niet wijs dat een lap stof de denkwereld van haar draagsters tot één brij gedachten kneedt."

Deze recensie staat ook op Politics.be.

Ygdrassil - Easy Sunrise

2005-12-30T16:49:00.000+01:00

De vijfde cd van Ygdrassil staat vol pure Angelsaksische folk. De stemmen van de twee jonge Nederlandse vrouwen, Linde Nijland en Annemarieke Coenders, vermengen zich op 'Easy Sunrise' met een akoestische begeleiding op vooral gitaar en viool.

De meeste nummers op 'Easy Sunrise' zijn van eigen hand. De teksten van Linde en Annemarieke zijn poëtisch en gaan vaak over de liefde. De zang van de twee dames doet een beetje aan Laïs denken, maar daar stopt het dan ook. In tegenstelling tot de Belgische folkdames zijn de liedjes van Ygdrassil volledig in het Engels. Naast vooral eigen nummers staan er ook een aantal covers op de cd, zowel traditionals als Motorcycle Mama van Neil Young.

De zangpartijen, die bijzonder harmonieus in elkaar overlopen, staan centraal. Sommige nummers zijn zelfs volledig a capella: de traditional Cruel Sister en het Bulgaarse Nazad. De begeleiding is sober en vooral gebaseerd op snaarinstrumenten zoals gitaar, banjo, mandoline, viool en bas. Het wordt bijzonder mooi wanneer gastmuzikant Rens van der Zalm met zijn fiddle de traditionele folkloristische feeling meegeeft aan een aantal songs. De accordeon van Bert Ridderbos past perfect in het plaatje en brengt de muziek op een hoger spanningsveld.

Echt vrolijk word je niet van deze cd, je krijgt veeleer kippenvel van de stemresonanties van beide zangeressen. Wie van Angelsaksische folk, poëzie en rust houdt, doet met deze cd zeker geen miskoop.

Deze recensie staat ook op damusic.

Mumtaz Jafri - Zielige Liedjes

2005-12-29T15:10:00.000+01:00

Hollandse soul, dat is de debuut-cd van de 35-jarige Mumtaz Jafri volgens Kasper Van Kooten. Zielige Liedjes gaat vooral over liefde. Maar laat dat geen reden zijn om de cd te bestempelen als een zielige boel.

Na vijf jaar wonen en werken op het platteland van Wales, kwam Mumtaz in 2005 terug naar Nederland om zijn eerste cd op te nemen. De periode tussen dieren en planten lijkt hem deugd te hebben gedaan. Zielige Liedjes is een sterk debuut met breekbare songs, "doordrenkt van zuivere melancholie en zachte hardheid", zoals Van Kooten de liedjes beschrijft. Hij komt woorden te kort om de cd de hemel in te prijzen. Van Kooten produceerde de cd mee en hij kroop ook achter het drumstel.

Mumtaz begeleidt zichzelf op akoestische gitaar, dat zorgt voor intieme momenten zoals in Zondag. Vrijwel al zijn liedjes gaan over liefde: het verlangen naar iemand die je leert kennen of die je hebt moeten laten gaan. In die zin liegt de titel van zijn cd er niet om. Zijn liedjes gaan over melancholie, verdriet, pijn, herinneringen. Maar niet alle songs vallen in een traag ritme om deze 'zieligheid' te benadrukken. Moeilijk, Willen Is Kunnen en Als Je Lacht hebben een strakke en stevige drum- en baslijn. Verschillende trage nummers bevatten een knipoog naar jazz, wat vooral tot uiting komt in gitaar en piano. Bescherm Me en Sommige Liefdes zijn hier voorbeelden van.

De debuut-cd van Mumtaz is een streling voor het oor, hoewel een te aandachtig oor af en toe geïrriteerd moet luisteren naar een enorm vibrerende en trillende mannenstem. Maar de muzikale omlijsting maakt veel goed.

Deze recensie staat ook op damusic.

De Verenigde Staten van Europa (Guy Verhofstadt)

2005-12-24T14:44:00.000+01:00

Europa is in crisis. Sinds de referenda in Frankrijk en Nederland, waar de burgers de Europese Grondwet afkeurden, bleek hoe klein het draagvlak bij de bevolking is voor het Europese project. En de lidstaten geraken het onderling ook niet eens welke richting ze aan Europa willen geven. Voor de Belgische premier Guy Verhofstadt vormde de crisis het moment om een manifest te schrijven voor een nieuw Europa, dat een antwoord biedt op de zorgen van de burgers en resoluut kiest voor een federale aanpak.

Je hoeft maar naar de huidige discussie over de meerjarenbegroting van de Europese Unie te kijken, om te weten dat Europa verdeeld is in twee kampen. De voorstanders van het intergouvernementele model willen minder middelen voor Europa, terwijl de aanhangers van het federale model meer middelen willen om Europa sterker te kunnen uitbouwen. Van de befaamde uitspraak "I want my money back" van de voormalige Britse premier Margaret Thatcher, tot het meermaals mislukken van een Europese defensiegemeenschap. Het Europese beleid is te herleiden tot die ene tegenstelling, die de rode draad vormt doorheen de geschiedenis van het Europese integratieproces. België staat bekend om zijn pro-Europese en federale houding en Verhofstadt doet die visie alle eer aan.

In zijn manifest 'De Verenigde Staten van Europa' pleit Verhofstadt voor een nauwere samenwerking tussen de lidstaten van de Europese Unie. Hij is geen voorstander van een 'Europe à la carte', waarbij lidstaten uitzonderingen vragen (en krijgen) op bepaalde verdragen en artikelen, zogenaamde 'opt-outs'. Maar anderzijds beseft hij dat niet alle lidstaten zich direct achter een sterker Europa willen scharen. "In dat geval heeft het weinig zin om te wachten tot iedereen meewil. Dat zou als wachten zijn op een trein die nooit komt. Desgevallend moet binnen de Europese Unie een kerngroep van landen het initiatief nemen", schrijft Verhofstadt. Hij pleit daarom voor een Europa dat bestaat uit twee concentrische cirkels: een politieke kern, een 'Verenigde Staten van Europa', bij voorkeur de Eurozone, met daarrond een vrijhandelszone en confederatie van staten, een 'Organisatie van Europese Staten'. Van zodra lidstaten er klaar voor zijn, is het de bedoeling dat ze toetreden tot de politieke kern, het nieuwe Europa.

De Belgische premier ziet vijf kerntaken weggelegd voor dat nieuwe Europa. Deze vijf opdrachten bouwen de Europese samenwerking dieper uit, zodat ze een antwoord kunnen bieden op de verzuchtingen van de Europese burgers. Ten eerste moet er een sterke Europese sociaal-economische regering en strategie worden uitgebouwd. Verhofstadt pleit voor een grotere rol voor de Europese Centrale Bank en voor bindende doelstellingen, niet zoals de Lissabon-strategie - tegen 2010 van de Europese economie de meest competitieve kenniseconomie van de wereld maken - die volgens hem veel te vrijblijvend is. Ten tweede moet Europa meer investeren in wetenschappelijk en technologisch onderzoek, want volgens Verhofstadt ligt daar de economische meerwaarde van Europa, en niet in grondstoffen of lage arbeidskosten. Ten derde is één Europese ruimte voor justitie en veiligheid noodzakelijk om grensoverschrijdende criminaliteit aan te pakken. Ten vierde moet de Europese Unie op het wereldforum met één stem spreken en werk maken van een echt Europees buitenlands beleid. Dat veronderstelt ook één diplomatieke dienst voor Europa. Ten laatste moet een Europees leger het Europees buitenlands beleid geloofwaardig maken.

Voor de uitbouw van dit nieuwe Europa zijn vele middelen nodig en Verhofstadt wil in dit opzicht dat de Unie beschikt over eigen financiële middelen. Gedaan met de huidige discussie over nettobetalers, netto-ontvangers en de Britse korting: de bijdragen van de lidstaten moeten afgebouwd worden en de Unie moet over meer eigen inkomsten beschikken.

Daarnaast vindt Verhofstadt het ook belangrijk dat Europa afstapt van zijn 'Eurospeak'. Hij pleit voor herkenbare instellingen. Waarom geen 'Europese minister van Buitenlandse Zaken' in plaats van een 'hoge vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid'? Of waarom heet de Commissie niet gewoon 'regering'?

Het manifest van Verhofstadt is een noodkreet van een federale Europeaan in hart en nieren, die reflecteert over de oorzaken van de crisis waarin Europa zich momenteel bevindt, en die een redelijke oplossing aanbiedt. Het boek levert stof tot discussie en is vlot leesbaar, ook voor mensen die niet zo goed thuis zijn in de Europese constructie. Het boek is verplichte literatuur voor wie Europa nauw aan het hart ligt.

Je kan de recensie ook lezen op Politics.be.

Fair trade verovert Schoten

2005-12-24T14:30:00.000+01:00

'Ik ben verkocht'-campagne pleit voor eerlijke handel

Is Schoten verkocht? Nog niet. Vier gemeenten in Vlaanderen zijn dat al wel. Als het van Schotenaar Bruno Buytaert (Oxfam-Wereldwinkels) afhangt, wordt onze gemeente ook een FairTradeGemeente. De 'ik ben verkocht'-campagne van Oxfam-Wereldwinkels, Vredeseilanden en Max Havelaar wil gemeenten en haar inwoners warm maken voor eerlijke handel en duurzame landbouw.

De gemeenschappelijke campagne van de drie ngo's is sinds september al aan haar tweede jaar toe. Vorig jaar lag de nadruk op koffie uit Costa Rica, dit jaar op een ruimere boodschappenmand uit Ecuador. Wie 'verkocht' is, staat achter een rechtvaardig inkomen voor producenten in het Zuiden en duurzame landbouw. "Het doel van de campagne is dat de burger eerlijke handel en duurzame landbouw een warm hart toedraagt. En hij moet er ook mee naar buiten treden", zegt Bruno Buytaert (46), vrijwilliger in de Wereldwinkel van Schoten. Hij zit in de lokale trekkersgroep die sinds maart 2005 van Schoten een FairTradeGemeente wil maken. "We proberen het beleid te beïnvloeden en mensen te sensibiliseren."

De trekkersgroep van ongeveer tien vrijwilligers komt om de drie maanden samen. Ze komen niet allemaal uit hetzelfde schuitje: naast vrijwilligers van Oxfam-Wereldwinkels en Vredeseilanden zitten er ook politici in, waaronder de schepen voor ontwikkelingssamenwerking Monique Van Den Bogaert, en mensen uit de gemeentelijke raad voor ontwikkelingssamenwerking (GROS) en de milieuraad.

(H)eerlijke drankjes

Om de titel van FairTradeGemeente te behalen, moet Schoten voldoen aan een aantal criteria. De voorwaarden maken meteen duidelijk dat niet alleen het gemeentebestuur, maar ook haar inwoners, bedrijven, scholen, horecazaken en verenigingen verkocht moeten zijn. "Op elk criterium scoren we al iets, maar we hebben er nog geen bereikt", licht Buytaert de situatie in Schoten toe. "We moeten eerst het gemeentebestuur meekrijgen, dat begint al aardig te lukken. Zij hebben een voorbeeldfunctie en kunnen anderen over de brug halen." Dankzij de inspanningen van de trekkersgroep heeft het bestuur beslist om vanaf 2006 eerlijke koffie en eventueel ook fruitsappen te schenken. Als de gemeenteraad dan ook een resolutie goedkeurt waarin ze zich achter het principe van eerlijke handel en duurzaamheid schaart, is één van de zes criteria bereikt.

De milieuraad en de GROS staan in elk geval al achter het principe. "We hopen via de gemeentelijke raden tal van verenigingen te bereiken", zegt Buytaert. De steun van deze organisaties is onontbeerlijk voor een FairTradeGemeente. Op 11 en 12 maart houden alle jeugdbewegingen, in het kader van hun gemeenschappelijk jaarthema over duurzame ontwikkeling, een actieweekend onder de slogan ‘VerdraaiDe Wereld’. "We hebben via de jeugdraad aan de Schotense verenigingen voorgesteld om er samen een eerlijk gebeuren van te maken", aldus Buytaert.

Met bedrijven, scholen en horecazaken zijn nog niet veel afspraken gemaakt. "Kleinere KMO’s hebben al wel laten blijken dat ze als eindejaarscadeau aan hun werknemers eerlijke handelsproducten willen aanbieden", vertelt Buytaert. Ook winkels moeten hun steentje bijdragen. "De grote winkelketens in Schoten zoals Delhaize, Carrefour en Colruyt hebben al een aanbod van fair trade producten. Maar waarom zou een lokale krantenwinkel geen snoep van de Wereldwinkel verkopen?" Behalve het café Den Trol, dat al lang wijn van de Wereldwinkel schenkt, zijn er nog niet veel horecazaken in Schoten die eerlijke handelsproducten aanbieden. "Den Trol verbruikt zoveel wijn dat de aankoop ervan niet alleen principieel maar ook financieel verantwoord is, het compenseert de iets duurdere prijs van eerlijke wijn."

Schoten heeft nog een lange weg te gaan, maar Buytaert gelooft dat de gemeente de criteria zal halen. "Als de politiek mee is, moet het zeker lukken."

Dit artikel heb ik geschreven voor Info Schoten, het gemeentelijke magazine van Schoten (december).

“Kaddish van, voor en door jongeren”

2005-12-24T14:21:00.000+01:00

45-jarige jeugdhuis bruist nog altijd

Kaddish valt niet weg te denken uit Schoten. Ook 45 jaar na zijn oprichting is het jeugdhuis nog een plek waar jongeren hun eerste stappen in het uitgaansleven zetten en hun eerste fuif organiseren. "Vroeger stond de kwantiteit wel eens centraal in plaats van de kwaliteit. Maar Kaddish organiseert niet alleen fuiven, het is vooral een ontmoetingsplaats", zegt permanent verantwoordelijke Jo Clauw (26).

Kaddish stelt al zo'n tien jaar een voltijdse beroepskracht tewerk en krijgt hiervoor via de gemeente subsidies van de Vlaamse overheid. Ongeveer tweederde van de 24.789 euro subsidies gaat naar de verloning van de beroepskracht. "Een permanent verantwoordelijke tilt het jeugdhuis op een hoger niveau en optimaliseert de werking", meent Jo Clauw, die al drie jaar in dienst is bij Kaddish. Hij schrijft zichzelf geen animerende of louter organiserende rol toe, dat laat hij over aan de ruim veertig vrijwilligers.

Experimenteren

De permanent verantwoordelijke heeft vooral een pedagogische en coördinerende taak. "Ik bewaar het overzicht over de werking, sla een brug tussen de raad van bestuur en het dagelijkse bestuur, en onderhoud het administratieve en wettelijke kader." Na 45 jaar beschikt het jeugdhuis namelijk over een stevig uitgebouwde structuur. De raad van bestuur hakt de grote knopen door en het dagelijkse bestuur staat in voor het dagelijkse reilen en zeilen in het jeugdhuis.

Je zal Clauw dus zelden achter de tapkraan zien. "Het gaat soms om heel simpele dingen die jongeren niet kunnen doen omdat ze dan op de schoolbanken zitten, bijvoorbeeld bellen naar een instantie die sluit na de schooluren." Hij lost ook onderlinge conflicten op en ondersteunt de vrijwilligers. "Jongeren moeten de ruimte krijgen om te experimenteren, ze mogen niet afgestraft worden als ze de mist ingaan." En volgens Clauw zit daar ook de meerwaarde van het jeugdhuis. "Kaddish vervult drie functies: ontmoeting, ontspanning en vorming. Alle activiteiten zijn van, voor en door jongeren. Leren tappen is ook vorming."

Buurtoverleg

Tot voor kort verdrong de kwantiteit van de activiteiten echter wel eens de kwaliteit. "Als een fuif organiseren pure routine wordt, is het niet altijd gemakkelijk om dezelfde kwaliteit te bereiken en wordt het voor medewerkers minder een uitdaging om er aan te werken. D-Vibes was een heel goede commerciële fuif, maar zoals ze zeggen: afwisseling van spijs doet eten." Kaddish is dan ook vooral gekend om de fuiven die het de afgelopen jaren hield. Daar kwamen veel jongeren op af, maar de fuiven brachten de relatie met de buren tot een dieptepunt. Zo’n vier jaar geleden werd daarom een buurtoverleg in het leven geroepen. Een paar keer per jaar zitten Kaddish, de jeugddienst en de politie met de buurt rond de tafel om eventuele problemen te bespreken. "Een aantal jaar geleden was dat overleg echt wel nodig, nu komt er steeds minder volk op af", zegt Ivan Dierckx van de jeugddienst. "Kaddish heeft veel geïnvesteerd in de isolatie van zijn dak en in een nieuwe geluidsinstallatie. Als er nu overlast is komt die niet van de muziek, maar van jongeren die na de fuif buiten blijven praten en hun brommer starten." Dat geldt voor het zaaltje achteraan, maar met het café vooraan zijn er af en toe nog wel problemen. "In Kleine Kaddish is er soms wél overlast van muziek omdat het dak daar niet goed geïsoleerd is", aldus Dierckx.

Kaddish organiseert nochtans meer dan alleen fuiven. Een skivakantie, een kaasavond, een filmmarathon, een fietstocht,… Maar veel nieuwe mensen bereikt het jeugdhuis niet met deze activiteiten. Het steunt hiervoor vooral op mond-aan-mondreclame. "Het kloppend hart van Kaddish blijft toch het café vooraan, de Kleine Kaddish. Die blijft populair en draait als zot", aldus de permanent verantwoordelijke.

Dit artikel heb ik geschreven voor Info Schoten, het gemeentelijke magazine van Schoten (december).

Parochiale roots van Kaddish

2005-12-24T14:15:00.000+01:00

Ondanks zijn leeftijd is pastor Flor Stes (63) een vaste waarde in Kaddish. Je komt hem regelmatig tegen aan de toog van het jeugdhuis. Zo raar is dat eigenlijk niet, als je weet dat Kaddish ontstaan is uit een initiatief van jongeren van de lokale parochie. Deze jongeren kwamen in de jaren vijftig regelmatig samen in de lokalen boven het café De Gilde en noemden hun initiatief Jeugdzolder, Trappistenzolder, Jeugdschare en in 1960 Kaddish. "Het had veel succes, maar het was allemaal heel braafjes. Terwijl de jongeren boven zaten, zaten hun ouders beneden in De Gilde een pint te pakken", vertelt Stes. De zolder boven het café werd te klein en de jongeren verhuisden naar de Vordensteinstraat, waar nu de belastingdienst zit. Toen ook dat te klein werd, kocht de parochie in de jaren zeventig de gebouwen waar Kaddish vandaag de dag in vertoeft.

Christelijke waarden

Dat is niet de enige link die Kaddish nu nog heeft met de parochie. "In zijn statuut erkent het jeugdhuis de christelijke waarden. Daar is niets mis mee want deze zijn onlosmakelijk verbonden met de hedendaagse maatschappelijke realiteit", meent de pastor. "Kaddish wordt evenzeer 'gepatroneerd' door de parochie als door de gemeente, waarvan het subsidies ontvangt. Het is een vrij jeugdhuis dat openstaat voor iedereen." Vroeger waren klanten die 25 jaar werden en/of trouwden, nochtans niet meer welkom op de fuiven van Kaddish. "Dat is zo’n twintig jaar geleden en was vooral om de jongeren te beschermen", zegt hij.

Als vaste klant van het jeugdhuis heeft Stes al veel jongeren zien passeren. "De jeugdcultuur evolueert continu, jongeren zijn nu in het weekend steeds minder aan tijd en uur gebonden", vindt hij. Maar dat Kaddish nog altijd een belangrijke rol vervult, staat voor hem vast. "Als Kaddish niet bestond, had de gemeente het gisteren moeten oprichten. Morgen is te laat." Stes is nu erevoorzitter van de vzw. Een aantal jaar geleden was hij even voorzitter van de raad van bestuur om Kaddish uit een crisismoment te leiden.

Deze tekst staat samen met "Kaddish van, voor en door jongeren" in Info Schoten, het gemeentelijke magazine van Schoten (december).

Jeugdhuis Kaddish

2005-12-24T14:05:00.000+01:00

Feiten en cijfers

De doelgroep van Kaddish is 16- tot 25-jarigen en de meerderheid van de fuifgangers komt ook uit die categorie.
Eén derde van de bezoekers komt uit een andere gemeente, wat een voorwaarde is om provinciale subsidies te krijgen.
De laatste jaren komen er niet meer dan 200 à 300 jongeren op een fuif van het jeugdhuis af.
Onlangs paste Kaddish het inkomtarief van zijn fuiven aan. De bezoeker betaalt 4 euro inkom en krijgt daarvoor ook ineens een lidkaart, waar hij heel het jaar gratis mee binnen mag. Bij speciale festiviteiten krijgt een lid korting.
Op elke tweede zaterdag van de maand vindt in Kaddish de fuif Soirée plaats; op de andere zaterdagen kunnen er andere activiteiten of fuiven georganiseerd worden.

Praktisch

Jeugdhuis Kaddish
Vordensteinstraat 50-52
03/658 94 92
info@kaddish.be
www.kaddish.be

Openingsuren:
Ma-di: 20u-24u (enkel schoolvakanties en feestdagen)
Wo-do: 20u-24u
Vrij-za: 20u-02u
Zo: 15u-23u

Deze tekst staat samen met "Kaddish van, voor en door jongeren" in Info Schoten, het gemeentelijke magazine van Schoten (december).

Getuigenissen over Kaddish

2005-12-24T14:00:00.000+01:00

"Klein bedrijf"

Ivan Tys (23) is voorzitter van het dagelijkse bestuur van Kaddish. "Hoe ik in Kaddish terecht ben gekomen is een lang verhaal", lacht hij. "Zo’n vier jaar geleden, toen er een gratis vat werd geschonken, namen vrienden me mee naar het jeugdhuis. Na de fuif heb ik mee opgeruimd en toen ik nog eens in Kaddish kwam heb ik me opgegeven als vrijwilliger voor de belichting."

Hij heeft de afgelopen jaren veel geleerd in Kaddish. "Ik studeerde voor ingenieur maar had nog nooit muren gemetst." Voor Ivan voorzitter van het dagelijkse bestuur werd, stond hij in voor het onderhoud van het jeugdhuis: toiletten kuisen, het gras afmaaien,… Hij vergelijkt het met een klein bedrijf dat je samen met een aantal jongeren runt. Ook al komt hij uit Merksem, Kaddish is zijn tweede thuis. "Ik breng ettelijke uren per week door in Kaddish, soms zit ik er zelfs elke avond."

"Liever Kaddish dan discotheek"

Eva Du Jardin (23) woonde als 16-jarige vlakbij Kaddish en dus vond ze het vanzelfsprekend dat ze daar haar eerste stappen in het uitgaansleven zette. Ze leerde haar vriend in het jeugdhuis kennen en werkte er een aantal jaren als vrijwilligster. Nu woont ze in Deurne, maar je kan haar minstens drie avonden in de week nog in Kaddish vinden. "Ik ga liever naar het jeugdhuis dan naar een discotheek. Als je zin hebt om te fuiven, ga je naar de grote zaal vanachter. Als je geen zin hebt, blijf je gewoon vooraan aan de toog hangen", zegt Eva.

Deze tekst staat samen met "Kaddish van, voor en door jongeren" in Info Schoten, het gemeentelijke magazine van Schoten (december).

Afrit Europa (Johan Van Hecke)

2005-12-22T16:15:00.000+01:00

Mocht het nog niet duidelijk zijn: Johan Van Hecke is een 'europositivo' en dat zet hij graag in de spotlights. In maart 2004, vlak voor de uitbreiding van de Europese Unie, bracht hij een boekje uit met informatie over het Europees Parlement, doorspekt met cijfers en anekdotes.

VLD-europarlementslid Johan Van Hecke zetelt al sinds 1999 in het Europees Parlement, eerst voor de toenmalige CVP, later voor VLD. Het boekje begint met zijn eerste stappen in het Europese halfrond en zijn eerste tussenkomst in een plenair debat. Aan de hand van persoonlijke ervaringen gidst hij de lezer doorheen het takenpakket van een europarlementslid. Zijn anekdotes zijn pittig gekruid en boeiend om te lezen. Van Hecke laat natuurlijk niet na om zijn eigen prestaties te belichten en ons te vertellen hoe belangrijk bepaalde interventies wel waren of welke voorlopersrol hij speelde. Maar het dient gezegd te worden: door de persoonlijke invalshoek brengt Van Hecke Europa dichter bij de lezer. En ook zijn vlotte schrijfstijl, waarbij hij Europese vakterminologie uit de weg gaat of nauwkeurig uitlegt, draagt daartoe bij.

Hij goochelt met een hoop cijfers. Van meet af aan maakt hij duidelijk dat België geen nettobetaler van de Unie is. België geeft niet meer uit aan Europa dan wat het er van terug krijgt. Per provincie toont hij aan welke projecten Europa mee gefinancierd heeft. "Zoals de federale, Vlaamse, provinciale en stedelijke overheid investeert ook Europa in onze projecten. We vinden het stilaan normaal om Afrit Europa te nemen voor een deel van de financiering van dossiers van een uiteenlopend pluimage", schrijft hij. Van Hecke geeft lijstjes met onder andere de meest aanwezige Belgische europarlementariërs en de bekendste en leukste europarlementsleden. Hij steekt zijn kritiek op het Europese landbouwbeleid niet onder stoelen of banken: "De Europese koe krijgt 2 € per dag, terwijl de helft van de wereldbevolking iedere dag moet zien te overleven met minder dan 2 €."

'Afrit Europa. Getuigenis van een europositivo' is een leuk en helder hebbedingetje, maar diepgaande analyses moet je er dus niet van verwachten. En dat is niet per se een nadeel. Een luchtig boekje over Europa mag ook wel eens, tenslotte valt de Unie niet meer weg te denken in het dagelijkse bestaan van de Vlaming.

De recensie staat ook op Politics.be.

Yvonne Walter - Close Enough

2005-12-12T16:00:00.000+01:00

De cd Close Enough van Yvonne Walter straalt rust, romantiek en mystiek uit. Sommigen zullen haar stem misschien te zeemzoeterig vinden, maar je kan er niet onderuit dat ze als zangeres een aantal mooie muzikale interpretaties maakt.

Yvonne Walter is een vaak en graag geziene gast in het Antwerpse jazzcafé Hopper. Met haar zwoele stem weet deze Nederlandse dame uit de Scheldestad het hart van haar luisteraars te omarmen. Ze zingt al sinds haar tienerjaren en heeft met verschillende muzikanten uit de Lage Landen samengespeeld. Ze heeft al verschillende cd’s en eigen composities op haar palmares staan.

Close Enough is een cd uit 1994 die in de herfst van 2005 heruitgebracht is door het grote succes en het verdwijnen van het vroegere label. Er staan veertien jazzcomposities op, vooral van hedendaagse componisten zoals Ivan Lins, Johnny Mandel en Jack Van Poll. De cd straalt rust en romantiek uit, zowel in de zang van Yvonne Walter als in de begeleiding van het quartet, dat bestaat uit Michel Herr (piano/synthesizer), Hein Van de Geyn (bas), Peter Mingaars (gitaar) en Joke Hamminga (percussie). Deze laatste speelt enkel mee in een aantal nummers. In You Can Let me Go roept dat de sfeer op van oude composities van Antonio Carlos Jobim, de Braziliaan die beschouwd wordt als de vader van de bossa nova. Verwacht dus geen swing of big band - You Turned The Tables On Me is het enige swingnummer in tempo - maar wel een warme en mystieke cd waar de stem van Yvonne Walter drijft op golven van blue notes. In sommige composities, bijvoorbeeld Quiet Now en People Will Try Again, werkt de synthesizer storend, omdat hij stiltes opvult die er best mogen zijn. De combinatie van akoestische piano, gitaar en bas werkt aanstekelijk en biedt voldoende ruimte aan Yvonne Walter om met stem en woorden de muzikale stukken ook een levensdoel mee te geven. Hoewel ze zelf vindt dat het moeilijk is om op cd een vonk over te brengen, lukt het haar goed bij composities zoals The Day You Left en Born To Be Blue.

De cd is verkrijgbaar bij Fnac of je kan hem bestellen op www.yvonnewalter.com. De recensie staat ook op damusic.

Pascal Schumacher Quartet

2005-12-04T19:56:00.000+01:00

Intense cd-voorstelling

Pascal Schumacher was in vorm bij de voorstelling van zijn tweede cd in het Antwerpse jazzcafé Hopper. 'Personal Legend' toont een quartet in volle bloei, met sterke composities van al zijn leden. Van rustige melodieën tot hyperkinetische hersenspinsels, de jonge muzikanten speelden met veel intensiteit.

Het Pascal Schumacher Quartet is niet zomaar een quartet. Het is een jonge groep, maar ook zeer getalenteerd. Pianist Jef Neve (28) kreeg onlangs de Klara Muziekprijs voor beste jazzcd met zijn trioalbum 'It's Gone'. En de Luxemburgse vibrafonist Pascal Schumacher (26) werd uitgeroepen tot jong talent en kreeg hiervoor een Django d'Or. En met rede. Het quartet bracht tijdens zijn cd-voorstelling in Hopper muzikale hoogstandjes, zonder het evenwicht tussen de muzikanten te verliezen. Iedereen blonk uit in zijn kunnen: Teun Verbruggen op drums, Christophe Devisscher op bas, Jef Neve op piano en Pascal Schumacher op vibrafoon. De groep speelde enkele nummers uit zijn eerste cd 'Change of the Moon', zoals het enorm aanstekelijke Colours, het mysterieuze Chucho’s Groove met een knipoog naar James Bond en Pink Panter en met vooral een uitstekende en humoristische drumsolo, en Blues for Mister P.S.

Het merendeel van de composities kwam echter uit de nieuwste cd 'Personal Legend'. Het quartet opende met Kitchen Story, dat heel rustig begint, melodramatisch overgaat in een sneller tempo om tenslotte terug neer te vallen in een innemende piano- en vibrasolo. Hoe je het ook draait of keert, de muzikanten beheersen hun instrumenten perfect. Schumacher klopt er op los, maar kan ook sensueel zacht over de goudkleurige toetsen van zijn vibrafoon glijden. Het quartet speelt enorm gevarieerd en weet hoe het de spanning in composities kan opdrijven. Af en toe valt ook de klassieke invloed van Jef Neve op, bijvoorbeeld in You & The Night & The Music, dat heel kordaat begint maar op het einde verrassend uitmondt in een salsafestijn. Flim Music en Personal Legend zijn composities die je diep vanbinnen raken, met de warme en weergalmende klank van Schumacher's vibrafoon. Het Pascal Schumacher Quartet eindigde de avond met Los Dos Lorettas, ook het laatste nummer op de cd. Dit nummer van Mike Mainieri straalde zeemzoete romantiek uit en was een mooie afsluiter.

Gezien op 30 november in Café Hopper, Antwerpen. Check zeker ook eens de site van Pascal Schumacher en Jef Neve. Het concertverslag staat ook op damusic.

Jef Neve Trio + 2

2005-11-28T23:30:00.000+01:00

Een lach en een traan

Jef Neve had een 'special act' meegebracht naar de AB Club: twee trombonisten. Het duurde echter lang voor deze special act ook een speciale meerwaarde aan het concert gaf. Het eerste deel van de avond speelde Neve met zijn vaste muzikanten Teun Verbruggen (drums) en Piet Verbist (bas). En alleen dat was al speciaal genoeg.

Gelukkig speelt hij niet op dezelfde manier piano als Jamie Cullum, maar ook Jef Neve kan nauwelijks stil zitten op zijn pianostoel. Bij een vorig optreden durfde de piano wel eens zwichten onder de druk van zijn handen en moest Neve zijn kruk in allerijl dichter bij het klavier brengen, dat wegbolde onder zijn virtuoos geweld. In de Ancienne Belgique speelde Jef Neve niet minder virtuoos, maar de piano bleef nu wel op zijn plaats staan. Neve gleed over zijn stoel en zijn toetsen. Hij staat bekend om de manier waarop hij zijn klassieke opleiding vermengt met zijn huidige jazzrepertoire. En het klinkt inderdaad goed. Van blues en swing tot klassiek geïnspireerde grooves en ballades. Brad Mehldau kwam af en toe om de hoek kijken.

Teun Verbruggen leefde zich uit achter het drumstel. In het nummer Together At Last mocht hij minutenlang improviseren en bleef het muisstil in de zaal. De composities van Jef Neve waren vaak erg uitgesponnen. Het was alsof je opsteeg, in de lucht bleef hangen, ergens tegen botste en uiteindelijk mooi op je pootjes terecht kwam. Bas, drums en piano vulden elkaar voortdurend aan, soms in zodanig georchestreerde ritmes dat het wel 'une drôle de guerre' leek.

Na de lach kwam de traan. Het werd bijzonder sfeervol toen twee trombones het trio vervolledigden. Tijdens de eerste nummers waren ze nauwelijks te horen en verweefden ze zich met het geheel. Maar toen één van de trombonisten een solo mocht geven, in de compositie Cassablanca, bracht hij dat ontroerend mooi.

Gezien op 24 november in AB, Brussel. Het verslag staat ook op damusic.

REACH komt afgezwakt uit stemming

2005-11-21T20:18:00.000+01:00

Industrie heeft meer redenen om te feesten dan milieuorganisaties

STRAATSBURG - Het Europees Parlement heeft op 17 november met ruime meerderheid (407 stemmen voor, 155 tegen en 41 onthoudingen) het controversiële wetsvoorsel REACH goedgekeurd. Een week voor de stemming legde de parlementaire rapporteur Sacconi een compromisvoorstel op tafel dat de grootste fractie EPP-EP over de brug haalde.

REACH (Registration, Evaluation and Authorisation of Chemicals) wil binnen 11 jaar 30.000 van de 100.000 chemicaliën die zich momenteel op de Europese markt bevinden, registreren, evalueren en desnoods van de markt bannen. De chemische industrie moet voldoende informatie over haar substanties overmaken aan een centraal agentschap, dat de stoffen evalueert op basis van hun gevaarlijke eigenschappen voor mens en milieu. Het wetsvoorstel lokte negatieve reacties uit bij chemische producenten over heel de wereld, die vaak diametraal tegenover de milieubewegingen stonden. Nochtans deden de discussies in het Europees Parlement de afgelopen jaren velen geloven dat de milieulobby succes boekte.

Maar het resultaat van de eerste lezing in het Europees Parlement is een doorn in het oog van de groene bewegingen en politici, die tegenstemden. "REACH is nu een mooie Louis XV-stoel, maar de poten zijn er onderuit gezaagd", zegt het Belgische groene europarlementslid Bart Staes. Het compromis waarmee de socialistische verslaggever Guido Sacconi (PES) op de valreep de christen-democratische fractie (EPP-EP) kon overtuigen, gaf de industriële lobby meer redenen om te feesten dan de milieubewegingen.

De registratiecriteria voor chemicaliën die vóór 1981 op de Europese markt belandden – de zogenaamde 'bestaande' chemicaliën - en die geproduceerd of geïmporteerd worden in hoeveelheden van 1 tot 10 ton, worden in het compromisvoorstel fel afgezwakt. Alleen chemicaliën met een groot risico zullen onderzocht worden en dan enkel aan de hand van een minimum aantal tests. "Voor 90% van de stoffen die in kleine hoeveelheden geproduceerd worden, hoeven producenten haast geen gegevens over de effecten op gezondheid en milieu meer te voorzien. Het is niet omdat een stof in kleine hoeveelheden wordt aangemaakt, dat die niet schadelijk kan zijn voor de gezondheid", reageert Bart Staes. Dat zijn niet minder dan 20.000 chemische stoffen. Voor de stoffen van 10 tot 100 ton kunnen onder bepaalde voorwaarden tests wegvallen. Die voorwaarden moet de Europese Commissie nog uitwerken.

Enkel op het vlak van autorisatie kiest het Europees Parlement resoluut de kant van de milieulobby. De gevaarlijkste stoffen moeten vervangen worden als er een alternatief op de markt is. Indien niet, krijgen ze een vergunning voor een beperkte duur van 5 jaar. De christen-democratische EPP-EP stemde tegen dit 'substitutiebeginsel'. "Ik kijk uit naar de tweede lezing om deze anomalie uit de tekst te verwijderen", reageert het Nederlandse christen-democratische europarlementslid Ria Oomen-Ruijten. Ze verwacht dat de Raad van Ministers het substitutiebeginsel verwerpt, zodat het Parlement zich nogmaals over het wetsvoorstel moet uitspreken.

De Europese consumentenorganisatie BEUC zegt "diep teleurgesteld" te zijn over de keuze van het Parlement om zich achter het compromisvoorstel te scharen. "De stemming laat geen voldoende diepgaande beoordeling toe van de meest problematische substanties waarmee consumenten in hun dagelijks leven geconfronteerd worden", valt te lezen in de persmededeling van de organisatie.

De EU-commissaris van Industrie, Günter Verheugen, en van Milieu, Stavros Dimas, steunen het compromisvoorstel. Nu is het uitkijken naar de Raad van Ministers die zich volgende maand over de stemming van het Parlement buigt.

Meer informatie: EUobserver, Euractiv, Nieuws Europees Parlement

Zie ook mijn vorige posts: Europees Parlement verdeeld over REACH, Lobbyen bij het Europees Parlement

Je kan dit artikel ook lezen op Politics.be.

"Zonder West-Balkan is Europa onvolledig"

2005-10-28T14:24:00.000+02:00

Kroatische president ziet andere Balkanlanden op eigen snelheid toetreden

Stjepan Mesic, de president van Kroatië, heeft donderdag in de Lessius Hogeschool van Antwerpen een toespraak gehouden ter afsluiting van een colloquium over de Europese aspiraties van de West-Balkan. Dat deze regio Europese aspiraties heeft, is duidelijk. Maar veel Balkanlanden moeten nog een lange weg bewandelen voor Europees lidmaatschap een feit is. "Kroatië is een voorbeeld voor de andere landen. Europa houdt haar deuren open voor de Balkanlanden en we zijn in staat de Europese standaarden aan te nemen."

De start van de toetredingsonderhandelingen met Kroatië liep nochtans niet van een leien dak. De onderhandelingen zouden normaal op 17 maart van dit jaar starten, maar ze werden uitgesteld omdat Kroatië onvoldoende meewerkte met het Joegoslavië-tribunaal. Carla Del Ponte, de hoofdaanklaagster van dat tribunaal, beschuldigde de regering in Zagreb van tegenwerking en zelfs spionage tegen het oorlogstribunaal in Den Haag. Op 3 oktober concludeerde Del Ponte dat er "volledige samenwerking" is bij het lokaliseren en uitleveren van de van oorlogsmisdaden beschuldigde Ante Gotovina. "We hebben alle oorlogsmisdadigers behalve één naar het Joegoslavië-tribunaal gestuurd. We weten niet waar hij is, noch kunnen we hem arresteren", zei de Kroatische president over Gotovina. Hij gaf toe dat Kroatië het dossier heeft gesaboteerd en dat het daar de rekening voor betaalt.

Mesic benadrukte dat hij zijn bevolking bewust moet maken van het feit dat er ook aan Kroatische zijde oorlogsmisdaden zijn gepleegd. "Zelfs Kroatische gerechtshoven vonden dat Kroaten niet van oorlogsmisdaden beschuldigd konden worden. Ze verdedigden hun land en daarom mochten ze niet voor het Joegoslavië-tribunaal komen." Human Rights Watch kaartte begin dit jaar nog aan dat het Kroatische gerecht niet-Kroatische misdadigers strenger vervolgt dan Kroatische beschuldigden. En ook de terugkeer van Servische vluchtelingen verloopt problematisch volgens de mensenrechtenorganisatie. De Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) stelde twee weken geleden dat de Kroatische wetgeving inzake nationale minderheden een voorbeeld kan zijn voor de regio, maar dat er nog problemen zijn met de implementatie.

Europees lidmaatschap ligt gevoelig bij de Balkanlanden. Nadat ze zich in de jaren negentig bevrijdden van het door Servië gedomineerde Joegoslavië, moeten ze terug een deel van hun nationale soevereiniteit afstaan als ze in de Europese Unie willen stappen. "Lange tijd zagen we dit als een heroprichting van het vroegere Joegoslavië", aldus de president. Maar anderzijds staat de West-Balkan aan de poorten van een Europees succesverhaal dat vrede en economische welvaart heeft gecreëerd onder haar lidstaten. "Servië, Montenegro, Macedonië, Bosnië-Herzegovina en Albanië willen toetreden tot de EU en de Unie wil dit ook. Wij geven die andere landen een positief signaal met de start van de toetredingsonderhandelingen tussen Kroatië en de EU", zei Mesic. Hij is zich er wel van bewust dat nog niet alle landen klaar zijn voor dit lidmaatschap. "Ze moeten op eigen snelheid lid worden van de EU. Je kan dit vergelijken met een konvooi: alle schepen passen zich aan aan de snelheid van het traagste schip. Ze zien elkaar terug op het einde, in de haven. Dat is het gemeenschappelijke doel, namelijk lid worden van de EU." Kroatië hoopt tegen 2009 volwaardig deel uit te maken van de EU.

Dit artikel kan je ook lezen op Politics.be.

Hendrik Braeckman Group ft. Bert Joris en Kurt Van Herck

2005-10-25T12:50:00.000+02:00

Swingende en beklijvende jazz

Het eerste album met eigen werk van Hendrik Braeckman is onder luid applaus onthaald in Ratplan. De Belgische gitarist was in zijn nopjes met de grote opkomst van jazzliefhebbers en bracht twee swingende en bij momenten beklijvende sets. Hij werd geflankeerd door niet minder dan trompettist Bert Joris en saxofonist Kurt Van Herck, om maar enkele grote namen van de Belgische jazzscène te noemen.

Op een barkruk, voorovergebogen over zijn grote semi-akoestische gitaar en af en toe een blik naar zijn partituren. Hendrik Braeckman zat er ontspannen bij aan het begin van de avond en hij bloeide helemaal open naarmate de tijd verstreek. Het is de eerste keer dat hij eigen werk opneemt, na 20 jaar als sideman bij onder andere Toots Thielemans, Brussels Jazz Orchestra, Frank Vaganée en Wannes Van de Velde. Zijn eerste album 'til now toont in elk geval een gedreven Hendrik Braeckman boordevol ideeën. Jazzliefhebbers hebben lang moeten wachten, maar hun geduld wordt met deze cd dik beloond.

Braeckman wist een mooie verzameling van muzikanten bijeen te krijgen. Trompettist Bert Joris en saxofonist Kurt Van Herck behoren zonder twijfel tot de top van de Belgische jazz. Contrabassist Piet Verbist, vast lid van het Jef Neve trio, en drummer Jan de Haas hebben ook al wat op hun palmares staan. Hoewel de agressieve speelstijl van Piet Verbist de rust en continuïteit in een nummer soms grondig verstoorde, was het een genoegen om de muzikanten op elkaar te zien inspelen. Braeckman kon zijn 'waw-gevoel' bij bepaalde nummers niet verbergen en liet dat volop merken aan de andere muzikanten. En hij had groot gelijk. Bert Joris en Kurt Van Herck speelden de pannen van het dak, de ene keer wisselden ze swingende loops met elkaar af, de andere keer werden ze vrijgelaten om alleen en uitgebreid te improviseren. Vooral tijdens Nemo, wanneer Bert Joris zijn trompet wisselde voor de warme en diepe klank van een flugelhorn, werd het publiek ondergedompeld in de intieme sfeer van beklijvende jazz. Tijdens Indisch stond Kurt Van Herck er alleen voor en speelde hij uitgesponnen solo's op sopraansax. Braeckman liet iedere muzikant veel aan bod komen, wat aangenaam om luisteren is. Alle composities en arrangementen op de cd zijn van zijn hand.

Braeckman zelf speelde heel clean op semi-akoestische en akoestische gitaar. Slechts bij de intro van één nummer gebruikte hij overvloedig delay, waardoor er een ping-pongeffect ontstond. Af en toe werd de groep gereduceerd tot een trio van contrabas, drums en gitaar en daar nam Braeckman resoluut de leiding over de nummers. Dat was zo bij Clara, Cecilia en Felix, composities genoemd naar zijn drie kinderen.

Dat Braeckman indruk heeft nagelaten op het publiek, bewees achteraf de verkoop van zijn cd. De man achter de tafel stond een beetje versteld te kijken naar de streepjes die hij bij iedere verkochte cd had genoteerd. "Buiten alle verwachtingen", lachte hij enthousiast. Ook ik ging die avond naar huis met een cd van Hendrik Braeckman op zak.

Gezien op 22 oktober in Rataplan, Borgerhout. Het concertverslag staat ook op damusic.

Water vervangt sigaret

2005-10-21T12:40:00.000+02:00

Gemeentepersoneel leert stoppen met roken

Een warm bad, de auto poetsen en veel water drinken. Dat zijn tips die ambtenaren van de gemeente Schoten meekrijgen om de sigaret uit hun leven te bannen. Tenminste, als ze in september de rookstopcursus van de gemeente volgden.

Vanaf 1 januari 2006 geldt in heel het land een rookverbod op de werkvloer. Maar Schoten is er al vroeger bij. Sinds een 'antitabaksontbijt' op 31 mei van dit jaar – de internationale Antitabaksdag – zijn de gemeentelijke gebouwen rookvrij. "En dat wordt gerespecteerd", zegt Mieke De Potter, vormingsambtenaar bij de gemeente en één van de drijvende krachten achter de rookstopactiviteiten. De gemeente sleutelt nu aan een reglement dat op 1 januari in werking zal treden.

Vooral de Dienst der Werken is erg 'rokerig'. "Niet-rokers hebben er veel last van rokende collega's in dienstwagens", zegt De Potter. Binnenkort is dat verleden tijd. Het rookverbod geldt namelijk niet alleen voor kantoren, ook dienstwagens, liften, gangen en refters moeten vanaf volgend jaar rookvrij zijn. Rokers moeten hun sigaret buiten opsteken, want de gemeente voorziet geen rookkamer.

Om haar personeelsleden te stimuleren de sigaret te laten, bood de gemeente een rookstopcursus van vier weken aan. Die vond vorige maand plaats. Eén keer per week bestudeerden de ambtenaren in groep of individueel onder begeleiding van een deskundige van Aprim hun rookgedrag. "Door de cursus krijgen ze een beeld van hun rookpatroon, het is aan hen om dat patroon te doorbreken", legt rookstopbegeleidster Vanessa Heytens uit. Geen sigaret direct na het eten, in de auto of voor het slapen gaan. En als de roker zenuwachtig wordt, kan hij terugvallen op de ontspanningsoefeningen die hij tijdens de cursus heeft geleerd.

Van de dertien ingeschrevenen haalden er slechts acht de finish. Na vier weken geleidelijk afbouwen moeten ze nu op eigen houtje de sigaret uit hun leven bannen. Maar het ziet er goed uit. "Wie altijd op de cursus aanwezig was heeft een slaagkans van honderd procent", meent Heytens.

"Water is voor vissen"

Anja Bollaert (34 jaar, Dienst der Werken) rookt al sinds haar zestiende, maar nu wil ze stoppen. "Roken is ongezond en ik wil gezonder door het leven gaan." Op kwade momenten rookte ze wel eens twee pakjes (of zo'n 40 sigaretten) per dag, op het einde van de cursus zat ze nog maar aan vijf sigaretten. Haar man wou aanvankelijk samen met haar stoppen, maar hij vond al dat water maar niets. "Water is voor vissen", zei hij tegen Anita.

"Ik noem me al een ex-roker"

Kurt Verberckt (31 jaar, Dienst der Werken) nam graag deel aan de cursus. "We kregen instructies die je strikt moest opvolgen, maar ze waren leerrijk én doenbaar", zegt hij. Aan het begin van de cursus greep hij na het eten nog direct naar een sigaret, na vier weken kon hij al een half uur wachten.

Kurt rookt al sinds zijn zeventiende, maar wil nu zijn gezondheid op de eerste plaats zetten. "Het is een grote uitdaging voor mij. Kan ik wel stoppen?" Hij gelooft er in elk geval in, op het einde van de cursus noemde hij zich al een ex-roker.

"De helft minder"

Anita Mariën (45 jaar, Dienst Bevolking) is één van de weinige administratieve bedienden in het gezelschap. "Zonder hulp kan ik niet stoppen met roken, ik heb een heel slecht karakter op dat vlak", zegt ze. Ze rookt al sinds haar achttiende, maar staat achter het rookverbod. "Er zijn veel mensen op het werk die niet roken en als je op je bureau mag roken dan rook je meer."

Sinds 31 mei rookt Anita de helft minder sigaretten op het werk. Vroeger heeft ze al eens geprobeerd te stoppen. "Maar ik werd dan zo zenuwachtig dat er na drie dagen zware gewonden begonnen te vallen", lacht ze. Door de cursus leert ze haar zenuwen onder controle houden. Ze is ook verschoten van de kracht van water. "Het neemt de zin naar een sigaret weg en geeft je een vol gevoel zodat je niet naar eten grijpt. Het is de prachtigste tip die ik heb gekregen", meent ze.

Dit artikel heb ik geschreven voor Info Schoten, het gemeentelijke magazine van Schoten (oktober-november).

"Het kanaal is een rustige binnenweg"

2005-10-21T11:59:00.000+02:00

Schipper Jos De Bock vaart iedere week door Schoten

Hij zou graag in Schoten wonen, met zicht op het kanaal. Geboren uit een schippersfamilie, staat Jos De Bock (53) al meer dan dertig jaar achter het roer van zijn kempenaar de Drie Gebroeders. Hij vaart meerdere keren per week door de sluizen en onder de bruggen die Schoten rijk is. "Hier wordt het kanaal goed onderhouden, maar verderop beland je in een kleine jungle."

Schoten zou er anders uitzien zonder het kanaal Dessel-Schoten of de 'vaart', zoals iedereen in de gemeente het noemt. Als iemand wil weten waar je woont, wil hij ook weten aan welke kant van het kanaal dat is. Schipper Jos De Bock bekijkt Schoten vanuit een ander oogpunt. Hij woont en werkt op het kanaal zelf in plaats van op één van zijn oevers. Jos is afkomstig uit Limburg maar zocht werk dichter bij Antwerpen toen zijn kinderen daar op internaat gingen. "Dat is een struikelblok voor iedere schipper", meent Jos. "Vroeger voer ik naar Frankrijk en moest ik mijn kinderen ieder weekend uit Antwerpen ophalen. Dat vraagt veel energie als je al de hele week van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat op je schip werkt."

Nu hebben zijn twee dochters na een eigen kort schippersavontuur vaste voet aan wal gezet en vaart Jos samen met zijn vrouw al zo'n vijf jaar op de Schotense vaart. Hij laadt zijn schip bij Van Pelt op het Albertkanaal en lost de lading bij Janssens in St.-Lenaarts. Hij kan 500 ton vervoeren, maar omdat het kanaal Dessel-Schoten niet zo diep is, mag hij er maar 350 opladen. Dat blijft veel, want er zijn zo'n veertien vrachtwagens nodig om dat te transporteren.

Als zijn schip nog een meter langer of breder was, zou hij niet in de sluizen geraken. "Mensen winden zich soms op omdat we zo traag een sluis binnenvaren, maar anders kunnen we niet op tijd stoppen", zegt Jos. Ze kunnen ook geen grote snelheid halen omdat het kanaal te ondiep is en ze bijna de bodem raken. "Hier kan je in elk geval niet zinken en onder het water verdwijnen", lacht hij.

Alles bij de hand

Een schipper leeft continu op zijn boot. Het is hard werken. "Ik raad het mijn kinderen niet aan", zegt Jos. "Ik heb veel geïnvesteerd in mijn schip, maar ik zal er niets voor terug krijgen. Slopen zou onze redding betekenen, dan krijgen we er tenminste nog een redelijke prijs voor." Voor de rest hoor je Jos niet veel klagen, hij zit graag op het water en heeft ook een leven daarbuiten. "Ik heb nog sociaal contact. Als je op het Albertkanaal vaart, werk je dag en nacht. Dat kanaal is een autosnelweg, het kanaal Dessel-Schoten is een rustige binnenweg."

En schipper Jos komt graag eens op adem in Schoten. Als hij in de sluis ligt en geen schepen ophoudt, gaat hij gauw winkelen in Aldi of Delhaize. Soms blijft hij op een zaterdag aan de brug van de Villerslei liggen om inkopen te doen. "Alles ligt binnen handbereik", meent Jos. Hij weet de doe-het-zelvers, het frituur en de Chinees zijn. "Het terras van de Rommelpot ken ik ook", lacht hij. "Op warme zomerdagen zit ik daar wel eens."

Wat hem ook opvalt, is het goede onderhoud van de dijken. "Het gras is hier altijd netjes afgemaaid", zegt de schipper. En dat is niet overal zo. Volgens hem moet je verderop een uitweg zoeken tussen takken en hoog gras. Maar de situatie op sommige plaatsen is toch wel verbeterd tegenover vijf jaar geleden, toen omschreef Jos het kanaal nog als het Amazonewoud van België. "Nu heeft men verschillende bruggen en sluizen opgewaardeerd en zijn er meer mensen om ze te bedienen", aldus Jos.

Over de zwemmende en voorbij wandelende jeugd van Schoten is de schipper minder te spreken. "Ze hebben al meermaals geprobeerd met stenen de ruiten van het schip kapot te gooien", vertelt hij. Om stoer te doen zwemmen jongens zelfs naar het varende schip toe en klauteren ze er op. "Er moet er maar eens een in de schroef belanden."

Dit artikel heb ik geschreven voor Info Schoten, het gemeentelijke magazine van Schoten (oktober-november).

Dijkwachter springt in de bres

2005-10-21T11:54:00.000+02:00

Schoten telt over een afstand van 9 kilometer vijf sluizen en drie bruggen. Nv De Scheepvaart – daarvoor de Dienst voor de Scheepvaart – staat in voor het onderhoud van deze 'kunstwerken', zoals de bruggen en sluizen genoemd worden. "De grote onderhoudswerken geven we uit aan aannemers, maar de kleinere doen we zelf", zegt dijkwachter Hugo Keersmaekers (44). Hij houdt voor nv De Scheepvaart in Schoten een oogje in het zeil. Het jaagpad dat langs de Schotense vaart loopt, behoort tot de gronden van nv De Scheepvaart en zij staan dan ook in voor het onderhoud.

Maar een dijkwachter doet meer dan toezicht houden op dijken en werken. "Ik onderhoud het contact met bedrijven en schippers en kan ook processen-verbaal opstellen bij schade. Dat kan gaan van schepen die tegen sluizen varen tot auto's die tegen slagbomen rijden. Op het Albertkanaal hebben we wel eens een gezonken schip", vertelt Hugo. Een dijkwachter is niet hetzelfde als een bruggen- of sluiswachter, deze laatsten bedienen de bruggen en sluizen.

"Ik vind het een leuke job, je komt veel onder de mensen. Je lost problemen op zodat iedereen tevreden blijft", zegt Hugo. Een toekomst als schipper zit er niet in bij de dijkwachter. "Schipper zijn is een apart beroep, ik zou niet heel de dag op het water willen zitten en hetzelfde stuk varen", lacht hij.

Deze tekst staat samen met het artikel "Het kanaal is een rustige binnenweg" in Info Schoten, het gemeentelijke magazine van Schoten (oktober-november).

Madeleine Peyroux

2005-10-17T17:06:00.000+02:00

Mooie stem, maar geen vonken

Madeleine Peyroux wordt wel eens vergeleken met Billie Holiday. En die vergelijking gaat zeker op voor de rokerige wiskhey-stem van de jonge Amerikaanse zangeres. Maar haar concert in De Roma bracht weinig vonken over, behalve voor de fans op de eerste rijen.

Madeleine Peyroux is al aan haar tweede album toe, maar veel eigen nummers heeft ze niet. Haar laatste album Careless Love bevat er slechts één, het swingende Don’t Wait Too Long. De woorden die ze zingt geven een beeld van haar leven, dat zich al op verschillende plaatsen heeft afspeeld, vooral in New York en Parijs. Bij meer dan één nummer vertelde ze het publiek dat het over reizen ging, over dromen om naar ergens anders te gaan. Het enige Franstalige nummer van de avond, J’ai Deux Amours, gaat over dat gevoel. Ik had die avond vaak de indruk dat ze op dat moment liever in een rokerige club in Parijs zong, dan op het podium van De Roma. Tot mijn verbazing begon ze haar tweede set met de laaiend enthousiaste zin dat De Roma een fantastische zaal is, het leek wel of backstage de fles wiskhey al half leeg was.

Het weerhield Peyroux er niet van om een aantal mooie covers te brengen, zoals Dance Me to the End of Love van Leonard Cohen en You’re Gonna Make Me Lonesome When You Go van Bob Dylan. Ze had sterke muzikanten bij, maar die leken wel vastgespijkerd aan het podium. De pianist verstopte zich achter zijn hammondorgel, wat niet echt fijn was voor het publiek. Het was zeker een goed idee van Peyroux om een trompettist mee op tournee te nemen, zijn solo's brachten meer diepgang tijdens het optreden.

Naar het einde van de avond toe begon ik me toch wat te vervelen. Het was steeds dezelfde gelijkaardige mengeling van jazz, pop en country waar ook Norah Jones en Jamie Cullum mee groot geworden zijn. Madeleine Peyroux heeft een fantastische stem, dat is het probleem niet, maar ze verdrinkt een beetje in het succes van de anderen van haar generatie.

Gezien op 14 oktober in De Roma, Borgerhout. Het concertverslag mét foto's staat ook op damusic.

Europees Parlement verdeeld over REACH

2005-10-12T13:33:00.000+02:00

Plenaire zitting belooft spannend te worden

BRUSSEL - Als alles volgens planning verloopt stemt het Europees Parlement volgende maand over REACH (Registration, Evaluation and Authorisation of Chemicals), wat velen het meest belobbyde Europese wetsvoorstel ooit noemen. De plenaire zitting belooft spannend te worden, want in het Parlement zijn de meningen nog sterk verdeeld.

REACH zal voor het eerst chemicaliën, die al ettelijke decennia geproduceerd en geïmporteerd worden, testen en indien nodig van de Europese markt halen. Bedrijven die jaarlijks meer dan één ton van een bepaalde chemische substantie produceren of importeren, zullen deze stof moeten registreren. De Europese Commissie schat dat er zo 30.000 chemicaliën op de markt zijn. De registratie houdt in dat chemische producenten een dossier met informatie over de stof moeten samenstellen. Afhankelijk van het risico van de stof voor mens en milieu en van de hoeveelheid waarin de substantie geproduceerd of geïmporteerd wordt, zijn meer gegevens en evaluaties nodig. De chemische industrie ziet zich dus al gebukt gaan onder hogere financiële en administratieve lasten en voert al jaren een stevige lobbycampagne tegen het wetsvoorstel.

Politiek akkoord

Maar de kans dat REACH er komt, in één of andere vorm, is groot. Binnen de Europese Unie bestaat een grote bereidheid om tot een overeenstemming te komen en dus lijkt de kans vrijwel onbestaande dat REACH er niet zou komen. En het dossier zit nu duidelijk in een stroomversnelling. Groot-Brittannië heeft aangekondigd dat het een politiek akkoord tussen het Europees Parlement en de Raad van Ministers wil, liefst nog onder zijn voorzitterschap. Want eens de parlementaire commissies een uitweg gevonden hebben, gaat het dossier naar de plenaire vergadering en daarna naar de Raad van Ministers. Het Parlement en de Raad van Ministers kunnen het wetsvoorstel van de Commissie amenderen en moeten tot een compromis komen. Als ze het niet eens worden, is er geen nieuwe wet.

Milieu vs. chemische industrie

Maar zo ver is het nog niet. In september stemden de leden van de twee belangrijkste opiniecommissies - Industrie, Onderzoek en Energie enerzijds en Interne Markt en Consumentenbescherming anderzijds - in groten getale voor het verslag van hun rapporteur. En begin oktober schaarde ook een ruime meerderheid van de leidende milieucommissie zich achter het rapport van haar rapporteur. Als niemand roet in het eten gooit, spreekt het Europees Parlement zich in november na twee jaar van discussie uit over het wetsvoorstel. In de aanloop naar de stemming wordt nu nog druk over de vorm van REACH gediscussieerd. Want de meningsverschillen zijn de wereld nog niet uit. Vooral tussen de commissie Milieubeheer, Volksgezondheid en Voedselveiligheid en de commissie Interne Markt en Consumentenbescherming is het water diep. Het verslag van Hartmut Nassauer, de christen-democratische rapporteur van deze laatste commissie, is sterk gebaseerd op de risicobenadering van CEFIC, de Europese koepel van de chemische industrie. Nassauer wil minder informatievereisten en tests voor chemische stoffen die geen groot risico voor het milieu en de volksgezondheid vormen. De leidende rapporteur Guido Sacconi verdedigt in zijn rapport lichtere datavereisten voor stoffen die in kleine hoeveelheden, tussen 1 en 10 ton, geproduceerd en geïmporteerd worden, om zo de kosten voor KMO’s te beperken. Met deze afzwakking van het oorspronkelijke REACH-voorstel hoopt Sacconi een compromis te bereiken. Maar in tegenstelling tot Nassauer is hij geen voorstander van de risicobenadering en zeker niet voor de categorie van 10 tot 100 ton. Sacconi’s verslag vermeldt bovendien de verplichte substitutie van potentieel gevaarlijke stoffen door veiligere chemicaliën als deze alternatieven al op de markt zijn. Redenen genoeg voor de chemische industrie om zwaar van leer te trekken tegen het verslag van Sacconi.

Niet één winnaar

Tot nu toe komt er niet één grote winnaar uit het lobbyspel rond REACH. Zowel de chemische industrie als de milieuverenigingen winnen een beetje. "De overwinning in de milieucommissie is maar etappewinst", meent het Belgische europarlementslid Bart Staes (Greens/EFA), die in de milieucommissie zetelt. "De chemische industrie haalde haar slag thuis in de twee belangrijkste opiniecommissies, maar in de milieucommissie kon de schade beperkt worden." De eerste echte bergrit begint volgens hem pas in november, wanneer het Europees Parlement zich in de plenaire zitting over het voorstel buigt. Die vergadering belooft in elk geval spannend te worden. "Er bestaat een serieuze kans dat we bakzeil moeten halen", zegt Staes. Om dat te vermijden moet de sociaal-democratische én de liberale fractie voltallig achter de mening van de milieucommissie staan. Op de christen-democratische fractie hoeft Sacconi niet te rekenen.

Nauwe samenwerking

Sacconi kan het verslag van de twee andere commissies moeilijk negeren omwille van de 'nauwe samenwerking' tussen de drie commissies. Door deze procedure kan de plenaire vergadering rechtstreeks stemmen over de amendementen van beide opiniecommissies die betrekking hebben op de registratiefase van REACH. Volgens de normale procedure kunnen europarlementsleden in de plenaire zitting slechts amendementen indienen als deze gesteund worden door 37 parlementsleden of de volledige fractie. Als Sacconi in zijn ontwerpresolutie voor de plenaire vergadering beide opinies negeert en er op voorhand geen compromis uit de bus komt, dan is de kans reëel dat de zitting chaotisch verloopt en EPP-ED zijn amendementen op tafel legt. Deze christen-democratische fractie, die de rapporteur levert in de commissie Interne Markt en Consumentenbescherming en tegen het rapport van Sacconi stemde in de milieucommissie, is de grootste fractie in het Europees Parlement. Als Sacconi die groep tegen zich heeft, dan heeft hij met zijn sociaal-democratische fractie (PES) de liberale fractie (ALDE) nodig om aan een meerderheid te komen. In de milieucommissie steunden bijna alle liberalen het verslag van Sacconi. Voor Sacconi komt het er nu op aan de volledige liberale fractie in het Europees Parlement aan zijn kant te krijgen.

© Josti Gadeyne

Een uitgebreide historie van het lobbywerk rond REACH kan je in oktober lezen in Milieurama, het tijdschrift van Bond Beter Leefmilieu.

Stan zet Centraal-Amerika onder water

2005-10-11T12:26:00.000+02:00

De tropische storm Stan heeft Centraal-Amerika zwaar getroffen. De orkaan van 'slechts' categorie 1 leidde tot hevige regenval, met overstromingen, aardverschuivingen en modderstromen tot gevolg. In Guatemala, in de buurt van het Atitlán-meer, werd het maya-dorp Panabaj volledig bedolven onder de modder. Mexico, El Salvador, Nicaragua en Honduras delen ook in de klappen. (Foto: Guatemala)

Lobbyen bij het Europees Parlement

2005-09-18T14:36:00.000+02:00

De mythe ontkracht

BRUSSEL - Voor Europese parlementsleden zijn lobbyisten de normaalste zaak van de wereld. Ze worden dagelijks overstelpt met telefoons, e-mails en brieven van organisaties die hun belang kenbaar willen maken. Lobbyen is een business als een ander: je hebt er die hun vak goed beheersen en je hebt er die verloren lopen. Om invloed te kunnen uitoefenen op het Europees Parlement moet je als lobbyist je weg kennen in het labyrint van de Europese besluitvorming. En je moet het juiste parlementslid weten te strikken.

Business as usual

Naar schatting lopen er bij de Europese instellingen tussen de 10.000 en 30.000 lobbyisten rond en het staat buiten kijf dat deze een invloed in het Europese besluitvormingsproces hebben. Europa is een belangrijke wetgever en daarom hechten zowel bedrijven, werkgeversorganisaties, vakbonden, consumentenorganisaties, milieubewegingen als regionale en lokale overheden en vele anderen belang aan vertegenwoordiging op Europees niveau. De gedachte dat lobbyen alleen door grote duistere machten met geheime belangen gebeurt, is in Brussel al lang achterhaald. Om een voorbeeld te geven: het budget van Greenpeace om de Europese Unie te belobbyen is veel groter dan wat een gemiddelde Vlaamse KMO daar ooit aan kan besteden.

Lobbyen bij de EU gaat veel minder gepaard met corruptie en geheimzinnigheid dan men wel eens denkt. "Een goede lobbyist betaalt geen smeergeld en liegt niet te veel", zegt het Zweedse europarlementslid Carl Schlyter (Greens/EFA). Een lobbyist in Brussel moet het hebben van argumentatie en juridisch-wetenschappelijk onderbouwde voorstellen. De laatste tien à twintig jaar vestigden heel wat advocatenkantoren en public relations-bureaus zich in de hoofdstad van Europa om bedrijven en andere belangengroepen te begeleiden bij het lobbyen. Want als je invloed wil uitoefenen op het Europese besluitvormingsproces, dan moet je goed lobbyen en een goede lobbyist word je niet zomaar. Je moet weten wie je contacteert en in welke fase van het besluitvormingsproces je dat doet. Soms lobbyen mensen als de zaak al verloren is. Bovendien moet een lobbyist er voor zorgen dat parlementsleden hun werk beter kunnen doen door de informatie die hij aandient. Lobbyen speelt namelijk niet alleen in het voordeel van de lobbyist zelf. Europese parlementsleden hebben behoefte aan informatie en die kunnen lobbyisten hen geven. De wetsvoorstellen waarover europarlementsleden stemmen zijn zeer technisch en niet ieder parlementslid is in elke materie goed thuis. Lobbyisten die op basis van hun expertise op een bepaald gebied complexe en technische dossiers vertalen naar toegankelijke informatie, worden dan ook vaak met open armen ontvangen.

Is lobbyen dan altijd zo zuiver op de graat? "Lobbyen kan ook schadelijk zijn. Je moet de informatie die je krijgt altijd checken, sommige documenten bevatten onwaarheden of zijn van slechte kwaliteit", aldus het Zweedse liberale europarlementslid Lena Ek (ALDE). De relatie tussen lobbyisten en europarlementsleden is bovendien niet altijd even transparant. "Dat het gepaard gaat met corruptie is wat overdreven, hoewel het hier en daar wel die richting uitgaat. Dat het gepaard gaat met gunsten, zoals een reis of een etentje, zal niemand ontkennen", zegt het Belgische europarlementslid Bart Staes (Greens/EFA). Een parlementslid bepaalt uiteindelijk zelf in hoeverre een lobbyist succes boekt. Bewaart het parlementslid zijn onafhankelijkheid of gedraagt hij zich als zuiver instrument in handen van lobbyisten? "Het probleem ligt niet bij lobbyisten, maar bij parlementsleden die waterdragers zijn voor de industrie of zelfs voor de milieubeweging", meent Staes.

De juiste persoon op het juiste moment

Als iemand Brussel wil beïnvloeden, moet hij op verschillende knoppen drukken. De drie belangrijkste spelers in het Europese besluitvormingsproces zijn de Europese Commissie, de Raad van Ministers en het Europees Parlement. Het Parlement verschijnt sinds de jaren negentig steeds meer in het vizier van lobbyisten. Toen werd de medebeslissingsprocedure gelanceerd en kreeg het Europees Parlement op meer beleidsdomeinen een veto. Deze procedure houdt in dat het Europees Parlement en de Raad van Ministers het eens moeten worden over het wetsvoorstel van de Europese Commissie. Als ze er niet uitgeraken, is er geen nieuwe wet.

Om invloed te hebben in het Parlement vuurt een goede lobbyist zijn pijlen af op de sleutelpersonen. Belangrijk hierbij zijn de parlementaire commissies, die het wetsvoorstel behandelen vooraleer het naar de plenaire vergadering gaat. Eén parlementaire commissie heeft de leiding over het dossier en een aantal andere commissies geven advies. In iedere bevoegde commissie schrijft een rapporteur een verslag over het wetsvoorstel. De rapporteur van de leidende commissie stelt uiteindelijk een resolutie op voor de plenaire vergadering, die op basis daarvan discussieert en het wetsvoorstel van de Europese Commissie amendeert. Schaduwrapporteurs van de andere politieke fracties houden de rapporteur in het oog. Deze parlementsleden bestuderen het dossier grondiger dan hun collega's en maken de visie van hun fractie bekend aan de rapporteur. Rapporteurs en schaduwrapporteurs zijn centrale aanspreekpunten voor lobbyisten. Zij staan namelijk aan de wieg van het verslag dat in de commissie ter stemming ligt. Ze zijn ook meer dan andere europarlementsleden vragende partij voor het ontvangen van informatie van belangengroepen. Zij moeten het dossier door en door kennen en op de hoogte zijn van de belangen van de betrokkenen. Naast het verslag van de rapporteur kunnen ook individuele parlementsleden binnen een commissie amendementen op tafel leggen. Deze komen niet uit de lucht gevallen, lobbygroepen spelen een belangrijke rol in het aanreiken van amendementen. Lobbyisten die ontwerpamendementen willen aanbieden, moeten dus op de hoogte zijn van de deadline voor het indienen van amendementen in de commissie. Het is ook relevant om te weten wanneer er gestemd wordt. Lobbyisten hoeden zich er namelijk niet voor om kant en klare stemlijsten aan te reiken. Zo'n stemlijst bestaat uit twee kolommen: de ene kolom toont hoe de rapporteur over elk amendement in zijn parlementaire commissie denkt, de andere kolom is vrijgelaten voor het europarlementslid zelf en wordt dus door sommige belangengroepen ingevuld.

Het indienen van ontwerpamendementen en het beïnvloeden van de stemming kunnen lobbyisten nadien ook in de plenaire vergadering als strategie hanteren. Maar belangrijk om weten is dat de plenaire zitting zich buigt over een resolutie van een rapporteur, die uiteindelijk het resultaat is van onderhandelingen en stemmingen in parlementaire commissies.

Kill REACH

Een dossier waarover het Europees Parlement in november zal stemmen - als alles volgens planning verloopt - en dat velen het meest belobbyde Europese voorstel ooit noemen, is REACH (Registration, Evaluation and Authorisation of Chemicals). REACH zal voor het eerst zo'n 30.000 chemicaliën, die al ettelijke decennia geproduceerd en geïmporteerd worden, testen en indien nodig van de Europese markt halen. Om de registratie, evaluatie en eventuele uitsluiting van stoffen mogelijk te maken, zullen bedrijven de vereiste hoeveelheid informatie over hun chemische stoffen moeten aandragen. Het is dan ook niet te verwonderen dat de chemische industrie, de grootste industriesector van Europa, zich van bij het begin fel tegen de nieuwe regelgeving verzette. Dubieuze studies van de chemische sector toonden aan dat REACH tot ondraagbare kosten zou leiden. De grote chemische producenten wilden REACH vernietigen. Ze boekten succes bij de Europese Commissie, die haar wetsvoorstel afzwakte. Maar het Europees Parlement was niet opgezet met de weinig constructieve houding van de industriesector. De storm ging geleidelijk liggen en de chemische industrie werkte aan een alternatief voorstel dat begin 2005 klaar was. Hoewel het voorstel veel negatieve reacties uitlokte bij milieuorganisaties en parlementsleden, vindt het wel wat weerklank in het Europees Parlement. Kortom: als een lobbyist gehoord wil worden, moet hij constructief deelnemen aan het debat. Met luid roepen alleen kom je er niet.

© Josti Gadeyne

Dit is een samenvatting van mijn journalistiek eindwerk "Lobbyen bij het Europees Parlement. Casestudie: REACH". Het is bekroond met de Prijs Maria Barones Verstraeten voor beste eindverhandeling (Lessius Hogeschool Antwerpen) en met de Prijs Karel Verleye (Stichting Ryckevelde). In oktober verschijnt één van mijn artikels, meer bepaald over het lobbywerk rond REACH, in Milieurama, het tijdschrift van Bond Beter Leefmilieu. De samenvatting staat ook op Politics.be.

Assunta Mano

2005-09-18T13:38:00.000+02:00

Een ballon vol van muziekstijlen

Het podium van de foyer was te klein voor Assunta Mano, dus mochten ze naar de grote imposante zaal van De Roma verhuizen. Toch kreeg het publiek een gezellig en intiem concert. Met kaarsjes… maar vooral met muziek die een hoog 'feel good'-gehalte had.

Voor mensen die niet kunnen kiezen: Assunta Mano is in verschillende muziekstijlen thuis. Pop, rock, jazz en bossa, ze komen allemaal aan bod in één en eenzelfde nummer. Frontvrouw en zangeres Suzy Mandaglio - de groepsnaam is een samensmelting van haar tweede voornaam en haar achternaam – straalde op het podium van De Roma en had duidelijk plezier in het spel van haar muzikanten. De groep kreeg het gezelschap van twee violen en een cello, bij momenten speelden ze muziek om kippenvel van te krijgen. Hoewel de strijkers moesten opboksen tegen luide decibels, kregen ze in verschillende nummers de ruimte om er bovenuit te komen. Tijdens 'Wizzard' stonden de cello en de akoestische gitaar er alleen voor en ze konden elkaar goed vinden.

Assunta Mano zoekt het niet al te ver. Suzy schrijft over dagdagelijkse dingen en nu en dan vloeit daar een melancholisch ("the bottle is my only friend now…") of opwekkend nummer uit voort. Maar alles heeft zijn plaats. Hoe klein het detail ook is, het maakt van Assunta Mano een verrassende en aangename groep. Wat vingergeknip bijvoorbeeld allemaal kan doen in 'Jam', geen drums tijdens dat nummer.

De eerste set was duidelijk ingetogen, met veel jazzinvloeden. De tweede set barste meer uit haar voegen. Stevigere drums, een vettig gitaareffect en een zangeres die bijna de grens van haar stem bereikt heeft. Maar het bleef genieten. In elk nummer zaten verborgen hoekjes en traan- en lachmomenten. De verveling sloeg nooit toe, je vroeg je telkens af wat ze nog in petto hadden. De avond vloog voorbij en het is vol spanning afwachten op hun tweede cd.

Gezien op 15 september in De Roma, Borgerhout. Je kan het concertverslag mét foto's ook lezen op damusic.

Oud papier met een geurtje

2005-08-31T19:52:00.000+02:00

Iedereen zou eens even in een papierverwerkingsbedrijf moeten werken om te leren sorteren. Eén dag is al genoeg. Vandaag was het mijn eerste werkdag in zo’n 'vernietigingsbedrijf' van oud papier. Al een geluk is het 'slechts' een vakantiejob, want achter een lopende band staan is niets voor mij. Maar het brengt wel geld in het laadje. En als dat laadje volledig leeg is dan werk ik er op los om mijn verre reis te kunnen betalen. México ya vengo!
Onafgezien van de hitte van de machines en de zon, het stof op mijn huid en in mijn neus (tel daar het veelvuldige niezen ook maar bij) en het monotone geluid van de rollende band, heb ik mij geërgerd aan het afval dat zowaar in de papiermand belandt! Karton, dat pluk ik er zo uit en werp ik op een andere band. Dat is niets. Plastiek rond papier, dat is al wat moeilijker. Maar dan begint het spelletje pas: kaften. Metaal hoort toch niet thuis in een papierverwerkingsbedrijf? Daar gaan we dan: ringetjes open en bladeren eruit. Bij de ene gaat het al wat vlugger dan bij de andere… En dan komt ineens een sterke geur van rot eten opzetten. Al een geluk dat ik handschoenen draag. Verschillende vuilniszakken gevuld met plastieke bekertjes, blikjes en koffiefilters passeren de revue. Hoe komt zoiets in de papiermand terecht?! Je zou eens moeten weten hoeveel tijd iemand verliest om dat allemaal uit de papierhoop de selecteren. Moest iedereen enkel en alleen papier en karton in zijn mand gooien dan zou de lopende band er een stuk aangenamer uitzien. Want oud papier intrigeert wel. Oude plannen, politiefoto’s van verdachten, klasfoto’s, kasbons… noem maar op. Soms staat de tijd even stil als er zo’n dingen op de band passeren. Spijtig genoeg zijn ze vaak ook aangetast door rot eten, zodat mijn nostalgische fantasie vlug doorprikt wordt door een scherpe geur en kleverige natheid.
En dan vraag ik me af: zouden de 'slechtsorteerders' leren om goed te sorteren als ze een dag achter deze band staan? Als ze respect hebben voor de werknemers die daar dag na dag staan dan zullen ze inderdaad iets bijleren. Maar mensen die respect hebben voor 'de ander' tout court hadden zich waarschijnlijk al lang ingeleefd in de rol van de sorteerder. De 'slechtsorteerders' zijn blij dat ze zo’n job niet moeten doen en de volgende dag gooien ze hun leeg blikje cola weer in de papiermand. Afval creëert jobs maar het kost de maatschappij ook handenvol geld. Beter voorkomen dan genezen.

Wes Montgomery - Smokin' at the Half Note

2005-07-04T18:45:00.000+02:00

Wes Montgomery is een voorbeeld voor veel jazzgitaristen. Nochtans bestaan er maar een aantal opnames die zijn gitaarspel volledig tot z’n recht doen komen. "Smokin’ at the Half Note" is zo’n pareltje. Geen melig strijkorkest hier, maar een swingende en innemende Wes die begeleid wordt door drie topmuzikanten: Wynton Kelly op piano, Paul Chambers op bas en Jimmy Cobb op drums.

De originele plaat dateert van 1965, maar Verve pakte dit jaar uit met een Master Edition die niet minder dan vijf bonus tracks bevat. Eigenlijk werden die nummers veertig jaar geleden ook live in de New Yorkse nachtclub opgenomen, maar enkele daarvan werden op de originele LP vervangen door opnames uit de studio. Sommige van deze nummers werden ook op latere platen uitgegeven, hoewel er dan een heel strijkorkest bij kwam kijken. Na "Smokin’ at the Half Note" ging Montgomery spijtig genoeg meer en meer die commerciële toer op.

De heruitgave van Verve toont Wes in de volle glorieperiode van zijn gitaarspel, live in de Half Note en zonder strijkers of afgeborstelde studio-opnames. Montgomery treedt door de extra nummers meer en authentieker op de voorgrond dan op de originele plaat. Zijn solo’s verbaasden zelfs Wynton Kelly, die tijdens het eerste nummer 'No Blues' (van Miles Davis) stopte met spelen en zich omdraaide om Wes te zien opgaan in zijn gitaarsolo. Je voelt hoe Montgomery de spanning opbouwt en de muzikanten uitdaagt. Dat geeft mooie ritmes en melodische hoogstandjes. De cd bevat een schitterende versie van 'Unit 7' en 'Four on Six', twee swingende nummers waarvan Montgomery de laatste zelf schreef.

Er staan een heleboel ballades op de plaat, zoals 'If You Could See Me Now' en 'Portrait of Jennie'. De bindteksten van de presentator tussen de nummers staan voor een groot deel mee op de cd, wat de luisteraar meteen meesleurt naar de sfeer van een rokerige New Yorkse jazzclub in de jaren zestig.

De originele aanpak van Montgomery – hij speelt in octaven – en zijn melodische gitaarstijl zijn uitermate geschikt om kennis te maken met het jazzgenre. Met deze cd kan je moeilijk een miskoop doen. Voor jazzliefhebbers is het puur genot.

Deze recensie staat ook op damusic.

Twee jaar voor groepsaanranding

2005-06-29T11:18:00.000+02:00

ANTWERPEN - De correctionele rechtbank van Antwerpen heeft woensdag Yassir B. (19) veroordeeld tot twee jaar cel en een boete van 1.000 euro. Hij was de enige meerderjarige van een groep jongeren die vorig jaar een 17-jarige vrouw aanrandden.

Op 17 oktober vorig jaar werd in de buurt van café Brazil aan de Breydelstraat een jonge vrouw lastig gevallen. Een groepje allochtone jongeren omsingelde haar. Ze beroofden het meisje van haar handtas en gsm. Enkelen maakten van de gelegenheid misbruik om haar te betasten.

Het slachtoffer herkende een minderjarige dader als de persoon die haar gsm had gestolen. De jongen bekende en duidde de anderen aan. Op die manier kwam de politie terecht bij de enige meerderjarige uit het groepje, Yassir B.

De openbaar aanklager had vorige week twee jaar cel en een boete van 1.000 euro gevorderd. De Antwerpse strafrechter volgde dus de vordering van het parket. De beklaagde zelf was niet aanwezig op de zitting.

Milde straf voor man met "pedofiele stoornis"

2005-06-29T11:07:00.000+02:00

Vijftiger betastte zevenjarige dochter van poetsvrouw

ANTWERPEN - De Antwerpse strafrechter is woensdag bijzonder mild geweest in haar vonnis over Jozef C. (57) uit Wommelgem, die schuldig werd bevonden aan seksueel misbruik van de zevenjarige dochter van zijn poetsvrouw. De drie jaar die hij kreeg zijn volledig met uitstel. De rechter legde hem daarnaast ook een contactverbod met minderjarigen op en een verplichte therapie voor zijn pedofiele neigingen.

Dina V. werkte in Wommelgem als poetsvrouw bij Jozef C. en zijn inwonende moeder. Soms nam ze haar dochtertje Wendy mee. Terwijl zij haar werk deed, speelde het zevenjarige meisje boven computerspelletjes met Jozef. Maar blijkbaar deden ze ook andere dingen. De man misbruikte het meisje en gaf haar speelgoed zodat ze zou zwijgen. De gerechtsarts stelde een pedofiele stoornis vast bij de man die zichzelf "een grote kindervriend" noemt.

"Totaal ongeloofwaardig"

Jozef C. verklaarde dat het meisje steeds kwam 'flodderen' en rond zijn nek hing. Volgens hem verleidde het kind hem en wou zij dat hij haar aanraakte. De rechter vond die verklaring "totaal ongeloofwaardig" en stelde met de psychiaters vast dat de man aan een "pedofiele stoornis" leidt. Marleen Vyncke was echter uitzonderlijk mild in haar vonnis, waarin ze rekening hield met het schuldbesef van de beklaagde.

De openbaar aanklager had naast een contactverbod met minderjarigen ook een straf van drie jaar gevorderd, gekoppeld aan een behandeling. De Antwerpse strafrechter volgde het openbaar ministerie hier dus in, maar de celstraf van drie jaar is wel geheel voorwaardelijk.

De vijftiger moet een schadevergoeding van 250 euro aan beide ouders betalen en 3.682 euro op een geblokkeerde rekening van het minderjarige slachtoffer zetten.

Tot vijf jaar cel voor internationale drugskoeriers

2005-06-29T11:03:00.000+02:00

ANTWERPEN - De correctionele rechtbank van Antwerpen heeft woensdag straffen tot vijf jaar cel uitgesproken voor vijf mannen die betrokken waren in een internationale drugshandel. De schade bleef enigszins beperkt doordat de rechter het niet bewezen achtte dat het om een criminele organisatie ging.

Op 3 mei 2001 controleerde de Franse douane de auto van Willem S. aan de Spaanse grens. Hij had vijf kilo cocaïne bij. Omdat S. eerder in Frankrijk al vier jaar had gezeten voor drugs, besloot hij tot bekentenissen over te gaan, in de hoop dat het hem strafvermindering zou opleveren. Hij verklaarde dat hij sinds mei 2000 voor ene Karim uit Hoboken drugs rondbracht over gans Europa. Zijn opdrachtgever stelde hem een Mercedes Jeep en gsm ter beschikking.

Later werkte Willem S. ook voor een andere Karim, uit Borgerhout, die volgens S. over een opslagplaats in de Bakkerstraat beschikte. Karim uit Hoboken bleek Abdallah J. te heten en de Borgerhoutse Karim werd geïdentificeerd als Abdelkader B. Ook diens broer Ayade B. werkte mee. Een vijfde beklaagde, Roger V.d.B., verklaarde in opdracht van Abdul vier keer naar Italië te zijn gereden met drugs.

De Antwerpse strafrechter stelde dat niet bewezen was dat het om een criminele organisatie ging. Zo had de bende geen commerciële structuren. Ze sprak echter wel van een vereniging die zich bezig hield met internationale drugshandel.

Abdallah ('Karim' uit Hoboken) en Abdelkader ('Karim' uit Borgerhout) krijgen beiden vijf jaar cel en een boete van 25.000 euro. Ayade B. wordt veroordeeld tot drie jaar effectieve celstraf en een boete van 15.000 euro. Willem S. krijgt drie jaar cel met uitstel en moet een boete van 15.000 euro betalen. Roger V.d.B. wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van twee jaar en een boete van 5.000 euro.

De procureur had zwaardere straffen gevorderd: Abdallah J. en Abdelkader B. riskeerden zeven jaar en 50.000 euro boete; broer Ayade hing, net als Willem S., vier jaar en 25.000 euro boven het hoofd. Of hoe criminelen zich best verenigen in plaats van zich te organiseren.

'Euthanasieverpleegster’ dan toch naar assisen voor moord op tante

2005-06-27T11:34:00.000+02:00

Lekenjury moet zich buigen over complex medisch dossier

ANTWERPEN - De Duffelse ‘euthanasieverpleegster’ Els O. (36), die in januari 2000 een dodelijk spuitje toediende aan haar stervende tante, moet dan toch voor het hof van assisen verschijnen voor voorbedachte doodslag. Moord dus. Dat heeft de Antwerpse kamer van inbeschuldigingstelling (KIB) maandag beslist. Een lekenjury zal zich moeten uitspreken over een ethisch en medisch-technisch uiterst ingewikkeld dossier.

Een beslissing over al dan niet doorverwijzing naar assisen werd al talloze keren uitgesteld. Inmiddels was iedereen het er over eens geraakt dat een buitenvervolgingstelling, of in het ergste geval opschorting van straf op het niveau van de KIB, er zat aan te komen. "Maar het hof oordeelde dat het dossier voldoende aanwijzingen bevat voor doodslag met voorbedachtheid om een beslissing over de schuld voor te leggen aan een assisenjury", zegt Ben Zajtmann, perswoordvoerder van het parket-generaal.

"Dan lopen er in België honderden moordenaars rond"

Els O. werkte in het UZA te Edegem toen ze in de nacht van 21 op 22 januari 2000 aan haar terminaal zieke tante van 71, die op haar afdeling lag, een dodelijke injectie kaliumchloride toediende. “Menselijk gezien heb ik juist gehandeld, want tante Angèle leed vreselijke pijn en zou geen kwartier meer hebben geleefd. Morfine sneller laten lopen en daarmee de euthanasie inzetten, het gebeurt elke dag in ziekenhuizen,” zei Els. “Als ik een moordenares ben, dan lopen er in België honderden moordenaars rond.”

Toen het UZA via een collega van Els te weten kwam wat ze met haar tante had gedaan, werd ze op staande voet ontslagen. Door de procedure voor de arbeidsrechter kwam de zaak het parket ter ore.

De ouders van Els zaten vanaf februari 2000 samen met hun dochter drie maanden in voorhechtenis. Haar broer werd al na enkele dagen vrijgelaten. De verdenking luidde ‘moord’ wat de verpleegster betreft, en ‘medeplichtigheid’ aan die moord voor de andere familieleden. De drie anderen werden echter door de raadkamer buiten vervolging gesteld.

In de loop van het onderzoek kwamen Els en haar ouders ook een tijdlang in beeld voor een acht jaar vroegere ‘euthanasiemoord’, die op een 81-jarige groottante uit Berlaar. Zij zou in december 1992 de zuurstofkraan hebben dichtgedraaid. Els O. heeft altijd volgehouden dat ze dat deed omdat haar tante stervende was. In 2003 werd uiteindelijk besloten om haar niet te vervolgen voor dat feit.

Momenteel werkt Els O. als nachtzuster in een rusthuis.

Tien maanden cel voor vader die zoontje opsloot

2005-06-24T14:47:00.000+02:00

ANTWERPEN - Vrijdag heeft de correctionele rechtbank van Antwerpen Adel D. (27), die zijn zoontje van 2,5 jaar oud in de badkamer had opgesloten om van huis te kunnen gaan, tot 10 maanden cel veroordeeld. Er was drie jaar gevorderd, maar de rechter achtte geen kwaadwillig opzet aanwezig.

Bij de brand op 26 februari in de rijwoning aan de Gijzelaarstraat in Borgerhout raakte de kleuter ernstig gewond. Vader Adel D. had Dino 's ochtends in de badkamer opgesloten en verliet vervolgens het appartement. Zijn vrouw was gaan werken. Het kind raakte in paniek en er belandde een handdoek op de verwarming waardoor er brand uitbrak. Buren konden het jongetje bevrijden, maar hij lag wel enkele dagen in coma met zware ademhalingsproblemen.

De Antwerpse strafrechter achtte de feiten "bewezen en zwaarwichtig, maar niet kwaadwillig bedoeld". Hij oordeelde dat Adel D. de gevolgen van zijn daden verkeerd had ingeschat. De rechter stelde verder de staat van wettelijke herhaling vast voor de man en veroordeelde hem tot 10 maanden effectieve celstraf en een boete van 130 euro. De Bosniër heeft al 5 maanden in voorhechtenis doorgebracht.

Adel D. moet ook provisioneel 1 euro morele schadevergoeding storten op de spaarrekening die de voogd ad hoc van Dino voor het knaapje zal openen, plus 1 euro als vergoeding voor de esthetische schade die het kind opliep. Wanneer de definitieve schade is berekend, komt ook dat saldo op de spaarrekening, die geblokkeerd blijft tot Dino meerderjarig is.

Schotense doodrijder niet aangehouden

2005-06-23T14:46:00.000+02:00

SCHOTEN / ANTWERPEN - De onderzoeksrechter volgt het parket niet in zijn vordering tot aanhouding van de 41-jarige Schotenaar die woensdagnacht dronken een fietser in Schoten van de weg maaide. Het slachtoffer, een man van 31, eveneens uit Schoten, was op slag dood. Dat meldt Dominique Reyniers, perswoordvoerster van het Antwerpse parket.

Woensdag omstreeks middernacht reed een man met zijn terreinwagen een fietser aan op de brug van de Hertendreef in Schoten. Een jonge vrouw die de brug opreed hoorde een klap en boven aangekomen zag ze een kapotte fiets op de weg. In de berm lag het levenloze lichaam van de Schotense fietser. Niet veel later verscheen de auto waarmee het slachtoffer was aangereden. De vrouw die achter het stuur zat bleek de echtgenote van de dader te zijn. Ze wonen vlakbij de plaats van het ongeval. De man had zijn vrouw thuis verteld dat hij iets had aangereden en had haar gevraagd om een kijkje te gaan nemen.

Het rijbewijs van de man werd direct ingetrokken. Het parket vorderde een onderzoeksrechter voor de aanhouding van de man wegens onopzettelijke doding en vluchtmisdrijf. Het vroeg ook de dader te vervolgen wegens rijden onder invloed. In de loop van donderdag oordeelde de onderzoeksrechter dat een aanhouding van de man niet noodzakelijk is voor het verdere onderzoek.

Meer details over het ongeval zijn nog niet bekend.

Tot 2 jaar cel voor kopstukken van belegen vleesfraude

2005-06-23T14:43:00.000+02:00

Minderwaardig vlees op bord Europeaan, slachtafval voor Afrikaan

ANTWERPEN - De Antwerpse strafrechter heeft donderdag twee van de drie spilfiguren van een tien jaar oude vleesfraude een gevangenisstraf van 2 jaar gegeven. Het derde kopstuk vliegt 18 maanden achter de tralies. Naast hen verschenen nog dertig andere verdachten voor de rechter. De meesten van hen werden veroordeeld tot symbolische straffen en boetes, deels met uitstel.

Tussen 1992 en 1996 belandde door toedoen van de 33 beklaagden tenminste duizend ton minderwaardig vlees, dat niet in orde was met de Europese regelgeving, op het bord van de consument. De vleesfraude speelde zich voornamelijk af in Henegouwen en West-Vlaanderen, maar door de invoer via de Antwerpse haven moesten de verdachten zich voor de Antwerpse correctionele rechtbank verantwoorden.

De rechter noemde Kristiaan D., Dirk D. en Jean-Pierre H. de centrale krachten achter de vleesfraude. Ze kregen alledrie een beroepsverbod van tien jaar. Kristiaan D. en Dirk D. moeten voor 2 jaar naar de cel en meer dan twee miljoen euro aan ontdoken invoerrechten betalen. Jean-Pierre H. komt er vanaf met 18 maanden cel en 640.000 euro aan ontdoken invoerheffingen. Het openbaar ministerie vroeg de onmiddellijke aanhouding van Kristiaan D. en Dirk D., maar na beraad besloot de rechter daar niet op in te gaan.

Corrupte douanier

Van de 33 verdachten - verspreid over drie dossiers - werden er zeven vrijgesproken, drie enkel schuldig bevonden (zonder straf, omwille van de 'overschrijding van de redelijke termijn') en voor twee vervalt de strafvordering omdat de feiten echt verjaard zijn. De meeste andere beklaagden krijgen een beroepsverbod van vijf jaar en een gevangenisstraf gaande van zes maanden tot 1 jaar, plus een geldboete van 1.500 euro.

De beklaagden moesten zich verantwoorden voor een hele waslijst aan misdrijven, waaronder schriftvervalsing, actieve en passieve corruptie, mondelinge bedreigingen, oplichting, het namaken van stempels en zegels, en witwassen.

De vleesfraudeurs gingen goed georganiseerd tewerk. Het minderwaardige vlees uit China, Zuid-Amerika en India, dat in Europa enkel mocht worden doorgevoerd, werd van een nieuwe verpakking voorzien. Douanebeambte Jacob B. vervalste de documenten, waarna het vlees naar onder meer Spanje en Frankrijk werd geëxporteerd. De Antwerpse rechter oordeelde donderdag dat Jacob B. nooit meer een openbaar ambt mag opnemen en gaf hem zes maanden cel.

In een tweede scenario belandde goedgekeurd kwaliteitsvlees dat naar Oost-Europa of Afrika moest, op de zwarte markt in België. De oorspronkelijke bestemmelingen kregen slachtafval geserveerd. De bende inde zo onterecht honderden miljoenen franken aan exportsubsidies van de Europese Unie.

Zes jaar cel voor schietpartij na banale caféruzie

2005-06-21T19:52:00.000+02:00

ANTWERPEN - De man die op 20 november van vorig jaar na een banale ruzie in café Steenbrug aan de Turnhoutsebaan twee mensen verwondde met een vuurwapen, krijgt van de Antwerpse strafrechter zes jaar cel voor poging tot doodslag.

In november van vorig jaar liep een caféruzie om een stoel uit de hand. Mohamed B. (23) verliet het café aan de Turnhoutsebaan en kwam even later terug met een pistool in de hand. Hij vuurde in het overvolle café enkele schoten af, één man kreeg een kogel in zijn voet, een ander slachtoffer werd vier keer geraakt en hield daar ernstige blijvende letsels aan over.

Mohamed B. heeft de feiten altijd ontkend. Nochtans verraden de zendmasten dat hij zich (met zijn gsm) op het ogenblik van de feiten in de buurt van het café bevond.

De rechter was in haar vonnis niet mals voor de beklaagde. "Het gebruik van wapens is onaanvaardbaar in een vreedzame democratie, waar conflicten op een andere manier worden opgelost. De beklaagde heeft een bijzonder agressief karakter en toont geen schuldgevoel." Ze veroordeelde hem tot zes jaar cel voor poging tot doodslag.

De verdediging had nog een herkwalificatie naar opzettelijke slagen en verwondingen gepleit, maar de rechter behield de oorspronkelijke betichting. Mohamed B. moet ook een provisionele schadevergoeding aan de twee slachtoffers betalen.

Prostituee verwondt collega met stuk geslagen fles

2005-06-21T19:51:00.000+02:00

ANTWERPEN - De Antwerpse politie heeft maandagavond een Sudanese vrouw opgepakt die kort daarvoor een andere vrouw in Berchem aan het aangezicht verwondde met een kapotte fles. Het Liberiaanse slachtoffer kent haar belaagster van uit het prostitutiemilieu. Dat meldt de Antwerpse parketwoordvoerster Dominique Reyniers.

De Sudanese vrouw (26) stond volgens verschillende getuigen haar slachtoffer in Berchem op te wachten. Toen de Liberiaanse prostituee (21) ter hoogte van de Telefoonstraat en de Belpairestraat haar Sudanese collega tegen het lijf liep, gooide deze laatste een glazen fles op de grond en sneed de Liberiaanse hiermee verschillende keren in het aangezicht.

Het slachtoffer kon precies tegen de politie vertellen wie haar belaagster was en waar ze woont. Beiden zijn prostituees en leerden elkaar kennen in ’t Keteltje, het gekende café dat in de rosse buurt de uitvalsbasis vormt van de pooierloze hoertjes. Uiteindelijk vond de politie omstreeks 17.30 uur, op aanwijzen van het slachtoffer, de Sudanese niet in ’t Keteltje maar in de Afrikaanse bar 'Malle Babbe' waar ze werkt.

De verdachte ontkent tot nu toe alles. De naam en het adres die het slachtoffer opgaf zouden niet kloppen, ze kent de buurt niet, is geen prostituee en heeft de Liberiaanse vrouw niet leren kennen in ’t Keteltje. Volgens haar verklaring werd de Liberiaanse agressief en zou ze zich verdedigd hebben met de fles die haar werd toegegooid.

Het parket vordert de aanhouding van de Sudanese prostituee op basis van voorbedachte zware slagen.

Doorgedraaide vrouw uiteindelijk gecolloqueerd

2005-06-21T19:46:00.000+02:00

ANTWERPEN - De Marokkaanse vrouw (37) die de Antwerpse politie maandagavond diende te arresteren omdat ze in de Nikkelstraat in een extreme bui van agressie een auto aan het vernielen was, is uiteindelijk in de vooravond gecolloqueerd. Ze was deze namiddag plots het cellenblok aan het ombouwen, hoewel de onderzoeksrechter ze had laten beschikken.

De vrouw ging maandagavond na een woordenwisseling met haar man compleet door het lint. Ze begon de ruiten van een geparkeerde wagen in te slaan, waarop haar echtgenoot de politie verwittigde.

Toen de politie ter plaatse kwam ontspoorde de situatie helemaal. De politieagenten kregen haar nauwelijks onder controle en er sneuvelde een ruit van de combi. In de amigo vernielde ze een bewakingscamera. De vrouw moest uiteindelijk aan handen en voeten geboeid worden.

Dinsdagochtend was ze nog steeds niet gekalmeerd. Het parket vorderde een onderzoeksrechter en een deskundige die haar psychiatrisch moet onderzoeken. Toen ze in de loop van de dag voor de onderzoeksrechter werd geleid, leek ze te bedaren en mocht na verhoor naar huis. Maar terug in het cellenblok barstte ze opnieuw los in een agressieve bui. Deze keer moest ook die amigo eraan geloven. Ze werd terug voorgeleid bij de onderzoeksrechter, die uiteindelijk besliste om haar te colloqueren. Een ambulancewagen kwam haar ophalen.

Nederlandse die vriend doodreed riskeert vijf jaar cel

2005-06-20T23:02:00.000+02:00

"Schrijnend voorbeeld voor gevaren van discotheekbezoek tot in de vroege uurtjes"

De openbaar aanklager heeft maandag voor de Antwerpse strafrechter de maximumstraf van vijf jaar cel gevorderd plus een geldboete van 1.000 euro voor Chantal 'Janet' S., die in maart van vorig jaar na een nacht stappen in Mortsel haar vriend doodreed. Ze wordt vervolgd voor 'opzettelijke slagen en verwondingen met ongewild de dood als gevolg'. De drie andere inzittenden van de auto riskeren elk één jaar cel en 500 euro boete voor 'schuldig hulpverzuim', ook dat is de maximumstraf.

Procureur Festraets sprak van "een schrijnend schoolvoorbeeld voor wat er kan gebeuren als gevolg van een discotheekbezoek tot in de vroege uurtjes, gecombineerd met overvloedig champagne- en cocaïnegebruik". Na een nacht feesten in dancing La Rocca in Lier reden Chantal en haar vrienden Bilitis R., Mandy V. en Mohamed A. in de vroege ochtend van 27 maart 2004 naar Mortsel, waar Steven S. zonder benzine was gevallen. Chantal en Steven maakten ruzie, waarop hij te voet verder ging en zij gedrogeerd het stuur van de auto overnam van Mohamed A. "Nobody fucks with Janet", zou de vrouw gezegd hebben. Kort daarna reed ze op haar vriend in en pleegde vluchtmisdrijf.

"Het minste wat ik kan doen is schuldig pleiten", zei de 26-jarige vrouw uit het Nederlandse Nieuwegein aan het begin van de zitting. "Ik wilde gewoon zijn aandacht trekken." Ze zou achteraf in paniek tegen haar vrienden gezegd hebben dat ze hem niet wilde vermoorden, maar hem enkel een lesje wilde leren voor de banale ruzie die beiden voor het fatale ongeval hadden.

De burgerlijke partij had het over een "bijzonder laffe daad" en benadrukte dat de vrouw voorbedacht handelde. "Het woord ongeval kunnen we hier niet gebruiken. Ze vertrok als een zot met gierende banden en wilde Steven uitschakelen."

"Chantal is een zeer dominante vrouw die graag in het middelpunt van de belangstelling staat", zei de procureur. "Iedereen was bang van haar op het ogenblik van de feiten." De advocaten van de drie andere beklaagden gebruikten dat argument om hun cliënten te verdedigen op de betichting van schuldig verzuim.

De advocaat van Chantal, Christian Clement, benadrukte het berouw van zijn cliënte. Hij citeerde uit een brief die zij tijdens haar voorhechtenis had geschreven: "Ik wou dat het allemaal niet gebeurd was, het is een schande. Hij komt nooit meer terug."

De uitspraak van het vonnis volgt op 28 juni.

Toots Thielemans Quartet & Nathalie Loriers Trio

2005-06-12T12:42:00.000+02:00

Toots charmeert en imponeert op mondharmonica

BORGERHOUT – Het Nathalie Loriers Trio bleek een waardige opwarmer voor de 83-jarige Toots Thielemans, die nog niets aan vinnigheid en musicaliteit heeft ingeboet. Hij palmde het publiek in met zijn innemende solo's en humoristische anekdotes. Met pijn in het hart nam hij afscheid van Antwerpen en De Roma.

Antwerpen liep storm voor Jean "Toots" Thielemans. Het concert was uitverkocht, je zou voor minder. Toots is een gevestigde waarde in de jazzwereld en vrijdag werd nog maar eens duidelijk waarom. Maar vooraleer "onze vader Toots", zoals Nathalie Loriers hem noemde, het podium betrad, mocht de Waalse pianiste met haar trio het publiek opwarmen. Ze speelde vooral composities van eigen hand, die opvielen door het energieke en melodieuze pianospel van Loriers. De Nederlander Joost Van Schaik begeleidde ingetogen op drums en Sal Larocca uit Sicilië leefde zich volledig uit op contrabas. Heel mooi was de homage aan Ornette Coleman en Thelonious Monk in 'Dinner with Ornette and Thelonious', dat afwisselde tussen vlugge, energieke loops en meer ingetogen passages.

Na Loriers kwam Toots Thielemans het podium op, begeleid door een jonge garde van jazzmuzikanten: Steven Cassiers op drums, Ewout Pierreux op piano en Manolo Cabras op contrabas. "Zie me hier nu zitten tussen dat jong volk", zei Toots, maar hij amuseerde zich rot. Als trotse "opa" - hij scheelt zestig jaar met Cassiers - keerde hij zich vanop zijn barkruk vaak naar hen om te genieten van de overgave waarmee ze speelden en om hen aan te moedigen. De drie muzikanten moesten zeker niet onderdoen voor hem. Vooral Ewout Pierreux kwam veel aan bod, omdat sommige nummers uitsluitend met piano en mondharmonica openden.

Toots voelde zich in zijn nopjes omdat hij 'Stardust', zestig jaar nadat hij het voor het eerst speelde, nog eens live kon brengen. Zijn versie was in die tijd op de platenspeler van Benny Goodman beland, met als gevolg dat Toots niet veel later met hem door Europa tourde. Hij speelde ook 'What a Wonderful World' van Louis Armstrong, de eerste jazzplaat die hij kocht in Molenbeek, tijdens de Duitse bezetting. De eerste noten van 'Bluesette', de compositie die zijn doorbraak betekende, lokten spontaan applaus uit. Maar deze keer moest het publiek zelf fluiten en speelde Toots gitaar: "Mijn fluitje is kapot", grapte hij. De meeste composities waren ingetogen, maar tot grote vreugde van contrabassist Cabras bracht het quartet ook een stuk van de legendarische Jaco Pastorius.

Het publiek vroeg om meer en kreeg ook meer. Toots had duidelijk moeite om afscheid te nemen en speelde 'Hard to Say Goodbye'. Toen zijn drie muzikanten van het podium verdwenen waren, kon Toots het niet nalaten om toch nog iets te spelen. "Ik heb iedere ochtend melodietjes in mijn hoofd", vertelde hij en hij gaf het publiek nog iets van Thelonious Monk mee. Toots maakte indruk, vooral omdat hij leeft voor zijn muziek. Hij had duidelijk niets van zijn vinnigheid en humor verloren en dat maakte zijn concert onvergetelijk en zo charmerend. Hopelijk duurt het niet te lang voor Antwerpen hem nog eens in de armen kan nemen.

Gezien op 10 juni in De Roma, Borgerhout. Het concertverslag staat ook op damusic.

Toots in enkele citaten

2005-06-12T12:15:00.000+02:00

Toots over Toots: "Ik ben een Afro-American Marollien."
De VS over Toots: "You're from Belgium? I know, that's in Copenhagen."
Quincy Jones over Toots: "He's one of the greatest musicians of our time."
Toots over muziek: "Follow your kippenvel, dat is mijn motto."
Toots over musiceren: "Ik sluit mijn ogen en ik luister."
Toots over zijn mondmuziekske: "Het instrument heeft mij gekozen."
Toots over 'Bluesette': "Dat is mijn pensioenfonds."
Toots over Toots: "I feel best in that little space between a smile and a tear."

Toots Thielemans speelt op zaterdag 13 augustus op Jazz Middelheim.

(Chemische) lobby in Brussel

2005-06-02T09:51:00.000+02:00

Mijn journalistiek eindwerk gaat over lobbyen bij het Europees Parlement en het Europese wetsvoorstel REACH (Registration, Evaluation and Authorisation of Chemicals), dat nu in het Parlement besproken wordt.

Een voorsmaakje:

"Lobbying is usefull, but it can also be damaging. You have to be very carefull and analyse what you get. And some of the reports that we've got, especially one year ago when the discussion was on killing or not killing the REACH proposal, were not adequate, were untrue and of very bad quality." (Lena Ek, Zweeds europarlementslid en rapporteur voor REACH in de commissie Industrie, Onderzoek en Energie, over het gelobby rond REACH)

"De eenvoudigste en meest softe vorm van lobbyen is het toesturen van informatie. Een stap verder is het vragen van een gesprek per brief of per telefoon." (Bart Staes, Belgisch europarlementslid, over het belobbyen van europarlementsleden)

Anekdote: tijdens het interview kreeg Bart Staes telefoon van Universal Music "of hij naar het concert van Mark Knofler in het Sportpaleis wilde gaan". Njet.

"It's absolutely crucial to have coordinated lobby efforts at the European level if you do want to influence the debate at European level." (Justin Wilkes van het European Policy Office van WWF, het regionaal bureau van WWF dat 1) haar leden informeert over wat er in Europa beslist wordt en 2) de belangen van WWF kenbaar maakt aan de EU, lobbyen dus)

Zie ook mijn post 'Europa in onze achtertuin'.

Habib Koité bekoorde

2005-05-28T13:16:00.000+02:00

Maar hij bracht niets nieuw

BORGERHOUT - Habib Koité stond met zijn groep Bamada voor de tweede keer, na een jaar stilte, terug in Borgerhout op het podium. Zonder een nieuw repertoire, maar met een brede glimlach en vol energie. Het publiek in De Roma danste, zweette en keerde voldaan naar huis.

Mensen die het nog niet warm genoeg hadden door de hoge temperaturen buiten, konden zich opwarmen op de muziek van de Gangbé Brass Band uit Benin. Ze maakten in elk geval een leuke intrede. De band bestond uit tien vrolijke luiten die graag de show stalen. Drie percussionisten zorgden voor een strakke ritmesectie. De tubaspeler hield de cadans er in, verstrengeld met zijn groot koperinstrument, en ook de andere blazers bliezen er op los. Na een tijdje begon de brass muziek echter te vervelen en werd het verlangen naar Habib Koité sterker. Maar ze eindigden in schoonheid: de trompettist toverde een aantal solo's uit zijn instrument om u tegen te zeggen. Op dat moment kwamen er duidelijk jazzinvloeden naar boven. Maar genoeg is genoeg en het metaalgeschetter (Gangbé betekent in één van de talen van Benin 'het geluid van metaal') moest plaats maken voor Habib Koité, de ster van de avond.

De Malinese gitarist Habib Koité opende met een aantal nummers uit zijn laatste studioalbum Baro, zoals Sin Djen Djen en Cigarette Abana. Alle muzikanten waren gekleed in traditionele kledij en tijdens Fatma verschenen twee mannen uit het publiek in lange witte gewaden op het podium. Ze dansten rond Koité en de andere muzikanten, die dat duidelijk apprecieerden, alsook het publiek. Het was een mooi en mysterieus schouwspel.
Koité was in de stemming. Hij trok gekke bekken, danste en kwam regelmatig vlak voor het publiek zijn kunnen tonen. Hij kon zelfs al drie woorden Nederlands: "dank u wel". Zijn gitaarspel bleef betoveren, alsook de solo's van de oude balafonspeler Kélétigui Diabaté (de balafon is een West-Afrikaanse marimba) en de ritmische uitspattingen van Mahamadou Kone op percussie. Het publiek ging uit de bol, danste er op los en vroeg om meer. Koité kwam terug, met in zijn kielzog de leden van de Gangbé Brass Band. Moe maar voldaan keerde het publiek naar huis. Met andere woorden: niet veel nieuws onder de zon, maar Habib Koité en Bamada blijven indruk maken!

Gezien op 27 mei in De Roma, Borgerhout. Het concertverslag mét foto's staat op damusic . Met dank aan Colin Andries voor de foto's.

Kommil Foo

2005-05-14T13:59:00.000+02:00

Show loopt allesbehalve spaak

ANTWERPEN - De relatie tussen een man en een vrouw loopt spaak. Dat vormt de rode draad in de nieuwe voorstelling 'Spaak' van het komisch duo Raf en Mich Walschaerts. Muzikale hoogstandjes vermengen zich met de dynamische en intimistische acteerprestaties van beide broers. Een lach en een traan. Ze blijven verrassen.

"De wereld is vergaan!". Met deze boodschap beginnen de gebroeders Walschaerts hun nieuwe voorstelling Spaak. Wat volgt is een terugspoeling van hoe het zover is kunnen komen. Een man op het toilet die zijn behoefte moet terugnemen, een koppel in bed waarvan het voorspel na het orgasme komt, een man op de operatietafel die… zo gaan Raf en Mich nog even door. En het water zakt. Totdat we bij een man komen die zoveel tranen laat vloeien dat hij heel de wereld onder water zet. Vanaf dan wordt het publiek meegesleept in de lotgevallen van een man die voor zijn vrouw niet langer de 'man van haar dromen' is. Er loopt veel spaak in hun relatie en de man, naïef als hij is, denkt dat zijn vrouw nog altijd van hem houdt. Maar hij is ook open-minded en nodigt uiteindelijk zijn concurrent uit voor een avondmaal. Als zijn vrouw dan onder tafel verdwijnt om haar minnaar te bevredigen, denkt hij dat ze zich verstopt uit schaamte.

Het komisch duo mengt realisme met sprookjesachtige taferelen en wisselt onverstoorbaar af tussen intimistische stilte en dynamische uitspattingen. Zoals de meeste voorstellingen van de broers Walschaerts gaat het ook dit keer weer over romantiek, maar ze blijven verrassen. Je moet er maar op komen om een hele scène te spelen met een paar witte hakken en twee paar cowboylaarzen. De testosteron druipt van het podium wanneer de vrouw haar minnaar verleidt, maar daar komt een abrupt einde aan wanneer de man waarmee ze getrouwd is tevoorschijn komt. De manier waarop Mich de schoenen verplaatst en beweegt zegt genoeg over het hele schouwspel, maar laat tegelijkertijd veel ruimte voor fantasie. En daar draait de hele show van Raf en Mich Walschaerts op: een sobere podiumsetting maar sterke acteerprestaties van beide broers, waarbij het suggestieve niet ver weg is.

Op meerdere momenten kruipen ze in elkanders huid en zie je de ene articuleren en hoor je de andere spreken met vervormde stem. Mich gedraagt zich dan als de prinses (met een hoog opgetrokken en piepende stem van Raf) en Raf als de stoere prins van haar leven (met een zware en bombastische stem van Mich). Een eenvoudig maar heel bekoorlijk staaltje theater.

De rode draad van liefdesverdriet wordt aangevuld met muzikale hoogstandjes. Want de broers kunnen niet alleen goed acteren, ze kunnen ook goed musiceren. De muziek schept direct een sfeer en blijft altijd sober, oprecht en soms heel intiem. Vlaamse blues op en top. En komisch bij momenten ook. Zo begint Mich op het einde van een lied door één van zijn neusgaten blokfluit te spelen en loopt hij rood op wanneer hij allerlei nachtelijke geluiden probeert te imiteren. Ook Raf laat niet na om zotte toeren uit te halen. Terwijl hij gitaar speelt, gaat hij met zijn zitvlak de pianotoetsen af om de emotionele uitspattingen van de gedupeerde man te begeleiden.

Politiek is eveneens niet ver weg. Het lied 'Vol is vol' bevat een duidelijke sneer naar het Vlaams Belang. Wat begint bij een verkeerde levering van worsten (bruine in plaats van witte worsten) aan een beenhouwer die zich op dat moment in café de Vlaamse Leeuw bevindt, eindigt met de uitspraak tot zijn vrouw aan de telefoon "Gooi de bruine buiten!" en een zetel in het parlement.

De voorstelling boeit van het begin tot het einde en je gaat achteraf met pijnlijke lachspieren naar huis. Veni, vidi, vici. Een lach en een traan. De Walschaerts slagen er iedere keer in. Mis dus zeker ook Spaak niet.

Gezien op 10 mei in de Arenbergschouwburg, Antwerpen. Extra voorstellingen in januari! Je kan het concertverslag ook lezen op damusic.

7 maanden cel voor overvaller die ex stalkte

2005-05-11T18:23:00.000+02:00

7 maanden cel voor overvaller die ex stalkte

Herman J., die eerder al veroordeeld werd voor het plegen van overvallen op nachtwinkels, krijgt in verzet zeven maanden cel voor het stalken van zijn ex-vrouw. Dat heeft de correctionele rechtbank van Antwerpen woensdag beslist.

De rechter noemde de feiten ernstig. "Stalking bij de beëindiging van een relatie bemoeilijkt het verwerkingsproces", zei de rechter. Herman werd eerder bij verstek veroordeeld tot tien maanden en krijgt in verzet dus een strafvermindering van drie maanden. De belaagde ex-vrouw Inge N., krijgt provisioneel één euro schadevergoeding. Haar advocate had 2.500 euro gevraagd.

Herman J. zelf had zich uit de gevangenis laten overbrengen, maar bleef liever in de amigo van het justitiepaleis zitten. "Hij wenst niet naar boven te komen", deelde zijn advocaat Kris Luyckx mee.

(Met dank aan Jan Heuvelmans - Pagia)

Drugs bij perziken in blik

2005-05-11T18:19:00.000+02:00

Drugs zaten achter perziken in blik voor bij de Chinees

Woensdag veroordeelde de correctionele rechtbank van Antwerpen Willy V.d.P. (65, uit Schilde) en de Nederlander Franciscus v.R. (62, uit Rotterdam) elk tot vijf jaar cel, met uitstel voor het gedeelte dat ze nog niet in voorhechtenis hebben doorgebracht. Ze werden schuldig bevonden aan het smokkelen van vloeistoffen voor de aanmaak van xtc-pillen. Die zaten verborgen achter enkele rijen perziken in blik uit China. Beiden moeten ook een boete van bijna 50.000 euro ophoesten. Met haar uitspraak volgde de rechtbank de vordering van het openbaar ministerie.

Het feit dat de perziken drie keer meer kostten dan de gemiddelde marktprijs maakte de invoer van de perziken verdacht, oordeelde de rechter. Na onderzoek van de telefoonlijn van Willy bleek dat de man meermaals naar Singapore had gebeld, waar hij de aanmaakstoffen voor xtc bestelde. Dat bleek ook uit een typlint uit zijn schrijfmachine, waaruit afgeleid kon worden dat hij de vloeistoffen per brief had besteld. Franciscus, groothandelaar in voedingsstoffen, zou de container met perziken leveren aan Chinese restaurants.

De douane en de politie onderschepten de lading op 5 december 2000 in de Antwerpse haven. De container uit China bevatte 5.016 kilo PMK en 1.770 kilo BMK, goed voor de aanmaak van 45 miljoen xtc-pillen.

De twee hebben altijd alles ontkend en zegden dat ze het slachtoffer werden van gesjoemel bij de douane.

(Met dank aan Jan Heuvelmans - Pagia)

In de ban van Luka Bloom

2005-05-07T16:18:00.000+02:00

Geslaagde voorstelling van nieuwe cd

BRUSSEL - De Ierse singer-songwriter Luka Bloom stond donderdagavond helemaal alleen op het podium van de uitverkochte Ancienne Belgique, maar hij wist zijn publiek meer dan ooit te bekoren. Het concert was ook ineens de voorstelling van zijn nieuwe cd in ons land. 'Innocence' bevat een aantal pareltjes om kippenvel van te krijgen.

Iedereen zal vermoedelijk al wel overtuigd zijn van het kunnen van Luka Bloom, maar toch doet hij het weer iedere keer opnieuw. Hij weet zijn publiek in te palmen als geen ander. De vrolijke veertiger met zijn vlotte babbel – binnen twee weken wordt hij vijftig, tot groot ongenoegen van de man zelf – deed zijn publiek meermaals in de lach schieten. Bij ieder lied had hij een uitleg klaar, wat het intieme karakter van zijn concert nog meer in de verf zette. Het is een plezier om hem bezig te horen en te zien, zijn warme stem en dynamisch gitaarspel blijven je zelfs dagen achtervolgen.

Luka Bloom zingt niet zomaar iets, zijn teksten gaan diep. Maar, zegt hij: "Sometimes words aren’t enough", en dus schrijft Bloom ook instrumentale stukken, zoals 'Peace On Earth', dat hij schreef toen hij de beelden van de gijzeling in Beslan op televisie zag. Zijn instrumentale stukken zijn simpel en herkenbaar, maar ze raken je als je weet welke gevoelens er achter zitten. In 'No Matter Where You Go, There You Are' zingt Bloom over de lotgevallen van een Algerijnse vriend die emigreerde naar Ierland. Hij haalde 'City Of Chicago' terug boven op zijn nieuwe cd, een nummer dat hij in 1984 schreef over de massale emigratie van Ieren naar de VS. Over de Europese uitbreiding had Bloom ook iets zeggen: "I instantly realized there were about 70 million more people for me to sing to without needing a visa!". Maar dat was niet de reden om een nieuw nummer aan de uitbreiding te wijden. 'Gipsy Music' is vooral een eerbetoon aan de Oost-Europese muziek. Er kwamen nog verschillende innemende songs uit het nieuwe album aan bod, waaronder het titelnummer 'Innocence', waarover Bloom zei: "What’s the important thing to hold on to, apart from you teeth and you hair? The answer that came to me was innocence".

Maar Bloom vergat ook zijn oudere nummers niet. Bij 'Sunny Sailor Boy'’ mocht het publiek uit volle borst meezingen. Het schitterende 'I’m Not At War With Anyone'’, over de oorlog in Irak, liet het publiek achter met een krop in de keel. Bloom kwam met maar liefst zes bisnummers terug, waaronder zijn versie van de raphit 'I Need Love'. En de krop? Die bleef in mijn keel zitten…

Gezien op 5 mei in de Ancienne Belgique (AB), Brussel . Je kan het concertverslag ook lezen op damusic, waar je tevens een biografie van Luka Bloom vindt.

Biografie Habib Koité

2005-05-06T14:57:00.000+02:00

Het West-Afrikaanse land Mali zit vol verrassingen. Eén daarvan is Habib Koité. Hij werd geboren in 1958 uit een familie van traditionele muzikanten en begon gitaar te spelen om zijn moeder te kunnen begeleiden bij het zingen. "Nobody really taught me how to sing or to play the guitar", zegt Habib Koité. "I watched my parents, and it washed off on me." Koité leek voorbestemd voor een carrière als ingenieur, maar op aandringen van zijn oom schreef hij zich in aan het National Institute of Arts in Bamako, waar hij in 1982 (na vier jaar) afstudeerde en les ging geven. In die periode speelde hij samen met grote Malinese namen zoals Kélétigui Diabaté (balafon, een West-Afrikaanse marimba) - die nu deel uitmaakt van zijn band - en Toumani Diabaté (kora, een West-Afrikaanse harp).

In 1988, op 30-jarige leeftijd, vormde hij zijn huidige groep Bamada, waarmee hij uitgebreid doorheen Mali tourde. Deze naam is een bijnaam voor de inwoners van de hoofdstad van Mali, Bamako, en wordt vrij vertaald als 'in de mond van de krokodil'.

Habib koité brengt verschillende Malinese muziekstijlen samen. "I'm curious about all the music in the world, but I make music from Mali. In my country, we have so many beautiful rhythms and melodies. Many villages and communities have their own kind of music. Usually, Malian musicians play only their own ethnic music, but me, I go everywhere. My job is to take all these traditions and to make something with them, to use them in my music."

Habib Koité heeft ook een aparte gitaartechniek. "My way to play traditional music is to adapt the sounds of the traditional instruments from Mali through my acoustic guitar", zegt hij daarover. Koité tracht in zijn gitaarspel de klank van de traditionele instrumenten n'goni (een viersnarige luit) en kora te benaderen. "A good kora player can often make you think you are hearing two or three instruments at the same time." Zijn zangstijl is ingetogen en intiem, met gevarieerde ritmes en melodieën.

In 1991 sleepten Habib Koité & Bamada de eerste prijs in de wacht van het Perpignan Voxpole Festival in Frankrijk. Zo kregen ze de kans om een single op te nemen, 'Cigarette A Bana' (wat 'gedaan met roken' betekent). Het werd een hit in West-Afrika. Dat succes leidde in 1995 tot een eerste album, 'Muso Ko', dat internationaal goed scoorde. De manager van Koité is trouwens een landgenoot van ons, namelijk Michel De Bock.

In 1998 verscheen zijn tweede cd, 'Ma Ya'. Hierover zegt hij: "The album was meant to be a musical voyage through Mali. I give myself the freedom to move from one rhythm to another". Die visie vind je op al zijn cd's terug.

In 2001 bracht hij een derde cd uit, 'Baro'. Die cd was nogmaals een uiting van het virtuoze gitaarspel van Koité. Zijn arrangementen weerspiegelen eeuwen van Malinese traditie, terwijl hij er subtiel Westerse invloeden inbrengt. 'Baro' bevat zelfs een nieuwe versie van Koité's eerste hit 'Cigarette A Bana'.

In 2003 bracht hij een live-cd uit, 'Fôly!', samengesteld met live-opnames uit 2001 en 2002.

Deze biografie staat ook op damusic. Habib Koité speelt op vrijdag 27 mei in De Roma, Borgerhout.

Lokaal bosbeheer in Nicaragua

2005-05-05T11:33:00.000+02:00

Mijn eindverhandeling van Politieke en Sociale Wetenschappen (richting Internationale Politiek), waarmee ik vorig jaar aan de UA afstudeerde, staat nu op de webstek van USOS, de organisatie die mijn studiereis naar Nicaragua mogelijk maakte. Hieronder volgt een korte samenvatting.

Samenvatting:

Het concept van ontwikkeling stond de laatste dertig jaar grondig ter discussie. Er ontstond een nieuwe visie, die de dominante economische benadering van ontwikkeling naar de achtergrond verdrong. De traditionele economische opvatting stelde ontwikkeling gelijk aan economische ontwikkeling. Vandaag is ontwikkeling meer dan dat en wordt het gedefinieerd als een multidimensioneel concept dat bestaat uit een economische, ecologische en sociaal-politieke dimensie. In dit verband spreekt men ook wel over 'duurzame ontwikkeling'. Een nieuwe definitie van ontwikkeling impliceert natuurlijk een herbezinning van het beleidsdomein van de ontwikkelingssamenwerking. De tendens naar meer duurzame ontwikkeling is dan ook zichtbaar in het internationaal, nationaal en lokaal ontwikkelingsbeleid.

Het doel van mijn eindverhandeling is om een zo goed mogelijk beeld te schetsen van de ecologische dimensie van ontwikkeling. Eerst behandel ik het beleid van de internationale gemeenschap, meer bepaald van de Verenigde Naties en de Wereldbank. Beide actoren zijn namelijk belangrijke spelers op het gebied van internationale ontwikkelingssamenwerking. Vervolgens zoekt een casestudie een antwoord op de volgende onderzoeksvraag: hoe vertaalt de internationale consensus en het van daaruit gedefinieerde internationale beleid zich nu op het lokaal niveau, waar een belangrijk deel van de ecologische ontwikkelingsproblematiek plaatsvindt en opgelost dient te worden?

De casestudie handelt over lokaal bosbeheer in Bonanza, een rurale gemeente in Nicaragua, en is gebaseerd op eigen veldonderzoek, dat ik voerde tijdens de maanden juli, augustus en september van 2003, in samenwerking met VLIR, USOS en Nitlapán. Het is een beschrijvende studie van verscheidene relevante lokale, nationale en internationale actoren en hun positie ten opzichte van het ontbossingsproces in Bonanza. De studie toont aan dat de internationale gemeenschap – meer bepaald de Verenigde Naties, de Wereldbank en de Duitse ontwikkelingsagentschappen GTZ en DED – prominent aanwezig is in Bonanza (vaak via nationale overheidsinstellingen) om haar belang inzake ecologische ontwikkeling te verdedigen. Bonanza is een vrij unieke casus, vermits de combinatie van verschillende factoren ervoor zorgt dat de gemeentelijke autoriteiten relatief veel interesse tonen voor de ecologische functie van bossen. De lokale overheid van Bonanza moet echter ook rekening houden met de economische en sociale noden van haar inwoners, alsook met de economische belangen van de nationale overheid, zodat deze laatstgenoemde dimensies van ontwikkeling vaak primeren op de ecologische dimensie. De internationale gemeenschap wordt hierdoor belemmerd in haar streven naar een duurzame ecologische toekomst, die gezien de lokale, nationale en zelfs internationale omstandigheden niet gemakkelijk te bereiken is.

Gadeyne, J. (2004), 'Lokaal bosbeheer in Nicaragua in de context van internationale samenwerking. Casestudie: Bonanza', Universiteit Antwerpen, 104 p.

Europa in onze achtertuin

2005-04-30T15:19:00.000+02:00

Europa heeft een invloed op ons dagelijks leven, maar slechts weinig burgers beseffen dat. Er valt en hoeft ook niet één schuldige aangeduid te worden. Burgers tonen minder politieke interesse in Europa; nationale regeringen vermelden nauwelijks Europa - en als ze het doen, vaak met een negatieve bijklank (zo zei Steve Stevaert (sp.a) vandaag nog: "Af en toe doet Europa ook iets goed"); de media schenken weinig aandacht aan Europa; en de Europese Unie zelf... die moet met een betere communicatiestrategie naar buiten komen.

De meerderheid van nationale wetgeving vloeit voort uit Europese regelgeving. Het is een technische materie (ook al omdat europarlementsleden minder rekening moeten houden met de dynamiek tussen regering en oppositie en zich beter kunnen toeleggen op de merites van het wetsvoorstel an sich), maar uiteindelijk belandt die wetgeving wel op ons bord. Veilig voedsel, milieubescherming, één markt,... Het zijn maar enkele voorbeelden. "What has Europe ever done for us?" Veel! Kijk maar eens op de website die European Movement in elkaar heeft gestoken.

Europa is voor velen een ver-van-mijn-bed-show, hoewel het voor de Belgen letterlijk in hun achtertuin ligt. Hoe moet het zijn voor de Polen, die niet 'even' naar Brussel kunnen gaan? De plenaire zitting mag dan plaatsvinden in Straatsburg (Frankrijk), het Europees Parlement zit het meeste van zijn tijd uit in Brussel. Daar broeit en bloeit de Europese politiek en worden allerlei voorstellen bekokstoofd. Daar wemelt het van belangengroepen die de Europese wetgevers willen beïnvloeden. En al dat 'lekkers' ligt maar 40 minuten van Antwerpen met de trein. Jawadde, de Europese regelgeving wordt in de Belgische achtertuin gemaakt!

Een Europees wetsvoorstel waar momenteel veel rond te doen is, maar waar de meesten onder jullie waarschijnlijk nog niet van gehoord hebben, is REACH (Registration, Evaluation and Authorization of Chemicals). Het belangt iedereen aan, want chemische stoffen zitten overal: in je make-up, je huishoudproducten, je deodorant, je televisietoestel,... Een leuke site hieromtrent werd ineengestoken door BEUC, de Europese koepel van consumentenorganisaties: Chemical Cocktail. Op deze site kom je te weten welke chemische stoffen je het leven zuur kunnen maken.

Wat houdt REACH nu juist in? Het wil zo'n 30.000 chemische stoffen registreren. De overgrote meerderheid van de chemische producten die zich nu op de Europese markt bevinden, is immers nog nooit op haar inherente eigenschappen en risico's getest, waardoor deze stoffen een bedreiging vormen voor de gezondheid van consumenten en arbeiders en voor het milieu. Een chemisch beleid is dus noodzakelijk, over de vorm van dat beleid wordt nu druk gediscussieerd in het Europees Parlement.

En ik? Ik gedraag me als een nieuwsgierige journaliste die al dat 'lekkers' onderzoekt!

Overvaller stalkte ex uit liefde

2005-04-30T13:00:00.000+02:00

Overvaller stalkte ex uit liefde

ANTWERPEN - Vrijdag stond Herman J., die momenteel een celstraf van vier jaar uitzit voor het plegen van overvallen op nachtwinkels, in de Antwerpse rechtbank oog in oog met zijn bijna ex-vrouw Inge N. Zij had klacht tegen hem ingediend wegens stalking. Hij kreeg hiervoor al eens tien maanden bij verstek, maar tekende verzet aan. "Hij hield van haar, maar voelde zich verwaarloosd", pleitte een vurige Erica Caluwaerts. Het openbaar ministerie vroeg de bevestiging van het verstekvonnis.

Herman J. is geen onbekende voor het gerecht. Vorige maand veroordeelde de Antwerpse strafrechter hem tot vier jaar effectieve celstraf voor het plegen van twee overvallen op nachtwinkels in Edegem en Kontich. Vrijdag stond hij terug voor de correctionele rechtbank van Antwerpen, dit keer na een klacht wegens het stalken van zijn bijna ex-echtgenote. Volgens het parket spraken de feiten voor zich: "Het is duidelijk dat hij zijn vrouw op allerlei manieren heeft belaagd, onder meer via sms-berichten, brieven en achtervolgingen." Luc Festraets vroeg dan ook de bevestiging van de eerder opgelegde celstraf van tien maanden.

De tegenpartij zag een zekere ambiguïteit in het verloop van de feiten. "Herman J. en zijn echtgenote waren ruim elf jaar samen, zijn nog steeds gehuwd en hebben samen een kind. Dat brengt verplichtingen van trouw met zich mee, maar mijn cliënt vroeg teveel aandacht van zijn vrouw", stelde de advocate van Herman J. Ze sprak daarom ook liever over "een soort stalking".

"Hij hield van haar, maar voelde zich afgewezen en verwaarloosd. De brieven en sms-berichten die hij naar zijn echtgenote stuurde, spreken zijn liefde voor haar uit", vervolgde de tegenpartij. Ze vroeg dan ook rekening te houden met de aard van stalking en mild te zijn in het vonnis over haar cliënt. De man zit immers al een straf uit en kan, gezien zijn gerechtelijk verleden, niet meer rekenen op enige gunst zoals uitstel, laat staan opschorting.

De burgerlijke partij repliceerde dat de echtscheiding van het koppel wel degelijk afgerond is en dat volgende week enkel nog de ondertekening volgt. De advocate van Inge N. pleitte ook dat het psychologisch verslag van Herman J. een vijandige persoon laat zien. "Mijn cliënte heeft een trauma overgehouden aan de feiten en heeft schrik dat hij terug voor de deur zal staan als hij vrijkomt", aldus de burgerlijke partij. Ze eiste voor haar cliënte een schadevergoeding van 2.500 euro.

De uitspraak volgt op woensdag 11 mei.

(Met dank aan Jan Heuvelmans - Pagia)

Biografie Luka Bloom

2005-04-29T14:52:00.000+02:00

Globetrotter Luka Bloom (zijn echte naam is Barry Moore) kwam in 1955 ter wereld in een muzikaal Iers gezin. In 1969, op 14-jarige leeftijd, ging hij voor het eerst op tournee met zijn oudere broer, de legendarische Christy Moore. Onder eigen naam maakte hij de albums 'The Treaty Stone', 'In Groningen' en 'No Heroes'. Vanaf het eerste album bracht hij overwegend eigen materiaal, iets wat hij nu nog altijd doet. In 1987 vertrok Barry naar de VS en keerde terug als Luka Bloom, wat in 1988 resulteert in het album 'Luka Bloom'. In de VS speelde hij samen met oa The Pogues, The Dixie Chicks, Hothouse Flowers en The Cowboy Junkies. Hij ging onder contract bij Warner Music in Los Angeles en maakte bij Reprise Records de platen 'Riverside', 'The Acoustic Motorbike' en 'Turf'.

In 1997 zag 'Salty Heaven' het daglicht in Birr Co Offaly. Geïnspireerd door Ani di Franco begon hij zelf in te staan voor het produceren van zijn muziek, op zijn manier, wanneer hij het wou en uitgebracht door zijn mensen. 2000 was het jaar van 'Keeper Of The Flame', een eclectische coverplaat.

In 2001 richtte hij Big Sky Records op en bracht 'The Barry Moore Years' uit, waarop liedjes van voor 1987 verzameld werden. Daarnaast kwam ook 'Between The Mountain and The Moon' uit, een album met nieuw materiaal. 'Amsterdam', een album uit 2003, bevatte dan weer een opname van een optreden in Theater Carré in de gelijknamige stad. In 2004 kwamen de slapelozen aan hun trekken met de negen liedjes op 'Before Sleep Comes'.

Zijn laatste album 'Innocence' dateert van dit jaar, en bevat 11 nieuwe liedjes plus één traditional. De thema's zijn uiteenlopend, gaande van de lente (Primavera, geïnspireerd door de schitterende fado-zangeres Mariza), zomer, over emigratie en immigratie, tot onschuld, de pijn van het afscheid en natuurverschijnselen zoals de tsunami van vorig jaar en het passeren van Venus voorbij de zon. Zelf zegt hij over dit album: "Het verhaal achter deze cd is interessant en anders. Het leven is een eindeloze stroom uitdagingen, en voor deze zanger is het belangrijkste ingrediënt om zich aan vast te houden onze onschuld en verbazing over de wereld."

Deze biografie staat ook op damusic.

Interview Saïd El Khadraoui

2005-04-24T21:32:00.000+02:00

'De grondwet zal Europa dichter bij de mensen brengen'

Sp.a-europarlementslid Saïd El Khadraoui ziet toekomst positief

Met zijn 29 jaar is hij één van de jongste van de 732 leden van het Europees Parlement. Toch heeft Saïd El Khadraoui het gevoel dat hij, ook al is hij één van de velen, het verschil kan maken. "En de macht van het Europees Parlement zal nog groeien als de grondwet er komt." Een gesprek over de toekomst van Europa, de relatie met de burger, de internationale handel en het buitenlands beleid van de Europese Unie. Eén ding is duidelijk: voor El Khadraoui kan Europa alleen nog maar beter en sterker worden.

'GRONDWET GEEFT ONS MEER MACHT'

Wat is jouw taak als europarlementariër?
Wij zitten met 732 man in het Europees Parlement, dus kunnen we zeker niet alles samen bespreken. Elk parlementslid zit daarom in een commissie waar het voorbereidende werk wordt gedaan. Ik zetel bijvoorbeeld in de commissie Transport en Toerisme. Transport is een erg belangrijk thema voor ons omdat Europa daar al veel over te zeggen heeft en het Parlement er mee over kan beslissen. In die commissie bestuderen we bijvoorbeeld treinverkeer, luchtvervoer en havens, maar ook mobiliteit in de ruime zin.
Verder ben ik plaatsvervanger in de commissie Internationale Handel, waar we onder andere de besprekingen binnen de Wereldhandelsorganisatie opvolgen en vrijhandelsakkoorden tussen de EU en landen – of groepen van landen – voorbereiden.
We zitten ook allemaal in een delegatie waar we de relaties tussen de EU en bepaalde landen bestuderen. Ik ben lid van de delegatie voor de zuidelijke Kaukasus. Om de twee maanden steken we de hoofden bijeen om te praten over Georgië, Azerbeidjan en Armenië. Wat gebeurt er in dat land? Hoe is de economische en politieke situatie ginder? En één keer om de twee jaar gaan we ook ter plaatse een kijkje nemen.

Je zetelt dus als plaatsvervanger in de commissie Internationale Handel. Dat is nochtans een beleidsdomein waar het Europees Parlement weinig over te zeggen heeft.
Het is inderdaad zo dat de commissie Internationale Handel van het Europees Parlement niet heel veel te zeggen heeft. Voorlopig toch, want als de Europese grondwet van kracht wordt, krijgen we ook bij handelsakkoorden medebeslissingsmacht. We zullen dan effectief mee kunnen beslissen over de handelsakkoorden die de Europese Commissie sluit. Op dit ogenblik is dat nog niet het geval en worden we – laten we zeggen – goed geïnformeerd, kunnen we mee debatteren, kunnen we proberen de Europese Commissie te beïnvloeden en stellen we heel veel vragen. Maar eigenlijk geven we nu vooral adviezen. Op dat vlak hebben we dus minder effectieve macht. Het is wel zo dat de huidige eurocommissaris Mandelson al probeert te anticiperen op wat er in de toekomst zal veranderen en al heel veel rekening houdt met wat wij in het Parlement zeggen.

Zal de grondwet veel veranderen voor het Europees Parlement?
De grondwet zal er voor zorgen dat men meer rekening moet houden met het Europees Parlement, omdat meer beleidsdomeinen onder de medebeslissingsprocedure zullen vallen. Dat wil zeggen dat het Parlement op meer beleidsdomeinen wetgevende bevoegdheid zal krijgen. In de grondwet staan een stuk of tien domeinen opgesomd, waaronder internationale handel. Voor transport is dat vandaag al het geval. De Europese Commissie doet een voorstel en wij bespreken dat in het Europees Parlement. We proberen het aan te passen, te verbeteren, uit te breiden enzovoort. De Raad van Ministers, die de lidstaten vertegenwoordigt, doet dat ook. Uiteindelijk moeten die drie instellingen – de Europese Commissie, de Raad van Ministers en het Europees Parlement – samen een akkoord bereiken over de Europese wet. Het is alleszins een verbetering, we gaan er op vooruit.
Op budgettair vlak zullen we als Parlement ook veel meer te zeggen hebben. Dat is natuurlijk heel belangrijk: waar gaat het Europese geld naartoe en onder welke voorwaarden. Ook op dat gebied geeft de grondwet meer macht aan het Parlement. Vandaag hebben we al veel te zeggen over de niet-verplichte uitgaven van de begroting, maar dat is eigenlijk maar de helft van het hele budget.

DEMOCRATISCH DEFICIT

Heeft de Europese Unie te kampen met een democratisch deficit?
Wel, je moet weten waar we vandaan komen. De EU is ontstaan na de Tweede Wereldoorlog, toen zes landen beslisten om hun kolen- en staalindustrie gemeenschappelijk te beheren. De EGKS (Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal – nvdr) is vandaag uitgegroeid tot een Unie van vijfentwintig landen, die bevoegd is over veel meer beleidsdomeinen dan enkel kolen en staal. En het evolueert nog. De grondwet zal Europa op het gebied van buitenlandse politiek, meer slagkracht geven en andere beleidsdomeinen zullen geleidelijk belangrijker worden, bijvoorbeeld asiel, migratie en veiligheid. Gelukkig besefte men ook dat er een democratisch orgaan, zoals een parlement, nodig was om de stem van het volk te vertegenwoordigen. Eind jaren zeventig, toen het werd opgericht, was het Europees Parlement een praatbarak. Het had weinig bevoegdheden en kon over niets meebeslissen. Vandaag is dat al niet meer zo. Voor milieu en transport is er bijvoorbeeld de medebeslissingsprocedure, waardoor het Europees Parlement een écht parlement is dat goed werkt.
Als europarlementslid heb ik het gevoel dat je als individu in het Europees Parlement veel meer kan bereiken dan in een nationaal parlement. In een nationaal parlement heb je immers veel meer het spel tussen meerderheid en oppositie, waarbij je als oppositielid het voorstel van de meerderheid automatisch slecht vindt en omgekeerd. Wij hebben dat niet. Wij beoordelen de voorstellen van de Europese Commissie op hun merites. Als het een goed voorstel is, zullen we het steunen, al dan niet met nog wat kleine aanpassingen en toevoegingen. Als het een slecht voorstel is, zullen we dat ook heel luid zeggen en zullen we proberen het weg te stemmen of zodanig te veranderen dat het voor ons aanvaardbaar is. Geen enkele fractie in het Europees Parlement heeft een meerderheid, dus moet je voortdurend coalities maken en compromissen sluiten. Dat is een heel andere manier van werken.

Kan je je als europarlementariër onderscheiden van de 731 andere parlementsleden?
Als je rapporteur of schaduwrapporteur bent, heb je heel veel te zeggen. Een rapporteur is een europarlementslid die een bepaald dossier voor de bevoegde parlementaire commissie van het begin tot het einde opvolgt. Hij is een aanspreekpunt voor veel mensen, bijvoorbeeld lobbygroepen. Als dat iemand van een andere fractie is, zullen wij de schaduwrapporteur aanduiden. Ik ben nu bijvoorbeeld schaduwrapporteur voor de sociaal-democratische fractie in het dossier van de rechten en plichten van treinpassagiers. Als een trein in de toekomst enorme vertraging heeft, die de schuld is van de treinmaatschappij, zal je als passagier een compensatie krijgen. We willen treinen ook toegankelijker maken voor gehandicapten enzovoort. In duizenden andere dossiers heb ik heel weinig te zeggen, maar in dat specifieke dossier heb ik heel veel te zeggen.

'GEBREK AAN COMMUNICATIE EN INFORMATIE'

De Europese bevolking weet nauwelijks waar de Europese Unie mee bezig is. Is er dan geen deficit van communicatie en informatie?
Er is inderdaad een probleem van communicatie, van uitleggen waar Europa mee bezig is en wat er allemaal beslist wordt. Dat moet dan ook één van de grote uitdagingen voor de toekomst zijn. We moeten op zoek gaan naar nieuwe manieren om de bevolking te betrekken bij wat er op het Europese niveau allemaal gebeurt. Maar je mag je daar ook niet te veel illusies over maken. Hoe minder concreet een bepaald voorstel is of als het pas effect op lange termijn heeft, hoe moeilijker het is om mensen hiervoor warm te maken. Als je in de gemeenteraad zit en je beslist om een straat te heraanleggen, dan weten de buurtbewoners waarover het gaat en willen ze hun mening daarover kwijt. Maar als we spreken over de rechten en plichten van treinpassagiers binnen vijf of zes jaar… Wie is daar mee bezig? Dat zijn de Bond van Trein-, Tram- en Busgebruikers, de vakbonden en de treinmaatschappijen. Dat zijn er ook veel, maar dat zijn de mensen die in eerste instantie geïnteresseerd zijn, ook al beslis je over iets dat heel veel impact heeft op bijna iedereen. Je kan de man in de straat moeilijk warm maken om mee te beslissen over iets dat vrij technisch is en ver van zijn bed staat. Je kan met hem wel discussiëren over het principe, maar moeilijker over hoe dat principe concreet uitgevoerd moet worden.

Biedt de grondwet hiervoor een oplossing?
De Europese grondwet doet pogingen om Europa dichter bij de mensen te brengen, door het initiatiefrecht van de burgers te introduceren. Als een organisatie of beweging één miljoen handtekeningen kan verzamelen om een bepaald onderwerp op de agenda te zeggen, dan moet de Europese Commissie daar rekening mee houden en daar ook iets rond doen. Eén miljoen handtekeningen lijkt enorm veel, maar je mag niet vergeten dat Europa nu 425 miljoen inwoners telt. Ik kan me heel goed inbeelden dat milieu- of vakbewegingen in staat zijn zoveel mensen te mobiliseren. Het heeft hopelijk ook tot gevolg dat meer en meer organisaties zich op Europees niveau organiseren, zoals milieu- en vakbewegingen. Het initiatiefrecht zal hen aanzetten om meer samen te werken. De industrie is natuurlijk een stap voor, zij zijn vandaag al goed georganiseerd. Maar ik denk dat ook andere bewegingen zullen volgen, zeker wanneer de burgers en verenigingen beseffen dat Europa belangrijker wordt en ze zelf ook iets op de agenda kunnen plaatsen.

Hebben de media een taak te vervullen bij het informeren van de bevolking over de Europese Unie?
Dat is een verantwoordelijkheid die bij velen ligt. De diverse Europese instellingen – de Raad van Ministers, de Europese Commissie en het Europees Parlement – moeten proberen uit te leggen waar ze mee bezig zijn. Een individueel parlementslid heeft daar een rol in te spelen, maar de media ook. Ze moeten beseffen dat Europa steeds belangrijker wordt. Het is minder en minder de Belgische wetgever die fundamentele beslissingen neemt: het is niet meer de Wetstraat, maar het Schumanplein of de Wiertzstraat die belangrijker wordt. De media zeggen dat het allemaal nogal ingewikkeld is om uit te leggen. Dat is waar, maar als men van Europa een dagelijks of wekelijks nieuwsitem of rubriek zou maken, dan is dat al een stap in de goede richting. Wat is er deze week in de EU beslist of voorgesteld? Waar gaat de discussie over?
Anderzijds moet de Europese Commissie een beter communicatiebeleid voeren. Zij lanceert namelijk de wetsvoorstellen en ze moet achteraf, als het wetgeving geworden is, toezien op de uitvoering ervan, zoals een soort Europese regering. Als je nu iets van de Commissie hoort, dan is dat vaak een Engelstalige woordvoerder die in een grote persconferentiezaal een mededeling doet. De Europese Commissie zou zich in haar communicatie meer moeten aanpassen aan de lidstaten. Voor België zou er bijvoorbeeld een ‘mister Europe’ aangeduid moeten worden, een woordvoerder van de Commissie die de Belgische pers te woord staat. Na een tijd wordt dat een herkenbare figuur en zal je misschien meer over Europa lezen en horen.

BARROSO: 'NIET ECHT ONZE FAVORIETE KANDIDAAT'

Hoe staat jouw fractie in het Europees Parlement tegenover de nieuwe Commissie-Barroso?
Onze eerste reactie bij de aanstelling van Barroso was: is dat nu de man die Europa de volgende jaren in de goede richting gaat duwen? Hij was niet echt onze favoriete kandidaat, laten we het zo zeggen. Hij heeft ook Bush gesteund in zijn initiatief om Irak binnen te vallen. Er waren wel een aantal redenen om te zeggen dat het niet de beste man op die plaats was. En dan kwam hij af met een Commissie waar een aantal controversiële figuren in zaten. Wij hebben hem kunnen overtuigen om daar wat aan te veranderen. Toen stonden we vijf maanden verder en we hadden nog altijd geen Commissie. Dus hebben we beslist dat die Commissie nu haar job moest doen en wij zouden haar beoordelen op de concrete voorstellen die ze doet. Dat is nu aan het gebeuren

Kan je je vinden in de Lissabon-strategie van Barroso, die de nadruk legt op 'growth and jobs'?
Lissabon is een strategie om Europa dynamischer te maken op economisch vlak. Maar belangrijk is dat men daarin de nadruk legt op drie elementen: het economische, het sociale en het milieuaspect. Die drie elementen samen zijn de pijlers van het Europese beleid dat we willen voeren. We hadden in het begin schrik dat de commissie alleen met het economische aspect rekening zou houden, maar gelukkig heeft ze ook ingezien dat er een sociaal en milieuaspect is. In de laatste teksten die we gelezen hebben, wordt dat erkend door de Europese Commissie. In die zin is dat een stap vooruit, maar we wachten de concrete voorstellen af.

ÉÉN BLOK

In februari kwam president Bush naar België en maakte meteen werk van zijn charmeoffensief. Moet Europa zijn uitgestoken hand grijpen en mee op de kar van de Verenigde Staten springen?
We moeten durven toegeven dat we altijd veel aan de Verenigde Staten gehad hebben. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar ook daarna, zijn ze eigenlijk altijd onze natuurlijke partners geweest. Europa wil daarom nog altijd samenwerken. Maar we zien wel dat de Verenigde Staten, sinds het aantreden van Bush, een ander idee hebben dan Europa over wat een buitenlands beleid moet zijn. Zij spelen de gendarme van de wereld en willen hun visie zomaar opleggen zonder multilateraal overleg in de Verenigde Naties. Die eigengereide houding levert volgens mij meer gevaren op dan dat ze problemen oplost.
Toch heb ik de indruk dat de Republikeinse president ondertussen begrepen heeft dat hij de kar niet alleen kan trekken en dat hij onze steun nodig heeft. Daarom was hij allicht zo poeslief toen hij naar Brussel kwam. Hij probeert de brokken te lijmen.

Moeten we ons dan zomaar laten inpakken?
We moeten de uitgestoken hand aannemen, maar dan wel op een kritische manier. Ik heb immers niets tegen de Amerikanen an sich, maar wel tegen het huidige beleid van de president. Binnen enkele jaren wordt die vervangen. Laten we hopen dat dan een Democraat naar het Witte Huis verhuist. We moeten kortom duidelijk laten zien dat we willen samenwerken, ook op buitenlands vlak, maar dat ze wel naar ons moeten luisteren.

Naar wie moeten de Verenigde Staten dan luisteren? Tot dusver heeft de Europese Unie nog geen welomlijnd buitenlands beleid.
We moeten natuurlijk de hand in eigen boezem durven steken en toegeven dat we bijvoorbeeld over Irak geen eensluidend standpunt hadden. Dat maakt het natuurlijk des te moeilijker om invloed te hebben op de Verenigde Staten, die onze verdeeldheid handig aangrijpen om gewoon hun eigen wil te volgen. We moeten dus absoluut een gemeenschappelijk standpunt vormen op buitenlands vlak. In de grondwet staan een aantal artikels waardoor dat makkelijker zal worden, bijvoorbeeld de benoeming van een minister van Buitenlandse Zaken die ook een soort van administratie onder zich zal hebben. Waarschijnlijk zal Javier Solana die nieuwe minister worden. Met zijn ervaring en diplomatiek talent kan hij allicht de verschillende neuzen in één richting duwen en zorgen dat we met één woord spreken, niet alleen naar de VS maar ook naar probleemgebieden toe. We hebben dat nu al behoorlijk gedaan met Iran, waar Europa een positieve en constructieve rol gespeeld heeft. De VS lijken nu toch onze diplomatieke strategie te volgen. Dat is al een stap in de goede richting. Maar er is nog veel werk en het zal erg moeilijk worden. Eigenlijk kan een Europees buitenlands beleid pas echt goed lukken als Frankrijk en Groot-Brittannië hun zetel in de Veiligheidsraad afstaan aan de EU. Maar dat is nog niet voor morgen.

'LANDBOUWSUBSIDIES ZIJN EEN OUD ZEER'

Zelf ben je op buitenlands vlak de laatste maanden vooral bezig geweest met de handelsvoordelen voor de ontwikkelingslanden. Welke vernieuwingen hebben jullie aangebracht?
Het schema van algemene tariefpreferenties (SAP) aan ontwikkelingslanden bestaat al sinds 1971, maar het Europees Parlement heeft nu een herziening goedgekeurd. Eigenlijk is het gewoon een vereenvoudiging van de bestaande regeling. Wij willen die landen helpen door de invoertarieven voor hun exportproducten te beperken of af te schaffen. In bepaalde gevallen, als we het nultarief hanteren, zullen de landen wel aan een aantal vereisten moeten voldoen, bijvoorbeeld respect voor de mensenrechten. Als die landen een beter sociaal en milieubeleid voeren, kunnen wij daar ook van profiteren.

Voor belangrijke producten is de overgangstermijn vrij lang: pas in 2006 kunnen bananen van de lage invoerrechten genieten. Suiker en rijst zullen tegen 2009 geliberaliseerd zijn. Waarom zo lang wachten?
Eerst moeten landen zich kandidaat stellen en aan een aantal eisen voldoen en dan pas kunnen we de speciale rechten toekennen. De invoer van bananen, rijst en suiker is uitgesteld omdat de handel van die producten in Europa heel gevoelig ligt. Er zijn namelijk ook Europese landen die op die markt spelen. In België bijvoorbeeld zal de goedkope invoer van suiker zeker heel moeilijk verteerd worden. Onze boeren produceren nu suiker die ze aan drie keer de wereldmarktprijs verkopen. Als je dan plots alle deuren openzet voor suiker uit derdewereldlanden, komen de boeren hier massaal op straat.
We zullen dus een evenwicht moeten vinden tussen de Europese belangen en het idee om de ontwikkelingslanden te helpen. Het zal veel moeite vergen, maar tegen 2009 moeten de boeren de bittere pil doorgeslikt hebben. Het is normaal dat je daar overgangstermijnen voor instelt.

Zullen onze boeren er binnen vier jaar dan wel klaar voor zijn?
Het zal wel moeten. Er komt in ieder geval een hervorming van de suikerteelt. Er is heel wat discussie over hoe die hervorming er moet uitzien, maar iedereen is het er over eens dat er iets moet veranderen.

Geldt het nultarief ook wederzijds?
Nee, het geldt in eerste instantie voor de ontwikkelingslanden. De SAP is een uitzondering op de WTO-regels, die uitgaan van wederkerigheid. Onze regeling is duidelijk ten voordele van de ontwikkelingslanden, eenrichtingsverkeer dus. Los hiervan, kunnen er economische partnerschapsakkoorden gesloten worden, waar dan wel in detail wordt ingegaan op compensaties voor de Europese landen.

De EU kan dus ook haar graantje meepikken?
Ja, maar daar is niets verkeerds aan, dat is ook het idee van een gemeenschappelijke Europese markt. Meer handel op een eerlijke manier komt iedereen ten goede.

Werken de Europese landbouwsubsidies al deze inspanningen niet tegen? Als de EU hoge subsidies aan haar boeren blijft geven, zullen de ontwikkelingslanden hier nooit voet aan de grond krijgen.
De Europese landbouwsubsidies zijn een oud zeer. Ze zijn ontstaan in een periode van voedseltekort in de jaren veertig en vijftig. Vandaag beseft iedereen dat het systeem niet langer houdbaar is. In plaats van de productie te stimuleren, moeten we in de toekomst eerder het inkomen van de landbouwers ondersteunen en hen belonen als ze moeite doen voor een degelijk natuurbehoud. De ommekeer is bezig, maar zoals iedereen weet wordt de landbouw ondersteund door een belangrijke lobby en kan je dus zulke hervormingen niet van de ene dag op de andere realiseren.

Eline Vangeel & Josti Gadeyne

Het interview staat ook integraal op Politics.be.

Verhuis naar het 'vlinderpaleis'

2005-04-24T14:43:00.000+02:00

'Er gaan zaken verkeerd lopen'

Antwerpse rechtbankvoorzitter over de verhuis naar het 'vlinderpaleis'

ANTWERPEN - Binnenkort verhuizen de Antwerpse rechtbanken en andere juridische diensten die nu nog in het oude justitiepaleis aan de Britselei werken, naar het nieuwe gerechtshof aan de Bolivarplaats op het Zuid. De verhuis naar het 'vlinderpaleis' belooft niet zonder problemen te verlopen. Op de aanleg van het plein en de trap voor het gerechtsgebouw is het nog even wachten. Bovendien heeft men volgens Ivo Moyersoen, voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg van Antwerpen, een aantal kansen laten liggen.

"Op 1 juli krijgt Justitie de sleutel van het nieuwe gerechtsgebouw. Alleen de trap en het plein zullen dan nog niet klaar zijn. Maar het gebouw zal al wel toegankelijk zijn", zegt Moyersoen. Als er niets verkeerd loopt, beginnen op 1 juli de infrastructuurwerken binnen het nieuwe gebouw en nemen een aantal maanden later de rechtbanken er hun intrek.

Moyersoen hoopt de verhuisperiode zo kort mogelijk te houden. "Zes maanden is het maximum. Dat is de langste dagvaardingstermijn in de rechtbank van koophandel. Op 1 juni 2005 moeten wij de zekerheid hebben dat we op 1 juli kunnen beginnen verhuizen, zodat de eerste zittingen, o.a. die van de rechtbank van koophandel, er kunnen plaats vinden op 1 december 2005."

De verhuis zal niet zonder problemen verlopen, daar is Moyersoen vrij zeker van. "Er zullen technische zaken verkeerd lopen, maar we moeten in de eerste plaats de juridische problemen voorkomen of beperken. De enige juridische vertraging die de verhuis mag veroorzaken, is dat we in februari gedurende veertien dagen geen zaken vaststellen."

Volgens Moyersoen heeft men bij de bouw van het nieuwe gerechtshof een aantal kansen laten liggen: "Men had de hele wijk kunnen uitbouwen met kantoorgebouwen waarin, bijvoorbeeld, de politiediensten en een nieuwe gevangenis kunnen worden ondergebracht."

Ook de afstand tussen de rechtbank van eerste aanleg en het hof van beroep blijft te groot. Een oplossing zou zijn dat de kamer van inbeschuldigingstelling (KIB) mee naar het vlinderpaleis verhuist. "Advocaten moeten nu voortdurend over en weer lopen", zegt Moyersoen. "De gevangenis van Antwerpen ligt bovendien ook niet naast de deur." Tenslotte betreurt de voorzitter dat er geen parking voor het publiek komt. "Ook al een gemiste kans."

Het vlinderpaleis biedt echter ook voordelen. "Rechters zullen een eigen kantoor hebben of delen met een collega. In het oude justitiepaleis hebben ze geen bureau en werken ze doorgaans thuis", aldus Moyersoen.

In het nieuwe gerechtshof komt ook een permanent inwonende veiligheidsdienst. Er wordt een systeem van badges ingevoerd, dat een strikte ruimtelijke scheiding tussen publiek, personeel en aangehouden verdachten of beklaagden mogelijk maakt.

Er werd een voorlopige agenda uitgewerkt voor een verhuis in schuifjes. Vanaf 1 november verhuizen de rechtbank van koophandel, het vredegerecht, de arbeidsrechtbank en het auditoraat naar het nieuwe gerechtshof, waar ze op 1 december moeten kunnen zetelen. Vanaf 1 januari verhuist dan de politierechtbank. Als laatste verhuizen, vanaf 1 februari, de correctionele en burgerlijke kamers van de rechtbank van eerste aanleg, de jeugdrechtbank, de onderzoeksrechters, het openbaar ministerie en de balie. Zij zouden op 1 maart onder de nieuwe vlinderdaken moeten kunnen zetelen. Ook de bibliotheek, die eigendom is van en beheerd wordt door de balie, zal een nieuw onderkomen in het vlinderpaleis krijgen.

"Wat vandaag nog verspreid zit in acht gebouwen, zal vanaf volgend jaar dus geconcentreerd zijn in het nieuwe gerechtshof." Enkel de annex van de 'Dienst Overtuigingsstukken' van de griffie in de Sanderusstraat verhuist niet mee. Het hof van assisen blijft in zijn vertrouwde historische zaal zetelen in het oude gebouw. Na een opfrisbeurt zullen op termijn het hof van beroep en het arbeidshof, die vandaag in een gebouw aan de Waalse Kaai zetelen, hun intrek nemen in het oude paleis.

Als alles goed gaat, wordt het nieuwe gerechtshof in april 2006 feestelijk geopend, wanneer het plein afgewerkt is en er hopelijk al wat groen tussen de zes vingers van het 'vlindervleugeldakpaleis' groeit.

(Met dank aan Jan Heuvelmans - Pagia)

Stalkingzaak uitgesteld

2005-04-09T15:46:00.000+02:00

Stalkingzaak uitgesteld wegens 'verplichtingen in het buitenland'

ANTWERPEN - De correctionele rechtbank in Antwerpen moest vrijdag met tandengeknars toestaan dat de stalkingklacht van Inge N. tegen haar ex-man Herman J., die momenteel in de cel zit voor het plegen van overvallen op nachtwinkels, pas op 29 april behandeld wordt. Reden: de advocate van de gedupeerde ex-vrouw had via een confrater uitstel laten vragen wegens 'verplichtingen in het buitenland'. Dat gebeurt wel vaker in de vakantieperiode.

De zaak was eerder al eens uitgesteld, op vraag van Kris Luyckx, de advocaat van Herman J. Vrijdag was het de beurt aan Ilse Buyst, de advocate van de burgerlijke partij, om nogmaals een verdaging van de behandeling van de zaak te vragen. Ze had 'verplichtingen in het buitenland', liet ze weten. Ook meester Luyckx, die op de hoogte was van de vraag tot uitstel, had een medewerkster gestuurd om de nieuwe datum te noteren.
Herman J. zelf was niet aanwezig op de zitting: hij voelde zich ziekjes en had zich niet laten 'uithalen'. Zijn (bijna) ex-vrouw was er wel en ze was duidelijk opgelucht dat ze niet fysiek met hem geconfronteerd hoefde te worden.
Inge N. had in november 2003 klacht ingediend tegen haar ex-man. "Hij belde en sms'te me continu, viel mijn ouders lastig en bedreigde me op mijn werk. Ik durfde niet meer alleen buitenkomen, hij was tot alles in staat", zegt ze.
Herman J. is geen onbekende voor het gerecht. Hij zat al eens in de cel en vorige maand veroordeelde de Antwerpse strafrechter hem tot vier jaar effectieve celstraf voor het plegen van twee overvallen op nachtwinkels in Edegem en Kontich.

(Met dank aan Jan Heuvelmans - Pagia)

Stalking

2005-04-07T22:11:00.000+02:00

‘Ik wil mijn dochter een onbezorgde jeugd geven’

Ex van overvaller wil dat stalking stopt

ANTWERPEN - Vrijdag staat Herman J. (40) tegenover zijn bijna ex-vrouw (33) voor de Antwerpse strafrechter. Hij werd vorige maand tot vier jaar effectieve celstraf veroordeeld wegens het plegen van twee overvallen op nachtwinkels. Nu wordt hij beschuldigd van stalking. Hij kreeg hiervoor al tien maanden bij verstek, maar tekende verzet aan. Na een jarenlange haat-liefderelatie wil Inge N. hem het liefst uit haar leven en dat van hun kind zien verdwijnen: “Mij en mijn kind met rust laten, dat is al wat ik vraag.”

In november 2003 diende Inge klacht in tegen haar ex-man voor stalking. “Hij belde en sms’te me continu, viel mijn ouders lastig en bedreigde me op mijn werk.” Ze dook gedurende twee maanden onder met haar kind. Haar moeder werd in het ziekenhuis opgenomen met een depressie. “Ik durfde niet meer alleen buitenkomen, hij was tot alles in staat”, zegt Inge.

Herman J. is geen onbekende voor het gerecht. Hij zat al eens in de cel voor enkele gewapende overvallen en het dealen van drugs. Vanaf maart 2002 moest hij zeven maanden in voorarrest doorbrengen voor twee nieuwe overvallen op nachtwinkels in Edegem en Kontich, die hij samen met zijn vriend Rudy K. nog diezelfde maand had gepleegd. Hij werd bij verstek veroordeeld tot zes jaar effectieve celstraf, maar in verzet werd dat twee jaar minder. Rudy K. kreeg een gevangenisstraf van tien jaar.

Inge woonde het proces van haar bijna ex-man bij – in januari 2002 vroeg ze de echtscheiding aan – en stond versteld over de manier waarop zij en haar dochter door de verdediging werden gebruikt om strafvermindering te krijgen. “Het is een leugenaar. Hij beweert dat ons kind ziek was en dat hij relationele problemen had. Het kon hem niets schelen, hij heeft nooit naar onze dochter omgekeken. Hoe kan je je kind graag zien als je haar moeder bedreigt?” Na zijn werkongeval in februari 2001 begon hij terug drugs te nemen. “Op een keer vond ik twaalf spuiten tussen de vuilnis. En hij gebruikte drugs waar ons kind bij was”, aldus Inge.

“Na zijn vrijlating in oktober 2002 begon pas de echte hel”, vertelt ze. “Hij trok terug bij me in, in afwachting van een oplossing.” Sinds januari 2002, de maand waarin Inge de echtscheiding aanvroeg, woonden ze apart. Zij was toen gaan lopen met haar dochter van vijf maanden oud.

Na een week liep het alweer uit de hand. “Hij was niets veranderd en werd terug agressief.” De vader van Herman J. had haar nochtans gewaarschuwd. “Zijn vader zei tegen me: ‘Inge, begin een nieuw leven met je dochter en loop er nu niet meer in. Al wat uit de mond van Herman komt is vergif’.”

Inge durfde niet meer naar huis gaan en stapte naar de politie om hem buiten te laten zetten, maar de vogel was al gaan vliegen. “Heel het appartement rook naar gas. Kort daarvoor had hij nog een sms gestuurd: ‘dat gaat nogal een knal geven’.”

“Er ging geen week voorbij of hij had me gezien”, zegt Inge. “Hij achtervolgde me met verschillende auto’s. Hij zei steeds dat ik ogen op mijn rug moest hebben en dat hij niets te verliezen had. Ik hing dekens voor de vensters zodat hij niet kon zien dat er licht brandde en ik heb zelfs overwogen om een wapen te kopen.”

Herman J. voelde zich het vijfde wiel aan de wagen na de geboorte van hun dochtertje. “Dat kon hij blijkbaar niet aan, hij wilde altijd op de eerste plaats komen. Herman zag zich als het grootste slachtoffer van de maatschappij”, vertelt de jonge moeder. Het psychologisch verslag over hem wijst ook in die richting. De psychiater heeft het over een ziekelijke zucht naar grandeur en bewondering. Hij kent geen schuld- of empathische gevoelens en is chronisch instabiel. “De ene keer zei hij dat hij me graag zag, de andere keer schold hij me uit voor vuile hoer.”

“Ik heb echt schrik van hem. Na drie jaar stalking ben ik volledig op, zowel mentaal als lichamelijk”, zegt Inge. “Het enige wat ik wil is mijn dochter een onbezorgde en liefdevolle jeugd geven zonder steeds ogen op mijn rug te moeten hebben.”

Als voorwaarde voor een EOT (echtscheiding met onderlinge toestemming) wil Herman J. dat zijn ex het achterstallige onderhoudsgeld, dat hij tot op heden nog nooit heeft betaald, kwijtscheldt. “Dat is het zoveelste bewijs van hoever zijn vaderliefde gaat”, zegt ze. Inge zelf vraagt één euro morele schadevergoeding. “Ik ben door dit alles enorm aangeslagen, mijn leven is volledig ontwricht.”

De haat-liefderelatie tussen Herman en Inge duurde tien jaar, waarvan minder dan één jaar huwelijk. “We konden niet met elkaar leven, maar ook niet zonder elkaar. Nu ben ik over hem heen, ik zie hem niet meer graag. De komst van mijn dochter heeft dat veranderd, zij is nu belangrijker voor me.”

(Met dank aan Jan Heuvelmans – Pagia)

Zomergevoel

2005-04-05T11:25:00.000+02:00

Vorige week was het startschot voor de zomer. Voor mij dan toch. Terrasjes- en ijsjesweer, zonnebrillen, blote ledematen. Antwerpen leefde en ik leefde mee. Er ging geen dag voorbij of ik stapte met het goede been uit bed en er weer in. Alle energie die ik overdag opslorpte, rendeerde tot in de late avond (of beter: vroege ochtend). Feestjes hier, feestjes daar, het vakantiegevoel overheerste. Tot gisteravond. De weergoden beslisten om ons nog wat regen te bezorgen, dus werd mijn zonnebril weer weggelegd. De bloesem die de straat zo mooi versierde, trok mijn aandacht niet meer. Mensen liepen elkaar meer dan ooit op straat voorbij, ondergedoken in hun jas. Het is goed geweest. Mooie liedjes duren niet lang, zegt men, de vroegtijdige zomer werd opgeborgen. Maar niet voor lang, want vandaag schijnt de zon weer.

Om het vakantiegevoel te versterken, trok ik afgelopen vrijdag met een paar vrienden naar Knokke. We ploeterden in de modder van het natuurreservaat het Zwin om de kustlijn te bereiken. Als avontuurlijke jongeren namen we niet de gebruikelijke weg, maar vonden we ergens een gat in de omheining en belandden we zo in de duinen. De zee strekte zich voor ons uit, meeuwen krijsten en het water rommelde. Als kinderen liepen we met onze voeten in het koude zeewater. We sprongen gillend weg wanneer er een golf opkwam. Toen we op de pier stonden, kreeg ik telefoon van een date die ik al dagen van me af probeerde te schudden. In mijn beste Frans probeerde ik hem uit te leggen dat het nu niet het moment was om te bellen. Als er een moment is dat je niet gestoord wil worden door je eeuwige metgezel meneer of mevrouw de gsm, dan is het toch wel wanneer je op een pier naar zee staat te kijken. En om de banaliteit van een dagje vakantie nog te versterken, liep ik uitgerekend die dag twee mensen uit mijn gemeente tegen het lijf. België is klein.
Twee dagen later trokken we naar een ander natuurreservaat, de Hobokense Polder. Terwijl op een boogscheut daarvandaan volop gegraven werd naar twee verdwenen lichamen, zetten wij ons bij ondergaande zon neer om te picknicken. Maar de rust duurde niet lang. We werden omringd door paarden die maar al te goed beseften dat we iets lekkers aan het eten waren. We moesten noodgedwongen onze picknick achterlaten en het hazenpad kiezen, want ze hadden ons zo strategisch omsingeld dat we onze zak met eten in de ring moesten gooien. Het goede weer maakte echter alles goed. Al lachend en zingend reden we terug naar de bruisende stad.

EU en duurzame ontwikkeling

2005-03-30T17:54:00.000+02:00

Is het beleid van de EU een lege doos?

Volgens John Vandaele - journalist bij onder meer Knack, Mo* en De Morgen - is de Europese Unie niet altijd rechtlijnig inzake haar beleid op het gebied van duurzame ontwikkeling. Hij onderzocht de al dan niet 'duurzame' positie van de EU in internationale instellingen zoals de Verenigde Naties, de Wereldhandelsorganisatie, de Wereldbank en het Internationaal Muntfonds.

"De Europese Unie portretteert zichzelf naar buiten toe als een actor die duurzame ontwikkeling stimuleert, maar dat komt niet altijd tot uiting in de positie die ze inneemt in internationale instellingen", stelt Vandaele. Hij definieert duurzame ontwikkeling als een driedimensioneel begrip, op basis van de VN-conferentie van 1992 in Rio de Janeiro. "Onder het sociale aspect verstaat men dat landen die weinig kansen hebben er meer moeten krijgen. Inzake milieu hebben de generaties die na ons komen evenveel recht op de exploitatie van natuurlijke rijkdommen als wij. Ten derde moet economische ontwikkeling de sociale en ecologische ontwikkeling ondersteunen." Volgens Vandaele voegt de EU op het gebied van milieu daden bij haar woorden. "Maar de positie van de EU binnen de internationale economische en financiële instellingen is niet duurzaam. Daar domineren de rijke landen de ontwikkelingslanden."

VN
De Verenigde Naties nemen geen belangrijke economische beslissingen, dat gebeurt binnen de WHO, de Wereldbank en het IMF. De ontwikkelingslanden pleiten echter wel voor een sterker economisch-sociaal orgaan binnen de VN. De huidige economisch-sociale raad, ECOSOC, heeft namelijk weinig te zeggen. "De ontwikkelingslanden willen een soort economisch-sociale veiligheidsraad", zegt Vandaele. De EU staat volledig achter het initiatief. "Geen veiligheid zonder ontwikkeling. Dat is het motto van de EU", aldus Vandaele.
Op het vlak van milieu speelt de EU een voortrekkersrol binnen de VN. Ze wil UNEP, het milieuprogramma van de VN, verder uitbouwen. "Op dit moment betaalt de EU al 80 procent van de kosten van UNEP", zegt Vandaele. Ook met betrekking tot het Kyoto-protocol trekt de EU aan de kar. "Klimaatverdragen binnen de VN worden altijd ondertekend door de EU. Ze is op dit gebied kampioen in het reguleren en juridiseren van contacten tussen landen." De Verenigde Staten zetten vaak niet hun handtekening onder milieuverdragen. "Iemand die sterk is, heeft geen nood aan wetten", verklaart Vandaele.

WHO
De Wereldhandelsorganisatie is in het leven geroepen om de handelsbelemmeringen tussen landen weg te werken. Ontwikkelingslanden zijn vaak de dupe van dat beleid. "Ze hebben geen capaciteiten om de onderhandelingen te volgen en ondertekenen dan wel eens akkoorden die slecht voor hen zijn", zegt Vandaele. In 2003, tijdens de onderhandelingsronde van Cancún, vormden de ontwikkelingslanden een coalitie, de zogenaamde G20. Ze eisten dat het Westen, waaronder Europa, zijn exportsubsidies zou afschaffen. "De EU zei toen schamper dat de coalitie niet lang zou standhouden, maar uiteindelijk heeft de G20 de onderhandelingsronde doen afspringen. Dat was een duidelijke overwinning voor de ontwikkelingslanden", aldus Vandaele. De vraag is nu of men in de toekomst nog akkoorden zal kunnen afsluiten binnen de WHO. Volgens Vandaele staat in elk geval vast dat de EU zich niet echt duurzaam opstelt binnen de WHO.

Wereldbank & IMF
Het Internationaal Muntfonds en de Wereldbank lenen hoofdzakelijk geld uit aan ontwikkelingslanden. Binnen deze instellingen ligt het recht van de sterkste vast in het stemmenaantal. "Hoe meer geld een land binnenbrengt, hoe meer stemmen dat land heeft. De belangen van ontwikkelingslanden zijn dus slechts miniem vertegenwoordigd", zegt Vandaele. Bovendien stuurt het ministerie van Financiën voor België een vertegenwoordiger naar het IMF en de Wereldbank, en niet het ministerie van Ontwikkelingssamenwerking, zoals in Nederland en Duitsland het geval is. Het is ook niet geweten wat de persoon in kwestie daar allemaal doet of moet doen. "Binnen België vindt er geen coördinatie plaats tussen de betrokken ministers om te komen tot een gemeenschappelijk Belgisch standpunt", merkt Vandaele op. Hoe representatief is zo iemand dan voor België en de EU? "De EU spreekt met een dubbele tong. Ze is voorstander van ontwikkelingssamenwerking, maar verdedigt binnen de internationale financiële instellingen niet de belangen van de ontwikkelingslanden", stelt Vandaele.

Cyprus

2005-03-28T14:53:00.000+02:00

Turkije staat tussen twee vuren

Erkenning van Cyprus is voorwaarde voor toetreding tot EU

Zal Turkije Cyprus erkennen als het tot de Europese Unie wil toetreden? De kwestie ligt gevoelig in Turkije, dat het noorden van Cyprus bezet houdt en altijd al geweigerd heeft de Grieks-Cypriotische regering als wettige vertegenwoordiger van het eiland te zien. De militaire aanwezigheid van Turkije is echter een doorn in het oog van de Grieks-Cyprioten, die onder meer daardoor het plan van Kofi Annan vorig jaar in een referendum verwierpen. Stavros Papagianneas, persattaché van de Cypriotische ambassade voor België en de EU, zet het standpunt van Cyprus inzake deze kwesties uiteen.

De Europese top van staatshoofden en regeringsleiders besliste in december vorig jaar dat de toetredingsonderhandelingen met Turkije op 3 oktober 2005 van start zullen gaan. De enigste voorwaarde die Turkije vóór deze datum nog moet vervullen, is de ondertekening van een protocol waarmee zijn douane-unie uitgebreid wordt tot de 10 nieuwe lidstaten van de EU. Cyprus is één van deze nieuwe lidstaten en als Turkije het protocol ondertekent, erkent het dus indirect de Grieks-Cypriotische regering als wettige vertegenwoordiger van het eiland.
En dat ligt gevoelig in Turkije. Sinds 1974 bezet Turkije het noordelijke deel van Cyprus en weigert het het Grieks-Cypriotische zuiden als wettige vertegenwoordiger van Cyprus te zien. "Turkije kreeg schrik toen in 1973 een Griekse kolonel een staatsgreep pleegde en het zuidelijke deel van Cyprus aan Griekenland wilde hechten. Het jaar erna bezette het Turkse leger 35 procent van Cyprus. Tot op vandaag heeft Turkije tussen 35.000 en 40.000 soldaten op Cyprus, dat komt neer op ongeveer één soldaat per Turks-Cypriotische familie", zegt Papagianneas.
In 1963 had het Turkse deel zich al teruggetrokken uit de Cypriotische centrale regering. "De Turkse en Griekse gemeenschap hadden beide een vetorecht en waren het oneens over de indeling van de staat. De Turks-Cyprioten wensten een verdeeld eiland, terwijl de Grieks-Cyprioten een herenigd eiland wilden en nog steeds willen", aldus Papagianneas.

De laatste poging tot nu toe om het eiland te herenigen, was het plan van Kofi Annan, secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Men hoopte het plan via een referendum goed te keuren vóór 1 mei 2004, de dag waarop Cyprus officieel tot de EU zou toetreden. Maar onverwacht werd het plan-Annan door een meerderheid (75 procent) van Grieks-Cyprioten verworpen, terwijl het door een meerderheid (65 procent) van Turks-Cyprioten werd goedgekeurd.
Het Griekse deel van Cyprus trad dus zonder het Turkse deel toe tot de EU. "Het 'neen' van de Grieks-Cyprioten was geen 'neen' aan een herenigd Cyprus. Voor ons beantwoordde het plan niet aan een aantal fundamentele behoeften, daarom heeft de meerderheid van de Grieks-Cyprioten er tegen gestemd", expliceert Papagianneas.
Vooral de aanwezigheid van de Turkse soldaten zit de Grieks-Cypriotische regering dwars. "De Turkse bezettingsmacht zou volgens het plan over een periode van achttien jaar terugtrekken, maar er zou een contingent van 650 soldaten op het eiland blijven. Wij willen een volledige terugtrekking binnen de vijf jaar." Volgens Papagianneas zouden er ook onvoldoende Grieks-Cypriotische vluchtelingen kunnen terugkeren, wordt het vrij verkeer van goederen en personen niet gegarandeerd, krijgt de Griekse gemeenschap bij de verdeling van de financiële lasten de grootste last, en zouden er buitenlandse rechters in het federaal constitutioneel hof zetelen. Al deze zaken primeerden voor de Grieks-Cyprioten op de toegevingen van de Turks-Cyprioten.

De 'ja'-stem van de Turks-Cyprioten kon op bijval rekenen binnen Europa. Na het referendum besliste de EU om het Turkse deel van het eiland financieel en economisch te ondersteunen. De EU beloofde meer bepaald directe handel met het noorden van Cyprus, maar de Grieks-Cypriotische regering hield dit tegen. Zij voerde aan dat zo’n maatregel een erkenning van Noord-Cyprus zou inhouden. Nu verloopt de handel tussen Turks-Cyprus en de EU via Grieks-Cyprus. Het Turkse deel van het eiland blijft dus economisch geïsoleerd.
Volgens Papagianneas ligt de fout hiervoor bij Turkije: "Het grootste slachtoffer van de Turkse bezetting is de Turks-Cypriotische bevolking zelf. Het noorden is armer, juist door het isolement dat de invasie met zich meebrengt."
Maar Cyprus is niet gekant tegen het EU-lidmaatschap van Turkije, integendeel. "Het lidmaatschap van Turkije is een garantie voor Cyprus. Turkije zal, nog meer dan vroeger, rekening moeten houden met de regels die binnen de EU gelden, bijvoorbeeld op het gebied van de mensenrechten", aldus Papagianneas. Turkije moet echter wel het protocol ondertekenen. Dat werd vorige week nogmaals benadrukt door de Cypriotische president Tassos Papadopoulos: "Het is een voorwaarde. Als Turkije niet tekent, kunnen de toetredingsonderhandelingen niet beginnen."

Tres Tigres Tristes

2005-03-27T17:11:00.000+02:00

Muzikale eenvoud en poëzie

Met zijn vijven stonden ze op het podium. Maar de vier muzikanten zouden niets zijn zonder Esmé Bos, die vol overgave over de liefde, het ouderschap en de andere dingen des levens zong. Poëtisch was het alleszins, door de muzikale eenvoud en de gedichten die op muziek werden gezet.

Verwacht geen ingewikkelde melodieën of luidruchtige muziek van Tres Tigres Tristes, maar een ingetogen en warme avond. Soms grappig en soms serieus, maar altijd ontroerend intens leidde de stem van Esmé Bos de andere vier muzikanten. Vol trots en liefde zong ze twee nummers over haar dochter van bijna vier maanden oud. 'Big Boy' is geschreven vóór de geboorte en vóór Bart Voet en Esmé Bos wisten dat hun kind een meisje was; 'Miss Ella' gaat over de beleving van beide ouders toen hun dochtertje geboren werd.

De eenvoudige maar subtiele muziek zette de stem van Esmé Bos extra in de verf. Benjamin Boutreur is vooral gekend als saxofonist, maar op de tweede tournee van Tres Tigres Tristes speelt hij bijna uitsluitend harmonium en orgel. Het harmonium gaf een rauwe en bluesy klank aan de muziek en het orgel versterkte de weemoed van de gedichten. Het gitaarspel van Bart Voet gaf de muziek meer warmte en kleur. Bassist Gulli Gudmundsson was de rust zelve en mocht af en toe een sample aan een nummer toevoegen. Louis Debij speelde uitstekend drums, de ene keer strelend zacht, de andere keer met een strakke groove.

Poëtisch was de avond zeker. Gedichten van de Zuid-Afrikaanse Elisabeth Eybers ('Skeemerliedjie') en de Braziliaan Carlos Drummond de Andrade ('Science Fiction' en 'No Meio Do Caminho') leverden ontroerend mooie momenten op. Ook Jan Hanlo en Paul van Ostaijen werden op muziek gezet in 'Filterregen'. Esmé Bos straalde met haar hele lichaam de weemoed en creativiteit van de gedichten uit. En juist dat maakt Tres Tigres Tristes zo aantrekkelijk: ze voegen op een rake manier muziek toe aan gedichten die oorspronkelijk niet voor muziek geschreven zijn. Het is als het ware een ontdekkingsreis die je naar een andere wereld brengt.

Gezien op 24 maart in CC De Kaekelaar, Schoten. Je kan het concertverslag mét foto's vinden op damusic. Met dank aan Paul De Groot voor de foto's.

Eigenaar hond treft geen schuld

2005-03-23T19:10:00.000+01:00

Baasje treft geen schuld bij slachting

Welke loslopende hond beet dan wél 38 sportduiven dood?

ANTWERPEN - De tweede burgerlijke kamer in het Antwerpse beroepshof velde woensdag een arrest in de zaak van een gepensioneerd duivenmelker uit Vremde die de hond van zijn buurman verantwoordelijk acht voor de dood van zijn 38 dure sportduiven. De man had 7.000 euro schadevergoeding geëist maar in eerste aanleg had de rechter die eis afgewezen als ongegrond. Het hof oordeelde de zaak 'ontvankelijk doch ongegrond': het eerste vonnis blijft dus overeind en het mysterie blijft wie zich dan wel te goed gedaan heeft aan de duifjes.

Op 30 juli 1998 trof Marcel zijn 38 jonge sportduiven dood aan in hun duiventil. Hij kreeg argwaan toen kort na de slachtpartij een hond herhaaldelijk op zijn erf kwam en verdacht veel interesse toonde voor het duivenverblijf. Zijn echtgenote goot olie op het vuur door te vertellen dat ook zij buurmans hond had zien staan likkebaarden voor het hok en dat de viervoeter eerder al kippen had opgepeuzeld. Marcel dagvaardde de eigenaar van de hond en eiste van deze Andreas een fikse schadevergoeding.

In eerste aanleg had de rechter op 31 oktober 2002 al geoordeeld dat de feiten niet bewezen zijn en (de hond van) Andreas niet aansprakelijk kan gesteld worden voor de dood van de sportduiven. Marcel liet het hier niet bij en stapte naar het hof van beroep.

Volgens de burgerlijke partij ging Andreas persoonlijk in de fout door zijn hond zonder toezicht te laten rondlopen. "Hij laat zijn hond beperkt rondlopen in een landelijke omgeving. Ik zie niet in wat daar fout aan is", luidde de repliek van de advocate van de tegenpartij.

Volgens Marcel is de hond verscheidene keren teruggekeerd en probeerde hij de duiventil binnen te dringen. Maar veel bewijzen had Marcel niet, enkel sterke vermoedens. "Niemand heeft de hond de duiven zien bijten en er zijn geen sporen van de hond bij de duiventil gevonden", pleitte de advocate van Andreas C. Zowel de rechtbank als het hof namen dat argument over om (de hond van) Andreas vrijuit te laten gaan.

Jan Heuvelmans (Pagia) & Josti Gadeyne

Op basis van deze tekst verscheen een kort artikel in Gazet van Antwerpen (donderdag 24 maart): 'Geen vergoeding voor dode duiven' (Stijn de Koning)

Beet hond duiven dood?

2005-03-22T10:37:00.000+01:00

Baasje treft (geen) schuld bij slachting

Welke loslopende hond beet sportduiven dood?

ANTWERPEN - Het hof van beroep in Antwerpen velt woensdag een arrest in de zaak tegen de eigenaar van een loslopende hond die al of niet verantwoordelijk is voor de dood van 38 dure sportduiven. De duivenmelker heeft 7.000 euro schadevergoeding geëist. In eerste aanleg had de rechter die eis afgewezen als ongegrond.

Op 30 juli 1998 trof Marcel V. zijn 38 jonge sportduiven dood aan in hun duiventil. Hij kreeg argwaan toen kort na de slachtpartij een hond herhaaldelijk op zijn erf kwam en verdacht veel interesse toonde voor het duivenverblijf. Marcel V. dagvaardde de eigenaar van de hond, Andreas C., en eiste 7000 euro schadevergoeding.

Maar de rechter in eerste aanleg oordeelde op 31 oktober 2002 dat de feiten niet bewezen zijn en Andreas C. niet aansprakelijk gesteld kan worden voor de dood van de sportduiven. Marcel V. liet het hier niet bij en stapte naar het hof van beroep.

Volgens de burgerlijke partij ging Andreas C. persoonlijk in de fout door zijn hond zonder toezicht te laten rondlopen. "Hij laat zijn hond beperkt rondlopen in een landelijke omgeving, ik zie niet in wat daar fout aan is", luidde de repliek van de advocate van de tegenpartij.

Volgens Marcel V. is de hond verscheidene keren teruggekeerd en probeerde hij de duiventil binnen te dringen.Maar veel bewijzen had Marcel niet, enkel sterke vermoedens. "Niemand heeft de hond de duiven zien bijten en er zijn geen sporen van de hond bij de duiventil gevonden", pleitte de advocate van Andreas C.

Jan Heuvelmans (Pagia) & Josti Gadeyne

Cultuur op radio en televisie

2005-03-22T09:59:00.000+01:00

Cultuur gaat digitaal

Kunnen radio en televisie de cultuurliefhebber thuis houden?

De discussie is al een tijdje aan de gang: moet er meer cultuur op radio en televisie komen? De openbare omroep heeft namelijk de taak om zoveel mogelijk Vlamingen te bereiken, dus ook de cultuurliefhebber. Toch is het niet vanzelfsprekend om cultuur op radio en televisie te brengen. De digitale evolutie kan een uitweg bieden.

Televisie kan van een gewone zanger een topvedette maken, dat bewijst het VTM-programma Idool. Moet de openbare omroep die kracht van televisie aanwenden om kunstenaars van eigen bodem te ondersteunen en om het Vlaamse publiek aan te zetten tot meer cultuurparticipatie? Op het eerste gezicht is daar niets mis mee, maar de vraag is of de culturele sector zelf wel zit te wachten op nieuwe idolen. Want het valt niet uit te sluiten dat diehard cultuurparticipanten zich met walging zullen afkeren van de popularisering van 'hun' cultuur. De hippe wijze waarop Republica op Canvas wordt gebracht, doet hen hoogstwaarschijnlijk naar de afstandsbediening grijpen. Moeten cultuurprogramma's op radio en televisie zich dan enkel beperken tot de 'hoge' cultuur? Die optie is weinig realistisch, omdat het handenvol geld kost voor de kleine doelgroep die men er mee bereikt. Enkel toespitsen op de populaire cultuur is ook geen oplossing, omdat men dan de 'elitaire' cultuurliefhebbers uitsluit. Om beide groepen te bereiken, zoekt men het best naar een evenwicht waar zowel de 'lage' als 'hoge' cultuurliefhebber zich in terug vindt.

Belangrijk is ook het moment waarop men de cultuurprogramma's tot de kijker of luisteraar brengt. Dat is zeker niet in prime time. Op Radio 1 is cultuur zelden te horen in De Wandelgangen, maar wel in Neon van 15u tot 17u, wanneer iedereen werkt of op de schoolbanken zit. In Het Journaal of Terzake krijgen we uitzonderlijk op het einde, na de sport, nog wel eens een verloren cultuuritem als uitsmijter. Daar komt nog bij dat cultuurconsumenten geen echte tv-kijkers zijn en meestal live cultuur zitten op te doen terwijl hun gegeerde cultuurprogramma in de ether wordt gegooid. Canvas zendt Republica donderdagavond tussen 23u en 23u30 uit, een moment waarop vele cultuurliefhebbers ingaan op het rijke aanbod van theaters en culturele centra.

De toekomst zal uitsluitsel brengen. Het digitale tijdperk voor radio en televisie breekt nog maar juist aan: de media zijn volop aan het experimenteren met de mogelijkheden van digitale radio en tv. Tony Mary, gedelegeerd bestuurder van de VRT, kondigde onlangs de lancering van een digitaal cultuurnet aan: "We zullen meer profiel moeten geven aan kunst en cultuur. De VRT zal meer doen om de culturele diversiteit en de rijkheid van Vlaanderen voor haar kijkers en haar luisteraars te brengen. Ze zal zich ook bezinnen over wat de mogelijkheden in de komende digitale wereld zijn. Een themazender cultuur behoort zeker tot onze aspiraties." Via digitale televisie kan de VRT veel meer zenders aanbieden en heeft het publiek een grotere vrijheid. De cultuurliefhebber zal dan zelf kunnen bepalen welk programma hij wil zien én wanneer hij dat wil zien. Nu is het wachten tot de digitale evolutie in iedere woonkamer doordringt en niet beperkt blijft tot de happy few.

Sexy

2005-03-19T18:12:00.000+01:00

Een boek lezen is sexy. Die zin zal ik nooit vergeten. De weinige momenten waarop ik de Feeling van mijn moeder doorblader, leiden steevast tot verrassingen. Een reden om meer naar het vrouwenblad te grijpen, zal u denken, maar dan krijg ik een overload aan lifestyleverhalen. "Trop is teveel en teveel is trop", zei Paul Vanden Boeynants ooit. Op één van die momenten dat ik de Feeling vasthad, werden er een aantal relaties onder de loep genomen, zoals wel meer gebeurt in zulke magazines. Een man vertelde dat hij zijn vrouw enorm sexy vindt als ze een boek aan het lezen is. Wat is er nou zo sexy aan het asociale staren naar letters en de typisch muffe boekengeur? Wordt de bibliothecaris niet nog steeds karikaturaal voorgesteld als het kleine enge mannetje met een veel te grote bril en een bleke huid door het weinige zonlicht? Wel, lezen heeft neveneffecten en dat merk ik ook bij mezelf. Als ik eens tijd heb om een boek te lezen – en dat gebeurt zelden – dan leg ik me knus neer in de zetel en dan verslind ik pagina’s. Die strijdlust in mijn ogen, die gebetenheid om de finish te halen, doet mijn lichaam volledig ontspannen terwijl mijn hersenen zich kapot peinzen aan complottheorieën. Als een man in de Feeling dan zegt dat zijn vrouw voortdurend haar benen streelt als ze aan het lezen is, begrijp ik hem volledig. Ik begrijp ook dat de vrouw nauwelijks aan lezen toekomt, omdat haar man zo opgewonden raakt, dat ze het boek opzij moet leggen.

Lezen is en blijft een moeilijke tijdsbesteding. Onze samenleving raast in een snel tempo voorbij en we moeten alles combineren. Wie komt er dan nog toe aan lezen? Mijn vader die op het toilet een hoofdstuk doorneemt en nog juist op tijd beseft dat hij zijn boek niet als toiletpapier mag gebruiken? Wie kan het zich permitteren om in een maatschappij die aan honderd kilometer per uur voorbijvliegt, even stil te staan en een boek vast te nemen? Je lijkt wel wereldvreemd dan. Ik ben al gelukkig als ik iedere dag door de krant geraak. Onlangs zei iemand: "Het valt me op hoe weinig mensen nog een boek in de tram lezen." Het ligt dus niet aan mij alleen, er schort wel degelijk iets aan het leesgedrag van de gemiddelde Vlaming. Is lezen dan toch niet zo sexy?

De gevolgen zijn pijnlijk. Van de tien boeken die uitgegeven worden, zal slechts één een bestseller worden. En dan maar hopen dat het na vier maanden niet uit de rekken verdwijnt, want dat is de gemiddelde levensduur van een goed scorend boek. Het leven van een boek is dus hard en kortstondig. Het is een business als geen ander: wat geen succes heeft, verdwijnt onherroepelijk van de markt en gaat naar tweedehandsboekhandels en papierversnipperaars. Misschien moeten we om die reden maar wat minder vrijen en meer lezen.

Geciteerd

2005-03-18T16:37:00.000+01:00

"Volksjury moet blijven bestaan"

Kris G. (50), griffier op het vredegerecht van Antwerpen, heeft een uitgesproken persoonlijke visie op het voortbestaan van de juryrechtspraak. "Ik vind dat de volksjury moet blijven bestaan. Een misdrijf dat men voor het hof van assisen brengt, spreekt alle lagen van de bevolking aan. De opinie van al die lagen van de bevolking is dan ook zeer belangrijk. Een assisenproces wordt alleen gestart bij vergrijpen die qua ernst de middelmaat overstijgen, de heel ernstige vergrijpen dus. Ze zijn zo ernstig dat ze het collectieve rechtvaardigheidsgevoel aantasten. En dan vind ik dat de collectiviteit daar zijn zeg over moet kunnen hebben. De straffen die door het hof van assisen uitgesproken kunnen worden, zijn bovendien van die aard dat de verantwoordelijkheid ervoor gedeeld moet worden. Het is heel veel gevraagd van een magistraat om die verantwoordelijkheid alleen te dragen."
"Aan de andere kant maken juridische finesses het de leden van een volksjury niet gemakkelijk. Dat is duidelijk gebleken tijdens het Dutroux-proces. Op een assisenproces worden er tussen advocaten, het openbaar ministerie en de rechtbank zelf juridische steekspelen gevoerd, die een volksjury niet kan volgen omdat de leden ervan niet juridisch onderlegd zijn. Maar als een volksjury vervangen zou worden door een beroepsjury van juristen, dan zou je niets anders meer hebben dan procedureslagen. Dan zou je een heel gesloten systeem krijgen dat alle voeling met de werkelijkheid dreigt te verliezen. Nu worden juridische discussies uitgevochten tussen advocaten, het openbaar ministerie en de rechtbank, terwijl de grond van de zaak zelf beoordeeld wordt door een lichaam dat daarbuiten staat. Als de volksjury vervangen worden door een beroepsjury van juristen, dan zal het vertrouwen in de rechtspraak bovendien veel kleiner worden. Dan zal Jan Modaal snel denken dat juristen onder elkaar beslissen. Ik zou liever berecht worden door twaalf van mijn gelijken dan door twaalf juristen. Maar dan wel twaalf van mijn gelijken. De samenstelling van de jury moet representatief zijn, daar wordt wel naar gekeken."

Hof van assisen: pro - contra

2005-03-18T16:33:00.000+01:00

PRO

Het hof van assisen is ‘la vitrine de la justice’. De burger heeft meer vertrouwen in justitie als hij hieraan kan deelnemen, bijvoorbeeld door te zetelen in een volksjury.
Drievierde van de bevolking is voor het voortbestaan van het hof van assisen.
In de meeste democratische landen worden de zwaarste misdrijven voorgelegd aan een jury. In de Angelsaksische wereld treedt er bijna in alle procedures een volksjury op.
Rechters moeten zich in een assisenzaak uitdrukken in een eenvoudige en voor iedereen begrijpbare taal. Dat bevordert het vertrouwen in de justitie. De afschaffing van de juryrechtspraak zou de bevolking interpreteren als een uiting van wantrouwen tegenover de burgers. Politici vrezen dat de antipolitieke gevoelens hierdoor nog zullen aanwakkeren.
Mensen aanvaarden uitspraken door ‘gelijken’ beter dan het oordeel van beroepsrechters, vooral in zaken die grote maatschappelijke commotie veroorzaken zoals het proces van Cools, Dutroux en Van Noppen.

CONTRA

Een assisenproces is door de mondelinge procedure tijdrovend en inefficiënt. Het volledige gerechtelijke onderzoek (schriftelijk) wordt op de zitting overgedaan. Getuigen komen nog eens aan het woord, ook al brengen ze geen nieuw inzicht in de feiten aan.
Assisenzaken onttrekken rechters aan de andere rechtbanken, waardoor die achterstand oplopen.
Assisen is een marginaal fenomeen: het omvat slechts 0.01 procent van alle vonnissen en arresten per jaar.
Tegen een arrest van het hof van assisen kan men geen beroep aantekenen. Volgens internationale verdragen is het recht op hoger beroep nochtans een mensenrecht.
De uitspraak van een assisenjury is niet gemotiveerd, in tegenstelling tot de beslissingen van beroepsrechters.
Juryleden hebben geen inzage in het strafdossier. Ze hebben evenmin juridische kennis, waardoor ze soms irrationeel en emotioneel beslissen.

Hervorming hof van assisen

2005-03-18T16:25:00.000+01:00

Heeft volksjury nog reden van bestaan?

Hervorming assisen is noodzakelijk

De assisenprocedure moet vereenvoudigd worden, maar de inbreng van gewone burgers blijft behouden. Dat is het advies van een commissie van twaalf experts aan de minister van Justitie, Laurette Onkelinx (PS). Waar gaat al de heisa rond het al dan niet voortbestaan van de volksjury eigenlijk over?

In november 2004 lanceerde de minister van Justitie, Laurette Onkelinx, een commissie van twaalf experts die zich moest buigen over de hervorming van het hof van assisen. De commissie heeft nu verslag uitgebracht aan de minister. In het rapport worden een aantal controversiële vragen beantwoord, waarbij de experts naar een consensus tussen voor- en tegenstanders hebben gezocht. Men wil de burgers blijven betrekken bij de beoordeling van de zwaarste misdrijven, maar een sterke vereenvoudiging van de assisenprocedure is noodzakelijk. De ‘volksjury’ blijft dus bestaan, op de één of andere manier. Bovendien moeten de juryleden inzage krijgen in het strafdossier, zodat ze met meer kennis van zaken kunnen oordelen.
Er is nog geen eensgezindheid over welke vorm de jury moet aannemen. De commissie lanceert daarom twee voorstellen. Ofwel wordt het assisenhof hervormd tot een ‘crimineel hof’ met twee beroepsrechters en drie lekenrechters. Dat is het meest verregaande hervormingsvoorstel en het geniet de voorkeur van de meeste experts. Ofwel wordt het hof gereduceerd tot drie beroepsrechters en negen juryleden, die samen over de schuld en de straf van de beklaagde beslissen. Nu beslist een twaalfkoppige jury over de schuld en nemen de drie beroepsrechters enkel deel aan de beraadslaging over de straf. Dat voorstel is het minst verregaande en politiek gezien het meest realistische.

Aan de assisenprocedure moet nog meer gesleuteld worden dan enkel de kwestie van de jury. Momenteel kan men geen beroep aantekenen tegen een arrest van het hof van assisen. In het voorstel van de commissie wordt een beperkte beroepsmogelijkheid gecreëerd. Als er een feitelijke of juridische fout is gemaakt of een overdreven zware of lichte straf is opgelegd, beslissen vijf beroepsmagistraten een tweede keer over de tenlastelegging.
Een ander discussiepunt is de motivering van de uitspraak van het assisenhof. In de huidige procedure moet het hof niet toelichten waarom iemand wordt veroordeeld of vrijgesproken. De twaalf experts menen echter dat een motivering nodig is. De beklaagde moet weten waarom hij is veroordeeld en het slachtoffer moet weten waarom de beschuldigde is vrijgesproken.
De assisenprocedure in zijn huidige vorm is zeer tijdrovend. De commissie stelt daarom voor om het gerechtelijk onderzoek niet meer volledig over te doen op een assisenproces. Alleen kerngetuigen zouden nog op het proces zelf getuigen. Alle overbodige procedurevoorschriften moeten verdwijnen. Een assisenproces zou na deze aanpassingen nog maar twee tot drie dagen in beslag nemen. Een inperking van het tijdrovende karakter van een assisenproces is noodzakelijk, omdat het aantal assisenzaken in België ieder jaar toeneemt. De overbelasting van de rol leidt tot een grotere vraag naar magistraten, met als gevolg een achterstand in niet-assisenzaken, omdat de rechters hun gewone werk niet meer kunnen afhandelen.
Een laatste aspect is de opvang van slachtoffers. Volgens het voorstel van de commissie krijgt het slachtoffer evenveel rechten als de beschuldigde. Hij krijgt een vaste plaats in de assisenzaal, naast zijn advocaat en niet meer ergens tussen het publiek. Het slachtoffer mag tijdens het assisenproces ook getuigen. Hij krijgt psychologische bijstand en kan in een aparte kamer in het gerechtsgebouw uitrusten. Hij kan zich daar ook terugtrekken om pijnlijke contacten met de beklaagde te vermijden.

Bende van den dikke

2005-03-17T22:39:00.000+01:00

Openbaar ministerie vordert 10 jaar voor leider ‘bende van den dikke’

Spilfiguur bedreigde iedereen

ANTWERPEN – Het openbaar ministerie heeft voor de correctionele rechtbank van Antwerpen de maximumstraf van tien jaar gevorderd voor de leider van de ‘bende van den dikke’. Het proces begon met de bekentenis van twee beklaagden die op het ogenblik van de feiten nog minderjarig waren. De ‘bende van den dikke’ pleegde begin vorig jaar elf overvallen in en rond Antwerpen.

Voor de correctionele rechtbank van Antwerpen staan negen verdachten terecht. Ze worden verantwoordelijk gesteld voor vijf gewapende overvallen op supermarkten en zes hold-ups op fastfoodrestaurants in Antwerpen en omliggende gemeenten. De reeks overvallen vond plaats tussen september 2003 en de eerste maanden van 2004 en genereerde een ware angstpsychose. In maart vorig jaar werd de bende ontmaskerd na een overval op een Chinees restaurant in Deurne.
Vijf weken geleden verschenen acht van de negen beklaagden al voor de Antwerpse strafrechter. Het kopstuk van de bende liet verstek omdat zijn nieuwe advocaat het dossier nog niet had kunnen inkijken. De zaak werd daardoor uitgesteld naar 14 maart.

Het parket overliep op de eerste procesdag de feiten en vorderde straffen van één tot tien jaar. Alleen in het geval van Karim B. zei het openbaar ministerie zich te schikken naar de wijsheid van de rechtbank. Voor de leider van de bende, Saïd E.H. – die met zijn 32 jaar de oudste van de groep is – vorderde het openbaar ministerie de maximumstraf van tien jaar cel. Het vraagt ook acht jaar voor zijn ‘luitenant’ Eissa R. en zeven jaar voor Hassan ‘den dikke’ E.H. Deze laatsten waren bij het plegen van de feiten nog minderjarig en werden ‘uit handen gegeven’ door de jeugdrechtbank. Voor de overige vijf beklaagden vorderde het parket een gevangenisstraf tussen achttien maanden en zes jaar effectief.

Opmerkelijk was de bekentenis van Eissa en Hassan aan het begin van het proces. Pas dan bekenden zij hun medeplichtigheid aan de overvallen. Eissa wees bovendien expliciet Saïd aan als bendeleider. Beiden durfden niet eerder bekennen uit vrees voor represailles. Uit de verdediging van de advocaten bleek namelijk dat hun cliënten beducht waren voor Saïd. Hij zou alle feiten alleen georganiseerd hebben en zelf toenadering hebben gezocht tot de andere verdachten. “Saïd zwaaide in Deurne de plak”, zei Bob Van Put, advocaat van ‘den dikke’. “Hij eiste de buit op van minderjarige overvallers uit de buurt. Iedereen had schrik van hem.” Hassan zelf was nochtans geen lieve jongen. Hij stond al onder toezicht van de jeugdrechtbank, maar was nooit eerder geplaatst. Toen de voorzitster van de rechtbank aan Van Put vroeg hoe hij het gewelddadige optreden van Hassan kon verklaren, verwees Van Put naar de zwakke psychologische toestand van zijn cliënt. Van Put meent dat de strafmaat van zeven jaar te hoog ligt en dat de jongen nog begeleid kan worden. “Geef hem de kans om de goede weg in te slaan. In de gevangenis loopt het gegarandeerd verkeerd met hem af”, zei hij. Hassan zou in de gesloten jeugdinstelling ‘De Hutten’ in Mol volledig tot inkeer zijn gekomen en niet meer dezelfde agressieveling als vroeger zijn.
Eissa werd, zoals ‘den dikke’, afgeschilderd als psychologisch zwak en zeer beïnvloedbaar. “Hij is een meeloper en deed alles onder bedreiging van Saïd”, aldus de advocaat van Eissa. “Ik betwist dat hij de luitenant van de bende was.”
Het brein achter de bende, Saïd, blijft de feiten ontkennen. De advocaat van Ali E.H., waarvoor het openbaar ministerie zes jaar gevangenisstraf vordert, somde nochtans meer bezwarende feiten op. “Saïd bedreigde mijn cliënt regelmatig met een pistool en sloeg hem. De volledige buit moest aan Saïd overgemaakt worden en hij gaf de rest van de groep slechts een klein deel.”

Het proces werd even onderbroken toen er commotie ontstond achteraan in de rechtszaal. De zus van Saïd, die het wapen van haar broer had bewaard, bedreigde de broer van Eissa. Ze zei hem te zullen vermoorden. “Ik heb niets met deze zaak te maken”, zei de jongen tegen de voorzitster. De agent die de zus van Saïd uit de rechtszaal zette, moest een proces-verbaal opstellen van het voorval.

Wonen

2005-03-14T20:14:00.000+01:00

Licht en ruimte
De natuur in huis

Een woning als een open ruimte, waar zonnestralen voor de nodige verlichting zorgen. Omgeven door een groene gordel van gras, bloemen en bomen. Zo ziet de ideale woning eruit. De natuur dichtbij huis, als bron van alle leven.

Een huis hoeft niet groot te zijn, zolang het maar een gevoel van ruimte geeft. Dat gevoel kan gecreëerd worden door grote en sobere vertrekken. Niet dat de ideale woning leeg moet staan, maar het mag geen overrompeling van meubels en prullaria worden. Ook geen kitsch of traditionele meubels, maar luchtige en moderne design. Een hoog plafond en grote vensters, ook dat geeft iemand het gevoel veel ruimte te hebben. Gericht naar het zuiden, zorgt de zon voor warmte en licht. Geen muffe en donkere kamers, maar kamers waar de zonnestralen binnendringen. Zonnepanelen op het dak zorgen voor warm water en lage elektriciteitskosten. De opvang van regenwater voorziet het toilet van zijn fundamentele reiniging. Een hoge graad van isolatie zorgt ervoor dat weinig warmte in de winter naar buiten glipt en in de zomer naar binnen glipt. Eén met de natuur, dat is het motto van de toekomstige woning. Want hoe we het ook draaien of keren, een woning die schadelijk is voor het milieu vernietigt op termijn zichzelf. Als we verder willen bouwen, zullen we rekening moeten houden met het milieu en de toenemende bevolkingsdichtheid.
De ideale woning heeft ook aan de buitenkant een groen tintje: een tuin met fruitbomen, struiken en bloemen. Bomen die in de zomer schaduw bieden aan mensen die steeds meer puffen wanneer er een hittegolf passeert. Bloemen die fijne geuren verspreiden. Groen brengt leven in de brouwerij: vlinders, bijen, vogels, kevers… Er bestaat niets leuker dan in de zomer wakker te worden met een open venster, de zon op je gezicht en de vogels die een ochtendlied voor je zingen. Als je dan uit je bed stapt, door de deur naar de badkamer, de trap af naar de huiskamer – waar het zonlicht reflecteert op de witte muren – en de keuken induikt voor een warme kop thee – met een prachtig uitzicht op de tuin – dan neem je diep adem en begin je vol moed te werken achter je bureau. Witte muren en zo weinig mogelijk deuren geven je de vrijheid om je creativiteit bot te vieren.

De schorpioen en de schildpad

2005-03-12T10:49:00.000+01:00

In het Midden-Oosten bestaat er een verhaal over een schildpad en een schorpioen die beide een rivier willen oversteken. De schorpioen vraagt aan de schildpad of hij op zijn rug mag kruipen. Die laatste vraagt verwonderd waarom hij dat zou toelaten, omdat de schorpioen hem dan zal doodsteken. De schorpioen antwoordt daarop dat hij dat niet zal doen, omdat ze dan samen zullen verdrinken. De schildpad neemt de schorpioen vervolgens op zijn rug en samen beginnen ze aan de oversteek. Halverwege steekt de schorpioen de schildpad. "Waarom doe je dat nou?", vraagt de schildpad. "Omdat we in het Midden-Oosten zijn", antwoordt de schorpioen.

Israël en Palestina

2005-03-12T10:36:00.000+01:00

Een gapende wonde in het Midden-Oosten

Is het water tussen Israël en Palestina te diep?

Er lijkt geen einde te komen aan de spanningen in het Midden-Oosten. Nu Mahmoud Abbas de plaats van Yasser Arafat heeft overgenomen, heerst er nochtans een positiever klimaat. Wordt vrede minder utopisch? Journalist Sus van Elzen legt uit waar de spanningen tussen Israël en Palestina vandaan komen en hoe men naar een oplossing van het conflict zoekt.

Vanaf het einde van de negentiende eeuw wilde het zionisme een joodse staat creëren. Na de Tweede Wereldoorlog stemde de internationale gemeenschap, bij monde van de Verenigde Naties, hier mee in. De kolonisatie van Palestina door Israël werd zo een feit. "Palestina stelde toen niets voor, het was niet geïndustrialiseerd en er woonde slechts een klein volk", legt Sus van Elzen uit. "Maar men kan onmogelijk van een volk verwachten dat het instemt met de kolonisatie van zijn grondgebied. Dus gebeurde – en gebeurt – de kolonisatie van Palestina manu militari."

Al in het begin van de twintigste eeuw werd het idee van een muur geopperd. "Zhabotinsky stelde dat Israël een 'ijzeren muur' van bajonetten moest vestigen tussen de joodse staat en de Arabische bevolking. Enkel op die manier zou Israël de joodse staat kunnen handhaven."

Maar wat verstaat Israël eigenlijk onder een joodse staat? Van fundamenteel belang is een absolute meerderheid van de joodse bevolking – men neemt meer bepaald 80 procent als streefcijfer. Vervolgens moet de joodse cultuur dominant zijn. "Het Palestijns-Israëlisch conflict is daarom te herleiden tot de volgende vraag: wie heeft de absolute controle over het gebied? Israël wil zoveel mogelijk grondgebied met zo weinig mogelijk Palestijnen", zegt Sus van Elzen. Maar als men kijkt naar de bevolkingsaangroei van joden en Palestijnen, dan kan men deze doelstelling in de toekomst moeilijk handhaven. De natuurlijke bevolkingsaangroei van joden bedraagt 2 procent, terwijl dit bij de Palestijnen 3.5 procent is. Als deze tendens doorgaat, maken de joden tegen 2020 nog maar 40 procent uit van de totale bevolking in Israël en de bezette gebieden. Een federaal systeem, zoals België hanteert, is onaanvaardbaar voor Israël, omdat de Arabische bevolking dan in de meerderheid is en er bijgevolg geen sprake meer is van een joodse staat. Ook de oplossing van twee aparte staten biedt geen uitweg, omdat Israël vanuit militair oogpunt dan heel kwetsbaar is. Tel Aviv ligt op nauwelijks 14 kilometer van Palestina en is daardoor moeilijk verdedigbaar.

Om uit de impasse te geraken heeft Israël het idee van de muur terug bovengehaald. Vandaag de dag staat er letterlijk een muur van stenen, grachten en prikkeldraad, die Israëli scheidt van Palestijnen. "De muur werd ontworpen naar een voorstel van de Israëlische intellectueel Soffer: daar waar de meeste Palestijnen zitten, mogen ze – omgeven door muren weliswaar – hun eigen staat maken", aldus Sus van Elzen. "Maar het traject van de muur leidt tot een gefragmenteerd Palestina en maakt het de facto onbestuurbaar. De afscheidingsmuur wordt bovendien op Palestijns gebied gebouwd en sluit belangrijke waterbronnen af van de Arabische inwoners." Israël probeert Palestina sociaal, economisch en geografisch klein te krijgen. "Bedoelt de Amerikaanse president Bush dit als hij het over een leefbare Palestijnse staat heeft?", merkt Sus van Elzen op. Een staat die doodgeknuffeld wordt door Israël?

Het dient wel gezegd te worden dat de Israëlische muur tot een veiliger en stabieler klimaat leidt, waarin minder aanslagen gepleegd worden. Maar dat is ook het gevolg van de nieuwe koers in het Israëlische beleid: premier Sharon stelt de ontruiming van joodse nederzettingen uit de Gazastrook in het vooruitzicht. Hoewel Sharon veel tegenwind vanuit zijn eigen Likoed-partij krijgt, blijft hij doorzetten. Daar zijn een aantal redenen voor. "Vooreerst brengt een terugtrekking uit de Gazastrook economische voordelen mee: de joodse kolonies kosten militair gezien handenvol geld. Ten tweede levert het 'goede gebaar' van Sharon hem op internationaal vlak prestige op", aldus Sus van Elzen. In tijden waar Israël veel kritiek over zich heen krijgt, is zoiets niet onbelangrijk. Maar Israël zelf is sterk verdeeld over de kwestie. "De linkerzijde van het politieke spectrum ziet de ontruiming van de Gazastrook als een eerste stap in de goede richting. Zij willen dat ook de Westelijke Jordaanoever ontruimd wordt. De rechterzijde staat aan de kant van de kolonisten en is tegen een terugtrekking, omdat het een beweging in gang zet die onmogelijk te stoppen valt. Zij vrezen om na de Gazastrook ook de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem te verliezen."

Vrede tussen Israël en Palestina zal van twee kanten moeten komen. Nu Mahmoud Abbas de plaats van Yasser Arafat heeft overgenomen, is Israël terug bereid om inspanningen voor het vredesproces te ondernemen. Israël mag dan een muur bouwen, op bepaalde plaatsen is hij doorlaatbaar. Dat stemt toch tot hoop.

Biografie Toots Thielemans

2005-03-12T01:34:00.000+01:00

Wie kent de man met de eeuwige glimlach, de grote bril en zijn onafscheidelijke mondharmonica niet? Toots Thielemans is een Belg van wereldformaat.

Toots werd op 29 april 1922 in Brussel geboren. Toen hij drie jaar oud was, begon hij accordeon te spelen. Hij groeide op met de muziek van Django Reinhardt, liet zich vervolgens meeslepen door de muziek van de Amerikaanse gitarist Charlie Christian, om dan later zijn hart te verpanden aan de bebop. Zelf zegt hij “gegrepen” te zijn door jazz tijdens de Duitse bezetting. Toots leerde op eigen houtje mondharmonica en gitaar spelen en perfectioneerde zijn spel o.m. tijdens jamsessies met de bekende Belgische gitarist René Thomas. Zijn eerste gitaar won hij bij een weddenschap. Opmerkelijk is dat Toots astma heeft.

Na de oorlog kwam Toots in de muziekbusiness terecht als begeleider van Edith Piaf. Hij toerde doorheen Europa met Benny Goodman, Roy Eldridge en Zoot Sims. Zijn Europese concerttoer in 1950 met Benny Goodman betekende een eerste internationale doorbraak.
In 1952 emigreerde hij naar New York, waar hij o.m. lid werd van de Charlie Parker’s All Stars en het George Shearing Quintet. Charlie Parker had een vroege invloed op hem. In die periode trad hij ook op met Miles Davis, Milt Jackson, Jimmy Cobb, Bill Evans, Quincy Jones en de Braziliaanse componist Luis Bonfa. Zijn bijnaam “Toots” verwijst naar de muzikanten Toots Mondello en Toots Camarata.

In 1962 componeerde hij de klassieker ‘Bluesette’. Hij ontwikkelde een nieuwe klank door gitaar en mondharmonica in unisono te spelen.
Hij floot voor commercials zoals ‘Old Spice’ en werkte mee aan de filmmuziek van o.m. ‘Midnight Cowboy’, ‘The Getaway’, ‘Sugarland Express’, ‘Cinderella Liberty’ en ‘Turks Fruit’. Ook de populaire tv-reeks ‘Sesamstraat’ kon rekenen op de muzikale inbreng van Toots. Hij speelde en nam op met andere wereldsterren zoals Ella Fitzgerald, Paul Simon, Billy Joël, Jaco Pastorius, Pat Metheny, Shirley Horn en Natalie Cole. Met andere woorden: Toots is wereldberoemd en alom gerespecteerd, van pop tot avant-garde jazz.

Toots bleef in eigen land lang onbemind. In 2001 kreeg hij echter een opperste bekroning. Hij kreeg de titel van Baron omwille van zijn verdienste voor de Belgische muziek.

Quincy Jones zei het volgende over hem: "I can say without hesitation that Toots is one of the greatest musicians of our time. On his instrument he ranks with the best that jazz has ever produced. he goes for the heart and makes you cry. We have worked together more times than I can count and he always keeps me coming back for more ..."
Eén compliment, van wijlen Clifford Brown, zal hij altijd koesteren: "Toots, the way you play the harmonica they should not call it a miscellaneous instrument".

Deze biografie staat ook op damusic.

Theedrinkende sneeuwmannen

2005-03-11T23:48:00.000+01:00

Alles ziet wit. Wat kan sneeuw toch mooi zijn. De vlokjes dwarrelen neer op mijn jas en blijven daar kleven. Ik lijk wel een sneeuwman. Je mag dan "volwassen" zijn, sneeuw brengt het kind in ieder van ons naar boven. Spontaan glimlach ik bij de herinnering aan sneeuwballengevechten en de wie-maakt-de-grootste-sneeuwman-wedstrijd.

Tegenwoordig doen de weermannen en weervrouwen ons met de mond vol tanden staan. Blinkende tanden, die je ook kan "witten". Mensen zouden alles doen voor de tandpasta smile die ze op reclameborden zien. Maar bon, daar staan we dan met onze mond vol blinkende tanden te kijken naar de sneeuw. Komt die niet wat laat? De lente nadert en de weergoden hebben beslist om ons nog eens goed te laten afzien. Wat smacht ik naar de warme lange dagen en lentekriebels. Ik vind het verschrikkelijk om 's ochtends te moeten opstaan wanneer het nog donker is. Geef mij maar de volle zon die op mijn gezicht schijnt en me toelacht.

Waarom hebben ze in godsnaam een wekker uitgevonden, laat staan de tijd. Als we nu eens ons biologisch ritme zouden volgen: opstaan wanneer het licht wordt en gaan slapen wanneer het donker wordt. De mensen zouden het leven mooier tegemoet zien. Als ze nu uit hun bed stappen, gebeurt dat wel eens met het verkeerde been en hebben ze liters koffie nodig om wakker te worden. Dan mogen ze van alcohol en andere drugs zeggen dat ze verslavend zijn, cafeïne is dat ook. Ik heb nooit begrepen wat mensen in zo'n bittere en zwarte kop koffie zien. Zelf heb ik op twintigjarige leeftijd koffie leren drinken in Nicaragua, daar drinken ze niets anders, maar dan wel met tien kilo suiker erin. Gezond allerminst, maar lekker des te meer. Ze drinken dat niet om wakker te worden, maar omdat het goedkoop is en omdat ze het zelf telen. Toch blijf ik zweren bij mijn ochtendlijke kop - zwarte - thee.

Luc De Vos, de kwelende zanger van Gorki, mag dan beweren dat theedrinkers mietjes zijn, hij beweert ook dat hij de liefde bedreven heeft met prinses Mathilde. Dan weet ik wel hoe geloofwaardig zijn stelling is. Weinig met andere woorden. Bovendien is thee veel gezonder en je hebt niet het gevoel dat je hart uit je borstkast gerukt wordt. En je hebt een ruime keuze. Veel meer dan bij koffie. Mango, bosbessen, linde, rozenbottel,... toch wel een kleurrijk palet, niet? Thee kleurt je dag, dat zou je een aantal jaren terug onder het vtm-logo hebben kunnen plaatsen. Dan zou de gemiddelde vtm-kijker niet meer alleen naar bier of cola grijpen, maar ook het genot van theezakjes leren kennen. Ik heb mezelf eens bezig gehouden met het ontleden van een theezakje. Missie: er een andere inhoud instoppen. Het spul dat ik er had ingestoken smaakte minder af dan verwacht, het was dan ook niet gemaakt om in theezakjes te stoppen.

Toen mijn Nicaraguaanse vrienden in België op bezoek kwamen, waren ze allemaal triestig door de donkere wolken die boven hun hoofd hingen. Ze zijn dat daar niet gewoon, de zon brengt in die contreien van de wereld iedere dag vreugde met zich mee. Maar hier... hoe kan je niet onthoofd worden door het flitsende zwaard van Damocles? Het weer heeft een enorme invloed op onze gemoedstoestand. Toen de Nicaraguanen sneeuw zagen, voor de meesten van hen de eerste keer, waren ze echter verkocht. Ze waren dan ook zo ingepakt, met tien lagen veel te grote kleding, dat ze van zichzelf een sneeuwpop konden maken. Je ziet, sneeuw maakt alles goed. En een warme kop thee daarna ook. Koffie blijft aan je gehemelte plakken en je adem doet vele mensen de andere kant opkijken. Maar thee, dat heeft geen negatieve bijwerkingen, je moet alleen zien dat het toilet niet te ver verwijderd ligt en dan komt alles in orde. Misschien bedoelde Luc De Vos dát wanneer hij het over mietjes had: bedplassers.

'Ik wou iets met mensen doen'

2005-03-11T01:11:00.000+01:00

'Ik wou iets met mensen doen'
De vrijwilliger achter De Open Deur

ANTWERPEN - De Open Deur bestaat dertig jaar en dat wordt gevierd. Maar wie zijn eigenlijk de stuwende krachten achter de organisatie, die tijd vrijmaken om naar mensen te luisteren?

De Pelgrimsstraat is een gezellig steegje in het kloppende hart van Antwerpen. Het is 19u, een gewone weekdag, en de koude maant vele mensen aan om iets te gaan drinken in de Heksenketel of de Vagant. Tussen deze cafés staat een huis, waar de gewone voorbijganger geen acht op zou slaan. Op de deur hangt een affiche: De Open Deur. Hier moet ik zijn. Ik kom terecht in een hal waar verschillende folders liggen en drie mensen me vanuit hun zetel aankijken. Dat zijn dus de vrijwilligers die een luisterend oor bieden aan iedereen die behoefte heeft aan een gesprek.

Nuldelijnshulp
"Op een bepaald moment in mijn leven kreeg ik het gevoel dat ik iets met mensen wou doen", zegt Alex. "Ik ben op zoek gegaan naar vrijwilligerswerk en dit project past perfect bij het engagement dat ik kan bieden." Hij is de jongste medewerker bij De Open Deur. Af en toe voelt hij zich hier wel op aangesproken: "Ik heb het gevoel dat mensen mij soms onderschatten. Ze denken dat je alles zelf hebt moeten meemaken vooraleer je naar hun verhaal kunt luisteren. Ik laat hen altijd de keuze met wie ze willen praten. Er zijn ook mensen die liever met een vrouw dan met een man praten. Als ze dan een jonge man zien... (lacht)." Vivianne werkt al van bij het begin bij De Open Deur en kent de werking door en door. "Mensen komen soms met de meest onschuldige vragen als kapstokje binnen, maar daar zit soms een heel verhaal achter." De medewerkers nemen hun bezoeker mee naar een een van de twee gespreksruimtes, waar een persoonlijk gesprek plaatsvindt. De Open Deur gaat er prat op dat ze 'nuldelijnshulp' bieden. "Gewoonlijk komen mensen met problemen langs en ze zoeken hiervoor een oplossing. Wij kunnen alleen maar naar hun verhaal luisteren. We gaan niet sturen, want sturen betekent dat je therapeutisch bezig bent", legt Jef uit. Hij is een nieuwe aanwinst en vanavond ontvangt hij voor de derde keer bezoekers. "Wij zijn geen therapeuten, maar vrijwilligers. Het is niet de bedoeling om goede raad te geven, daarvoor verwijzen we de mensen door", voegt Vivianne er nog aan toe. Is zoiets dan niet frustrerend? "Ik denk dat het al heel wat is als het voor hen uitgeklaard wordt, als duidelijk wordt waar het probleem ligt", zegt Vivianne. "Wij geloven dat de oplossing vanuit de mens zelf kan komen. Het is niet zo dat je alleen maar zit te luisteren, je geeft wel degelijk iets terug. Je reflecteert met de persoon over zijn of haar probleem", licht Alex toe. "Veel mensen staan niet open voor onze inbreng, ze komen alleen maar hun verhaal doen."

Valstrikken
De vrijwilligers moeten vooral zichzelf kennen om te kunnen luisteren. "Je moet de juiste verantwoordelijkheid opnemen. Jij bent niet verantwoordelijk voor de keuzes die iemand in zijn leven neemt. Het is zijn of haar leven, je mag er niet helemaal in meegaan, dat is bedreigend, vooral als de ander met depressieve gevoelens kampt. Je moet een grens behouden. Dan ga je niet proberen om die persoon te redden", zegt Alex. "Op termijn leer je afstand te nemen van de verhalen die je hoort. Je moet daarvoor continu aan jezelf werken, want je hebt heel wat valstrikken. Zo kan je het gevoel krijgen dat je belangrijk bent wanneer mensen zich afhankelijk opstellen. Dat kan deugd doen, zeker als je in het verleden tekort bent geschoten. Je gebruikt de andere persoon dan om je eigen tekorten in te vullen. Dat mag niet, je moet de verantwoordelijkheid bij de persoon laten. Ze kunnen je soms met de rug tegen de muur zetten, bijvoorbeeld bij zelfdoding: 'jij moet mij redden, ik sta op het punt om zelfmoord te plegen'. Je leert daar mee omgaan en juist dat is boeiend." Niet voor niets voorziet de organisatie dan ook in een opleiding van twee jaar.

Annie
De Open Deur heeft een aantal langere begeleidingen of 'vaste bezoekers', maar het merendeel zijn toch eenmalige gesprekken. "Vaak denk ik dan wel eens 'hoe zou het met die persoon zijn'. Dat is ergens wel frustrerend", geeft Alex toe. Op dat ogenblik komt er een oudere vrouw binnen. "Vergadering?", vraagt ze. "Wil jij even in de gesprekskamer gaan, Annie, want wij zijn hier bezig", antwoordt Vivianne. Jef gaat met de vrouw naar de kamer. Ik word regelmatig afgeleid door haar luide stem.
"Ik heb wel eens moeten slikken toen iemand binnenkwam", vertelt Alex. "Soms hebben mensen een functioneren waarvan je zou gaan lopen, maar tijdens het gesprek laat de persoon dan ineens een positieve kant van zich zien. Dan is de angst bij mij ook weg." Vivianne vervolgt: "We hebben soms ook te maken met agressie, daar moet je mee leren omgaan. Met iemand die dronken en agressief is kan je geen goed gesprek voeren." "Wij luisteren, maar niet oneindig", voegt Alex er aan toe.
De deur van de gesprekskamer gaat open en Annie stapt naar buiten. "Het is een smeerlap!", mompelt ze tegen Jef. "Dag he", roept ze dan naar ons. Ik ben onder de indruk van de oudere dame, maar de vrijwilligers van De Open Deur keuvelen rustig verder... (Annie is een fictieve naam)

Geen sleet op De Open Deur

2005-03-11T01:10:00.000+01:00

Geen sleet op De Open Deur
Antwerpse organisatie bestaat 30 jaar

De Open Deur viert dit jaar zijn 30-jarig bestaan. De Antwerpse organisatie biedt een luisterend oor aan iedereen die behoefte heeft aan een gesprek. Dat is niet vanzelfsprekend en vereist een goede opleiding van de medewerkers.

De Open Deur werd in 1975 opgericht vanuit een christelijke inspiratie om mensen, die zich eenzaam voelen en behoefte aan een gesprek hebben, te helpen. Toen het succes toenam, ontstond de nood aan een opleiding voor de medewerkers. In die opleiding staan de werking van de organisatie, de werking van de eigen persoon en de basisprincipes van De Open Deur centraal. Men moet actief luisteren, mensen aanvaarden zoals ze zijn en geloven dat elke mens de oplossing voor zijn problemen in zich draagt. De taak van de huidige 32 medewerkers is om de bezoekers zelf de oplossing voor hun problemen te doen ontdekken.
Vorig jaar kwamen er 1127 bezoekers over de vloer, waarvan het merendeel vrouwen. De gemiddelde leeftijd is tussen 40 en 60 jaar. De bezoekers blijven volledig anoniem, ook de medewerkers geven niet meer dan hun voornaam prijs. "Dat is om de bezoekers en de medewerkers te beschermen", zegt Jos Simons van De Open Deur. "Dertig procent van onze bezoekers zijn 'vaste' bezoekers, die alle diensten van Antwerpen aflopen voor hetzelfde verhaal en meer dan vijf keer per maand door onze deur wandelen. Het gaat vaak om agressieve mensen."
De belangrijkste zaken die in gesprekken aan bod komen, zijn eenzaamheid, ziekte en depressie. "Maar ook gewoon een losse babbel", aldus Simons. De medewerkers leren omgaan met een aantal moeilijke kwesties, zoals zelfdoding, alcoholisme en psychiatrische problemen. "Door tegen iemand met zelfmoordneigingen te zeggen 'ik zit hier volgende week, jij ook?' stimuleren we hem om volgende week terug te komen en geen zelfmoord te plegen in tussentijd", zegt Simons. Omdat de druk op de medewerkers zo groot is, wordt ook voorzien in onderlinge psychologische opvang.